Hier is mijn verhaal over mijn zwangerschap en mijn meisje Roxanne.

Kerst 1998. Mijn man en ik zijn een half jaar getrouwd. Onze visums zijn binnen, en voor 26 augustus moeten we in Canada zijn. Na lang wikken en wegen zijn we het er over eens dat we verlangen naar ons eigen kindje. In mei 1999 word ik voor het laatst ongesteld en iedere maand die volgt word er weer een test gedaan. Iedere keer negatief. Als ik in november dan weer ongesteld word weten dat het komt door de spanning die onze emigratie met ons meebracht. Vanaf 11 december heb ik last van misselijkheid. In de eerste instantie denk ik dat dit komt omdat ik in de varkensstallen van mijn ouders werk en daar is het vrij warm. Maar 31 december toch maar een test gedaan. Eindelijk was de test positief. Dus halverwege januari opzoek naar een huisarts en denk je dat je eindelijk 1 gevonden hebt kom je er achter dat hij geen bevallingen doet en stuurt je naar een andere arts. Na een week kon ik bij deze arts terecht. Deze arts stelt allerlei vragen en stuurt mij naar het ziekenhuis voor de nodige bloedonderzoeken. Een maand later kan ik weer bij deze arts terecht, maar dan ligt mijn arts in het ziekenhuis en kom ik weer bij een andere arts. Deze arts verteld ons dat de uitslagen van mijn bloed goed zijn en laat ons het hartje horen en dat de baby heel bewegelijk is horen wij ook. Ondanks dat ik volgens de berekeningen pas 13 weken zwanger ben voel ik toch al veel beweging. 4 weken later is mijn volgende afspraak mijn eigen arts, weer naar het hartje geluisterd en dit keer werd ook mijn baarmoeder opgemeten. Het hartje klopte goed maar er zat minder beweging in. Maar maandags kreeg ik een echo om te zien of alles goed was. Zo maandag morgen gaan mijn man en ik vol goede moed naar het ziekenhuis en wachten tot ik aan de beurt ben. Als ik word geroepen wil mijn man met mij meelopen maar hij wordt eerst terug naar de wachtkamer gestuurd, want de echo zuster moet eerst kijken of alles goed is. Het nemen van de echo duurt normaal 20 tot 30 minuten. Maar bij mij was alles moeilijk te zien zeiden ze dus werd er iemand anders bij gehaald. Ook die kon weinig zien omdat het hoofdje nogal laag lag. Maar toch wordt er nog een arts bij gehaald. Als de arts er is word ook mijn man er bij gehaald. De dokter kijkt nog even en verteld ons dan dat het voor 95 % zeker is dat onze baby anencephaly heeft. ( Anencephaly betekent letterlijk zonder hersens ) En dus geen overlevingskansen heeft. Maar ik moet maar naar onze eigen huisarts die verteld mij er meer over. Dus ik vraag of ik de echo mag zien. Omdat in dat uur dat ze bezig zijn er niet gesproken is en ik niets gezien heb. Dit kan. Vanuit het ziekenhuis gaan we rechtstreeks naar mijn arts en die verteld mij dat ik zo snel mogelijk naar Edmonton naar het ziekenhuis moet want daar zit een specialist op dit gebied. Ook zegt mijn arts :" Wees blij dat je geen 40 bent, je bent nog jong genoeg en je kunt nog kinderen genoeg krijgen." Ten eerste vind ik dat je zoiets als arts niet kunt zeggen en ten tweede dit kindje is net zo gewenst.

Een dag later kon ik gelukkig al in Edmonton terecht. Hier werd weer een echo gemaakt, en weer was het slecht te zien. Toen besloten ze om toch maar een scan-echo te maken, weer bijna niets te zien. dus tenslotte is er een inwendige echo gemaakt. hier was wel wat op te zien. Nadat de echo was bekeken moesten we naar een kamertje en daar legde de arts uit wat er nu precies aan de hand was en wat onze mogelijkheden waren. In feite kwam het er op neer dat we of de zwangerschap konden voldragen en er vanuit gaan dat de baby of in de baarmoeder stierf of tijden of direct na de bevalling. ( Ze waren bang dat ik als nog een miskraam kreeg dus kreeg ik waarschuwingen van alle kanten.) Maar we konden de zwangerschap ook afbreken en dan werd de bevalling zondag a.s. ingeleid. Ze vertelden ons ook dat ik geen 18 weken zwanger was maar 22 weken.

