Hieronder het verhaal van Leighanne-Kriste over de geboorte van haar vierling, en hoe het verder met ze ging. Helaas zijn twee van de vier kindjes inmiddels overleden.

Ik weet eigenlijk niet waar ik moet beginnen, dus begin ik maar door me eerst voor te stellen.

Mijn volledige naam is Leighanne-Kriste LeAguillara-Winter en ben 25 jaar. Ik ben 6 jaar gelukkig getrouw met Mario (28) en woon in Barcelona. We hebben 8 kinderen: Sean-Jimal van 7, Aaron-James van 5, Chyara-Shari van 3, Raychel-Shari van 2 en Ishmael-Jimal, Jorden-James, Austin-Jimal en Sjarra-Shari van 0 (eigenlijk precies 20 dagen oud).

De eerste keer dat ik zwanger was, was ik pas 18, maar ik was verliefd op mario (nog steeds) en dus besloot ik de baby te houden. Sean-Jimal werd geboren en daarop volgden nog 3 kinderen. Omdat ik me in het begin schaamde (omdat ik al zwanger was op mijn 18de en er waren ook nog anderen redenen) zei ik vaak dat ze niet mijn echte kinderen waren. Ik begrijp nu dat ik daar veel mensen mee kwetste, ook mezelf. Daarom kan ik nu trots zeggen dat ik moeder ben van 8 kinderen en ik ben pas 25!! Mario en ik besloten om 5 kinderen te nemen. En dus werd ik voor de laatste keer zwanger in september.(Dit klinkt misschien alsof we het helemaal gepland hadden, maar dat is niet zo). Ik ging zoals gewoonlijk naar de gyn om echo's te laten maken. Mijn man kon niet, dus ging ik alleen. Ik vind het altijd super leuk om de echo's te zien dus ik kon niet wachten. De gyn maakte de echo en ik keek mee. Maar na een paar seconden draaide hij de monitor van me weg, en ging iemand halen. Ik schrok me natuurlijk rot. 2 dokters werden erbij gehaald en zaten met grote verbazing naar de monitor te kijken. Ze vroegen of ik soms medicijnen nam of iets anders had gedaan om de kans op meerlingen te vergroten( gedacht werd aan IVF, ICSI en IUI), en ik zei nee. (Deze zwangerschap was dus geheel spontaan). Vervolgens beginnen ze te tellen en eindigden pas bij 4. Omdat ik geen idee had wat er aan de hand was, ging er van alles door mijn hoofd: ze tellen 4 afwijkingen,enz. Toen zei een dokter tegen me, heel plechtig: mevrouw, u krijgt een 4ling. Ik ben toen flauw gevallen.

In de 18de week was al duidelijk te merken dat ik zwanger was van een 4ling. Mijn buik begon al groter te worden en toen ik net 5 maanden zwanger was, had ik een buik als een skippybal. Ik ben toen ook naar het ziekenhuis gebracht, en heb daar 3 maanden mogen liggen, niks doen. Verder heb ik eigenlijk geen klachten gehad, alleen erge rugpijn. Wat dus erg mee valt. Vertelt werd dat de 4ling nooit de volle 9 maanden in mijn buik kon doorbrengen, en ik werd er ook op voorbereid, dat minstens 1 van mijn kindjes het niet zou overleven tijdens te bevalling. Ik werd uitgerekend op 11 mei (de volle 9 maanden) maar ze dachten zelf aan ongeveer 7 maanden, dus ongeveer 11 maart. Maar allebei de data's waren fout. Op 9 april(8 maanden, 35 weken) om 10 uur 's avonds kreeg ik weeën. Op 10 april om 10 uur 's ochtends kwam de eerste van de 4 ter wereld en om 10.19 de laatste. Allemaal kern gezond. Alles is goed gegaan en 2 dagen na hun geboorten mocht ik ze al alle 4 mee naar huis nemen.

