Onze kleine zon, Damian

Voordat je dit verhaal gaat lezen, moet je weten dat ik dit verhaal niet vertel om iemand bang te maken. Ik vertel dit verhaal alleen om mijn verhaal kwijt te kunnen. Ik had graag willen weten dat dit bestond. Ik werd zwanger toen ik 19 was. Mijn vriend, nu mijn man,ging toen ik 6 weken zwanger was een half jaar op uitzending via het leger naar Bosnië. Mijn zwangerschap verliep goed, de enige zwangerschapskwaaltjes die ik had waren opgezette benen en moeheid. Niks aan de hand dus. Alle controles bij de verloskundige verliepen goed. De baby was helemaal gezond en groeide als kool. Na 6 maanden keerde mijn man terug uit Bosnië, natuurlijk heel verbaasd over mijn dikke buik. Zo vertederend als hij zijn hand op mijn buik legde om te voelen hoe de baby schopte. De controles bij de verloskundige kwamen nu ook vaker. Eerst om de twee weken en daarna om de week. Mijn man was zo trots als een pauw als hij het hartje weer als een trein hoorde kloppen. Tot die ene dag. Anderhalve week voordat ik uitgerekend was moesten we weer naar de verloskundige. Zoals gewoonlijk werd er eerst een praatje gehouden met de verloskundige over hoe het met mij ging en met de baby. Ik zei dat alles goed ging. Ik had de baby nog flink voelen schoppen die avond ervoor. Die dag nog niet maar dat gebeurde wel vaker. De verloskundige zei dat dat ook niks uitmaakte, want ja, de baby had nog maar erg weinig ruimte om zich te bewegen. Het was gewoon een routinebezoekje:praatje, bloeddruk meten, wegen en hartje luisteren. Maar daar ging het fout. Ik ging op de bank liggen en de verloskundige pakte de toeter (dat apparaat waarmee ze naar het hartje luisteren) en zette deze op mijn buik. En tot mijn schrik was er geen hartje te horen. Eerst dacht ik nog dat de baby zich gedraaid had, zodat ze het hartje niet goed konden horen. Toen ze de toeter aan de andere kant van mijn buik zette hoorde ze heel zacht een hartslagje(wat later mijn eigen hartslag bleek te zijn). We moesten met spoed naar het ziekenhuis voor een echo. Mijn man reed als een gek naar het ziekenhuis met mij. Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen moesten we 15 minuten wachten op de echo. Op zo'n moment duren 15 minuten wel 15 uur. We werden de echokamer in geroepen en ik moest op het bankje gaan liggen. Ik kreeg gel op mijn buik en het echo apparaat werd op mijn buik gezet. Wat ik toen zag is het ergste wat ik ooit gezien heb. Er was gewoon geen hartslagje meer, alkleen een levenloos lichaampje. Op dat moment stort je hele wereld in. Ik moest zo snel mogelijk naar buiten toe, ik moest frisse lucht hebben. Ze hebben me toen in een rolstoel naar buiten gereden. Ik stond op uit de rolstoel en viel in mijn man zijn armen. Het enige dat de hele tijd door je hoofd heen schiet is: Waarom, waarom de baby, waarom wij.........? Er gaan op zo'n moment zoveel dingen door je hoofd. Of het mijn schuld was, of dat ik iets fout had gedaan. Maar er is niemand in deze hele wereld die jou daar een antwoord op kan geven. Na een half uur werden we weer opgehaald, want we moesten met de gynaecoloog praten hoe het nu verder moest. ik weet helemaal niet meer wat hij toen gezegd heeft en hoelang we daar nog geweest zijn. Het enige wat ik deed was aan de baby denken. Hij heeft gewoon niet eens de kans gehad om te leven. Mijn man had een afspraak met hem gemaakt, want ik moest gegeld worden zodat de bevalling makkelijker werd.Maar dat kon pas 5 dagen later in verband met het millennium.