We hadden al over deze vraag nagedacht en hebben dus besloten om de bevalling in te leiden omdat we niet met de gedachte konden omgaan dat ik nog een aantal maanden zwanger zou zijn en er steeds aan denk dat dit kindje niet goed is. Als de baby geestelijk of lichamelijk gehandicapt was geweest hadden we dit niet gedaan, maar omdat zo'n baby nooit zou kunnen leven hooguit een paar dagen waarbij ze als een kasplantje zou moeten leven, dat is iets wat je geen mens aan kunt doen.

Dus zondag 's avonds 2 april 2000 hebben ze mij opgenomen en zijn ze begonnen met het inleiden van de bevalling. Dit werd gedaan doormiddel van tabletten voor de weeën en er werden een soort staafjes in de baarmoederhals ingebracht om die soepel te maken. Na een nacht van slecht slapen en een dag met veel krampen zijn de weeën goed hevig geworden tegen 20:00 uur 's avonds en bel ik mijn ouders op. Het is ongeveer 1.30 uur rijden dus waarschijnlijk kunnen ze op tijd zijn. Inmiddels krijg ik vreselijke persweeën maar heb ik nog geen ontsluiting genoeg. dus probeer ik mij te ontspannen. Tegen 22:30 uur loopt mijn man alvast naar de parkeergarage want mijn ouders kunnen er ieder moment aankomen. Hij vraagt of de zusters mij in de gaten willen houden omdat het waarschijnlijk niet lang meer gaat duren. Dus de zuster komt bij mij en vraagt hoe het gaat en zegt dat als ik naar de wc moet ik een seintje moet geven. Nou, dat duurde maar even en toen kreeg ik dus drang. Maar omdat ik persweeën had moest ik op de po. Dat was maar goed ook, want doordat ik persweeën had kwam de baby ook mee, dit voelde ik dus had ik de zuster alweer opgepiept. De baby werd geboren op het zelfde moment als dat mijn man met mijn ouders binnen stapte. De zusters namen de baby mee voor een kort onderzoek door de dokter en voor het schoon maken. De baby was met de vlies en al geboren dus daar hadden we geen problemen mee. Een paar minuten later kwam er een zuster die ons vertelde dat we een dochter hadden gekregen en dat ze dus een typische anencephaly baby was. Ook vertelde ze dat ze dus zelf ademhaalde. Terwijl de ze zuster ons dit allemaal vertelde kwam de volgende zuster er al aan met onze dochter. Ze hadden haar een mutsje opgezet en kleertjes aangetrokken. en haar toen in mijn armen gelegd. Na een half uur met haar geknuffeld te hebben is ze in mijn armen overleden. Mijn man mijn ouders en ikzelf hebben alle tijd gekregen om afscheid te nemen en haar vast te houden te knuffelen en foto's te maken. We hebben onze dochter Roxanne genoemd.

Maandag 10 april hebben we Roxanne begraven in familie kring. Die was in dit geval heel klein omdat alleen mijn ouders,mijn 2 zusjes en mijn broertje hier ook in Canada wonen.

Ik heb nog steeds moeilijke dagen en ik zal de eerste tijd ook echt niet alleen Roxanne haar grafje bezoeken. Ik neem dan zeker mijn man of iemand anders van de familie mee.

Mijn verhaal is misschien moeilijk om te lezen en ik wil ook echt niet alle zwangere vrouwen bang maken met mijn verhaal. Maar dit is gewoon iets wat zelden gebeurt en ons is overkomen en waar ik mijn hart over wil luchten.

Annelies Huiting-Küpers Blackfalds, Alberta, Canada

Ik zou het leuk vinden om reacties te krijgen mijn email adres is: kupers@telusplanet.net