Nog steeds thuis gaat alles goed, maar na 12 dagen krijgt Sjarra last van haar longentjes, maar ze kunnen niks vinden. Ze krijgt wel medicijnen en die lijken ook te helpen. Ze mag dan alweer terug naar huis. Diezelfde dag krijgt ook Ishmael last van zijn longen, maar dat gaat weer over na een paar uur. 14 dagen na hun geboorte (23 april) krijgt Austin deze keer moeilijkheden, en blijkt hij een klaplong te hebben. Om 14.26 overlijdt hij aan de gevolgen van de klaplong. Op vrijdag 28 april worden Sjarra en Ishmael opgenomen in het ziekenhuis omdat ze weer last hebben van hun longen en hart. Bij Sjarra ontdekken ze een gaatje in een van haar longen, wat maar heel zelden voorkomt. Wij en de dokters besluiten haar op zaterdag (1 dag later) te laten opereren. Na een 3,5 durende operatie, hebben ze haar gaatje kunnen dichten en ook een gaatje in haar hart, wat ze tijdens de operatie hebben ontdekt. Ze wordt aan het infus gelegd en begint het wachten. Ondertussen gaat het al wat beter met Ishmael, die medicijnen krijgt toegediend. Sjarra heeft tijdens de operatie bloed toegediend gekregen, waar ze niet goed op reageert, haar lichaam stoot het bloed af. Ze krijgt nog meer medicijnen toegediend, maar het mocht niet baten. 6 uur na de operatie overlijdt ze om 16.03. Er blijkt nog een lichtpuntje te zijn: Ishmael begint langzaam beter te worden en Jorden heeft nog steeds geen problemen en is dus nog steeds thuis. We hebben de hoop dus nog niet opgegeven. Dit is de situatie tot nu toe, zaterdag 29 april 2000.

30 april 2000
Jorden is nu ook in het ziekenhuis opgenomen, zelf heeft hij niks, maar dat doen ze uit voorzorg. Mijn oudste (sean) heeft veel last van astma nu (het is hier erg droog en stoffig), dus ook voor hem hou ik mijn hart vast. Je weet nu niets zeker.

Update 1 April 2000
Onderstaand bericht is ons gezonden door de moeder van Leighanne-Kriste
ik ben haar moeder,en mijn man en ik zijn hier op bezoek om voor haar andere kinderen te zorgen.

Leighanne zelf is opgenomen in het ziekenhuis vanwege zware depressies en bloedingen in haar buik en uitdrogingsverschijnselen. Waardoor de bloedingen komen weten ze nog niet, maar de uitdrogingsverschijnselen komen omdat ze (bijna) niet meer eet of drinkt sinds de dood van haar 2 kindjes. Ook ligt haar oudste zoon nu in het ziekenhuis, hij heeft zijn ergste astma-aanval tot nu toe, vanacht gehad. Hij ligt aan de beademing en krijgt medicijnen.

De kindjes zelf, Ishmael en Jorden, liggen ook nog steeds in het ziekenhuis en nog steeds aan de beademing. Ishmael wordt morgen geopereerd aan zijn hartje.

Met de rest van de kinderen gaat het wel goed, ook met de vader.

Update 4 mei 2000
Leighanne ligt nog steeds in het ziekenhuis maar begint weer wat op te fleuren, ze eet weer en de bloedingen zijn opgehouden. De operatie van Ishmael in succesvol verlopen, hij ligt wel nog op intensive care. Jorden ligt al niet meer op de intensive care, maar op de gewone babyafdeling, na het weekend mag leighanne waarschijnlijk ook van de intensive care af en mag ze al samen met Jorden op een kamer liggen. Natuurlijk moeten we nog oppassen voor allerlei infecties, maar natuurlijk hopen we dat alles goed gaat. Ook met haar oudste zoon gaat het goed, hij is vanmiddag alweer thuisgekomen. We(de hele familie) willen iedereen bedanken voor de mailtjes die leighanne en mario hebben ontvangen.

Tot de volgende (hopelijk positieve) update. Groetjes Kristin Winter

Update 15 mei 2000
Eindelijk ben ik weer thuis(op 10 mei thuisgekomen) na zoveel dagen in het ziekenhuis te moeten liggen. Mijn 2 kleintjes zijn gezellig bij me hier thuis en heb me ondanks alles nog nooit zo gelukkig gevoeld. Mijn oudste zoon doet weer even vervelend als normaal dus die is ook weer beter. Ik heb geen last meer van depressies, bloedingen en eet weer normaal. (Ik ben ondertussen wel 10 kilo afgevallen, ik weeg nog maar 60 kilo) Ik kan eindelijk weer doen waar ik zin in heb. Ik maak nu heerlijke wandelingen met al mijn kinderen en ben nog nooit zo trots op hen geweest. Mijn man en ik hebben ondertussen wel besloten dat deze twee kleine de laatste kinderen zijn, maar wie weet krijg ik over een jaar of 5 weer de kriebels, in ieder geval heb ik weer de handen vol voor nu. Ik wil verder iedereen bedanken voor hun mailtjes, dus hun steun en hun bedanken dat ik voor lange tijd mijn verhaal kwijt kon, wat zeker weten geholpen heeft. ik zal jullie zeker niet vergeten en zal jullie zeker op de hoogte houden van de gebeurtenissen. Ik ga nu de verjaardag van Chyara-Shari vieren die inmiddels 4 wordt. Nou de groetjes en veel liefs aan jullie allemaal,
BUENAS NOCHES!!!!!!
Leighanne-Kriste.