Dus met die wetenschap werden we naar huis gestuurd. We zijn in de auto gestapt, naar huis gereden en daar een tasje met spullen gepakt. We zijn naar een hotel in de buurt gereden om maar niemand uit te hoeven leggen wat er gebeurt was. Daar hebben we eerst verschrikkelijk gehuild en gehuild. We hadden zoveel steun aan elkaar. Naar een paar uur heeft mijn man zijn ouders, mijn ouders en mijn beste vriendin gebeld.Iedereen was helemaal verslagen.

s'Nachts zijn we weer naar huis gegaan, want daar hielden we het niet uit. De dag erna hebben we alleen maar op bed gelegen tot een uur of zeven, zonder te slapen, alleen maar nadenken. Toen zijn we naar mijn vader vertrokken, omdat het oud en nieuw was. Niet om feest te vieren, maar als we thuis waren gebleven, waren er veel mensen geweest die binnen zouden komen om gelukkig nieuwjaar te wensen, omdat haast niemand het nog wist. Op 1 Januari hebben we eigenlijk echt afscheid genomen van onze kleine zon. We zijn toen gaan uitwaaien op het strand. We hebben veel tegen Damian gepraat en met elkaar. Op 4 Januari werd ik gegeld en de gynaecoloog zei dat ik wel al 2 cm ontsluiting had maar dat de weeën waarschijnlijk nog niet zouden beginnen. De volgende ochtend moest ik terugkomen om weeopwekkers te krijgen zodat de bevalling op gang zou komen. We gingen weer naar huis toe. Maar na 2 uur kreeg ik verschrikkelijke steken in mijn onderbuik. Geen weeën, maar toch! Dus mijn man belde de verloskundige, maar ze zei dat die pijn alleen veroorzaakt werd door de gel. Om de pijn iets te verzachten ben ik in bad gaan liggen. Na ongeveer een half uur veranderde de pijn in hevige weeën die om de 5 minuten kwamen en een minuut volhielden. We hebben dit een uur aangekeken en toen de verloskundige gebeld. We moesten gelijk naar het ziekenhuis. Daar werden we gelijk opgevangen door een zuster. Ik werd op de weeënkamer neergelegd. Ik heb nog zo'n tweeeneenhalfuur weeën gehad voordat ze me een ruggenprik gaven. Ik heb die nacht moeten "slapen" met 4 slangetjes waar ik aan vast zat. s Óchtends om 8 uur kwam de gynaecoloog om te kijken hoeveel ontsluiting ik had. Ik had toen volledige ontsluiting. Om 9 uur mocht ik beginnen met persen. Het deed me zo goed dat de verloskundige, de zuster en mijn man me zo goed steunde. Na 40 minuten werd mijn prachtige zoon geboren: Damian Dylan, onze prachtige zoon van 46 cm lang en 2860 gram. Hij was zo mooi en zo perfect. Dat was het mooiste gevoel dat ik ooit heb gehad, dat moment dat ze hem op mijn buik legde. na 9 maanden zie je dan eindelijk het resultaat. Het was ook zo ontzettend moeilijk om te begrijpen dat hij overleden was, want het leek net of hij lag te slapen. Ze hebben hem schoongemaakt en aangekleed. Het was echt een schatje. Veel mensen kunnen niet begrijpen dat je op dat moment blij en trots bent. Het is toch je zoontje!!! We hebben hem nog twee en een halfuur bij ons gehad en toen hebben we gevraagd of ze hem weg wilden halen. Omdat hij al een paar dagen overleden was, was het hoofdje wat weker en begon een beetje te verzakken en hij begon koud te worden. We hadden hem gezien zoals hij echt was, zo ontzettend mooi, maar na twee en een halfuur begon hij te verkleuren. En het laatste beeld wat we toen hadden van onze zoon , is een hele mooie. Mijn man heeft onze zoon 2 uur lang alleen maar aangekeken en niet aangeraakt. Dat durfde hij niet. Maar na enig aandringen van mij, heeft hij hem toch vastgehouden en hij was zo trots en verdrietig tegelijk. Hij was achteraf zo blij dat ik aangedrongen had. Nadat ze Damian weg hadden gehaald hebben we heel veel gehuild en gepraat.

Mijn man heeft heel veel foto's gemaakt van Damian en de zuster heeft hand en voet afdrukjes gemaakt van Damian. Van dat alles heb ik een baby-album gemaakt als een herinnering aan onze prachtige zoon Damian Dylan. Alle onderzoeken die verricht zijn op onze zoon hadden allemaal dezelfde uitslag: er was geen oorzaak. Wat er gebeurd is is gewoon puur toeval, ze noemde dat acute baarmoederdood, een soort van wiegendood maar dan in de baarmoeder. Aan de ene kant is het verschrikkelijk dat ze geen reden kunnen geven waarom hij overleden is, net alsof hij voor niets overleden is. Maar aan de andere kant kunnen we onszelf niet de schuld geven, want we hebben niets verkeerd gedaan. We zijn alleen maar trots op onze kleine zon , Damian Dylan!

Chris en Melanie

Als er mensen zijn die net zoiets mee hebben gemaakt, raad ik aan naar http://www.lieve-engeltjes.nl te gaan, want daar zijn heel veel lot genootjes.