Hier het verhaal van Jacqueline, zei verloor haar kindje tijdends de bevalling

November 1997 raakte ik in verwachting van ons derde kindje. Ook deze keer waren we weer dolblij en heel gelukkig. We hadden al twee kindjes, Dawn een meisje van 4 jaar en Devon een jongen van twee en een half. Over de zwangerschap kan ik eigenlijk heel kort zijn omdat deze perfect verliep.( Alleen achteraf heb ik toch heel onbewust geweten dat het niet goed zou gaan.) Zoals bij de eerste twee liep ik ook deze keer weer overtijd, ik was 19 juli 1998 uitgerekend.

Zo werd het 29 juli, Eldert (mijn man) was net naar zijn werk en de kids waren heerlijk aan het spelen. Ik voelde me ineens heel erg angstig en onzeker voelen en barstte in huilen uit. Direct Eldert opgebeld om te vragen of hij thuis wilde komen. Aangezien hij dacht dat de bevalling nu eindelijk begonnen was, was hij in een mum van tijd thuis. Hij schrok enorm toen hij mij daar zo in tranen aantrof. We hebben een tijd lang met elkaar gepraat, maar ik kon niet zeggen waar die onrust vandaan kwam. Voor de zekerheid even de verloskundige gebeld en die kwam om een extra controle te doen. Toen ik hoorde dat alles goed was, kalmeerde ik een beetje. Ze raadde me aan om 's middags even wat te rusten. "s Avonds was de paniek iets afgenomen en Eldert besloot om de volgende dag weer gewoon te gaan werken. Om half twaalf zijn we naar bed gegaan en nog even wat t.v. gekeken. Tegen 1 uur kreeg ik buikkrampen die ik meteen herkende als de weeën. Ze kwamen direct om de drie minuten en hebben dus weer de verloskundige gebeld. Ik had drie centimeter ontsluiting, maar omdat mijn angst nog niet echt weg was, is de verloskundige. er de rest van de tijd bijgebleven. Dit stelde mij een beetje op mijn gemak. Om half drie ben ik in bad gaan zitten om een beetje te kunnen ontspannen,dit lukte erg goed. Om half vijf nog even naar beneden gegaan om mijn schoonzusje te begroeten, zij zou bij ons gaan kramen. Om vijf uur kreeg ik persweeën en mocht direct mee gaan persen. Maar bij de allereerste perswee ging het mis. Ik werd direct op mijn zij gerold en mocht vooral niet persen maar moest blijven zuchten. Eldert moest direct de ambulance bellen en mijn schoonzusje een extra verloskundige. Mijn onbestemde angstige voorgevoel was dus juist er was wat mis.......maar wat was er dan niet goed!!! De navelstreng was voor het hoofdje langs geschoten en was dus als eerste naar buiten gekomen het hoofdje drukte daar vervolgens tegenaan. Als het hoofdje door zou blijven drukken zou de navelstreng dichtgedrukt worden en dan zou de baby geen zuurstof meer krijgen. De verloskundige. probeerde uit alle macht om het hoofdje tegen te houden, terug te duwen, maar het lukte haar niet. Omdat de ambulance er nog niet was, moest ons kindje direct geboren worden. Bij de volgende wee en een flinke knip was ze er dan ook een prachtige dochter van acht pond met alles erop en eraan. Alleen ze bewoog en huilde niet........ De ambulance was inmiddels gearriveerd, maar de verloskundige was al bezig met reanimeren. Het ambulance personeel heeft het overgenomen, maar na een uur hebben ze het op moeten geven. Ons dochtertje was overleden. Je wereld stort totaal in. Negen maanden lang bij je gedragen en dan opeens is het over,voorbij......

We hebben Shawna thuis gehouden tot aan de begrafenis. We hebben heel veel met haar geknuffeld, ontzettend veel foto's gemaakt, een voetafdrukje in het gips en een haarlokje. We hebben haar in een paar dagen tijd leren kennen en weer afscheid van haar genomen. We zijn dankbaar en blij dat we haar in die dagen nog zoveel hebben mogen en kunnen geven. Op 4 aug. hebben we ons moppie begraven. Ze ligt bij allemaal lieve kleine engeltjes op een heel mooi plekje, maar het allermooiste plekje is hier bij mij..............in mijn hart!!!

Ik ben nu zwanger van een nieuw kindje, maar Shawna zullen we nooit vergeten, zij is en blijft ons derde kind!!! Ook als straks (februari 2001) ons vierde kindje is geboren, blijven we nog veel aan Shawna denken en over haar praten, dat hebben we haar beloofd.

Jacqueline