Je schopjes, je hikjes
heb ik als eerste gevoeld
Maar later waren ze ook
voor je vader bedoeld
Bij de geboorte was je mooier
Dan wij ooit hadden durven dromen
Waarom ben je dan vier dagen later
toch weer van ons afgenomen

Het was zomer in mijn hart
toen ik mijn zoontje kreeg
Het werd herfst toen hij stierf
Ik voelde mij zo leeg
Met pijn is de winter gekomen
en werden er beslissingen genomen
En nu komt de zomer en word het weer licht
met mooie lange dagen en nieuwe leven in het zicht

Ik wil verder, maar toch ook niet
Ik wil dat iemand een keer ziet
Hoe wij omgaan met ons verdriet
En aan hun vragen:
Vergeet hem niet

Veel te vroeg genomen
uit je moeders schoot
Je was een heel mooi meisje
Zo lief, zo klein..... maar dood
We hadden je graag gekent
en zoveel liefde willen geven
Nu weten we niet wie je bent
Misschien in een ander leven

Verkering, samenwonen, trouwen, alles hebben we doorlopen.
Toch is er nog iets waar wij zo op hopen.
Iets……wat al een hele tijd op zich laat wachten.
Iets……waar we zo naar smachten.
Iets……wat we niet als vanzelfsprekend mogen zien.
Iets……wat er ooit wel komen gaaat…….misschien.
Die onzekerheid maakt ons gek, waarom moet het nou zo.
Dit hebben we niet verdiend, het maakt ons boos, verdrietig…..enzo……
Een kindje krijgen, zo mooi, een verlangen naar iets van ons samen,
ontstaan uit liefde voor elkaar.
Maar helaas…………het gaat niet zomaar…..
Iets waar je geen invoed op hebt, de natuur,
maar ook iets wat een medicijn vroeger heeft gedaan.
Zorgde ervoor dat zwanger worden op de natuurlijke manier nooit zal gaan.
Waarom nou wij?Waarom nou?Waarom?

martine