Mijn geboorte verhaal is niet leuk, ontroerend of mooi, eerder aangrijpend(ik ga ook niet voor het serviesje, wil alleen m'n verhaal opschrijven)

8 november 2002

Ik kwam 's ochtends uit mijn bed en voeldde me erg grieperig. Ik ben direct beneden op de bank gaan liggen met een deken over want ik had het vreselijk koud! De hele dag heb ik wat aangesukkeld tot mijn vriend(Klaas) thuis kwam van zijn werk. Hij heeft direct de dokterswacht gebeld omdat hij dacht dat het écht niet alleen een griepje was. Hij heeft de telefoniste in het kort uitgelegd wat er aan de hand was(hoge koorts, pijn in mijn rug, pijn bij het plassen en lichtflitsen voor mijn ogen) Kreeg hij de mededeling dat ze het erg druk hadden, ik moest maar een paracetamolletje nemen en de volgende dag maar even langskomen!! Klaas heeft daar (gelukkig) niet naar geluisterd en heeft me met de auto naar de dokterswacht gebracht. De arts constateerde een nier-bekken ontsteking en ik moest even een nachtje aan het infuus en dan de volgende dag weer naar huis. Maar het liep anders....

In het ziekenhuis hebben ze me aan het CTG-apparaat gelegd en aangesloten aan het infuus. Alles zag er prima uit! Er waren op dat moment veel bevallingen aan de gang en de verpleegster zei nog tegen me:Ik haal zo het CTG- apparaat weer af maar het is nogal druk hier dus nog even wachten, en ze liep weer weg. Ik ben in slaap gevallen totdat ik een gil hoorde van de verpleegster. Het hartje van Kevin was opgehouden met kloppen en er werden direct allemaal artsen bijgehaald. Mijn placenta was losgelaten. Ik werd direct klaargemaakt voor een spoed-keizersnede. Voor een ruggeprik was geen tijd meer dus werd het volledige narcose.

Om 20.27 uur werd Kevin geboren(na 7 maanden zwangerschap) Hij is direct overgebracht naar het AZG in Groningen en kwam daar op de neonatologie. Ik heb hem de eerste 19 uren niet gezien, ik lag aan de beademing in een ander ziekenhuis. Pas de volgende dag mocht ik naar hem toe en toen ik hem zag ben ik erg geschrokken. Hij was zó klein, 39 cm en 1230 gram! En daar lag hij, aan allemaal slangetjes en dingetjes. Gelukkig mocht hij nog diezelfde dag bij me liggen en kon ik me echt moeder voelen...

Kevin ging goed vooruit maar door een operatie is hij uiteindelijk toch overleden, maar dat is weer een ander verhaal.