Boeken over het verlies van een baby

Geen blote voetjes in het gras (Supertip)

In het voorjaar van 1999 heeft de oprichtster van Lieve Engeltjes, Miranda van Hengel, een aantal vragen op de mailinglist op internet gezet waar ouders op konden reageren.Deze vragen gingen onder andere over hoe de ouders reageerden toen ze wisten dathun kindje zou overlijden of overleden was, hoe de uitvaart is verlopen, hoe de omgevingreageerde en wat het betekende voor de ouders zelf en hun gezin. Op deze wijze is een serie levensverhalen ontstaan die te mooi, bijzonder en troostrijk was om te laten liggen. Ze zijn gebundeld in het boek 'Geen blote voetjes in het gras'.Het boek is uitgegeven door Gopher Publishers uit Groningen. Gopher werkt met bestellingen via internet en kan boeken uitbrengen in een oplage van minimaal 1 exemplaar. Ieder exemplaar kan worden voorzien van een persoonlijke boodschap, bijvoorbeeld als mensen het boek aan iemand cadeau willen doen.'Geen blote voetjes in het gras' bevat meer dan 50 verhalen van vrouwen en een enkele man over hoe ze het verliezen van hun kindje hebben ervaren. Het zijn openhartige verhalen, schrijnend en troostend tegelijk. De ouders hebben allemaal ervaren, dat de steun van hun omgeving wisselend is. Mensen begrijpen het vaak wel, maar kunnen het niet precies navoelen. En lotgenoten kunnen dat wel. Daarom biedt de emailuitwisseling zoveel troost. En daarom wil dit boek ook in een behoefte voorzien. Want je bent niet de enige...

Het boek kost 46 gulden inclusief verzendkosten Klik hier om het boek te bestellen

Creative acts of healing after a baby dies (TIP)

Na het overlijden van haar dochtertje Ariane Eira tijdens de laatste vijf minuten van de stuit bevalling, trachtte Judith zoveel mogelijk literatuur te vinden m.b.t. het overlijden van een baby. Het meeste materiaal dat in 1993 voorhanden was gaf advies voor het rouwproces, en was meestal geschreven door artsen of hulpverleners die in hun praktijk met rouwende ouders te maken kregen. In klaagzangen van andere ouders vond zij herkenning, maar geen uitzicht op een lichtere toekomst. Wat ze graag wilde lezen: het relaas van een moeder, met een dwarsdoorsnede van het rouw proces op lange termijn was niet te vinden. Daarom besloot zij zelf een dergelijk boek te schrijven, in de hoop dat haar ervaringen anderen zouden kunnen helpen.

Creative Acts of Healing: after a baby dies beslaat een periode van vijf jaar. Gebaseerd op het dagboek van de schrijfster, bevat dit boek zowel proza en poëzie, als voorbeelden van kunstzinnige uiting. Dit gecombineerd met retrospectieve gedeeltes, die vijf jaar na het verlies geschreven zijn, biedt een perspectief voor de rouwende ouder.

'Dit boek is niet alleen voor rouwende ouders. Het is een belangrijk boek voor degenen die hun medeleven willen betuigen aan ouders van een overleden baby. Creative Acts of Healing zou moeten worden gelezen door artsen en andere hulpverleners, zowel als familieleden en vrienden die troost willen bieden aan degenen in rouw'. Uit een boek kritiek door Denise Place voor The New Times, Seattle, V.S. January 2000.

Creative Acts of Healing: after a baby dies door Judith van Praag Paseo Press, ISBN 0-9672677-0-6 ($14.95 excl.verzendk. bij Amazon.com)

Deze titel kan bestelt worden door Fl.30 (incl. verzendkosten) over te maken op ABN AMRO rek.nr.: 54.91.28.719 t.n.v. J.H.J.S.van Praag, te Seattle, met vermelding van 'boek' en eigen volledig adres. Of middels Broes Terwey: 020-6244512/ creative.healing@planet.nl

Met lege handen (TIP)

Inhoudsopgave: Zwanger - Het gewicht van het ouderschap - De beleving van de zwangerschap - Toen ging het mis - Voorgevoelens... of niet - De eerste tekenen - Een dode baby in je buik - Het einde van de zwangerschap - Zwangeren tegenkomen - Afscheid van de baby - Afscheid nemen - De baby zien en vasthouden - Een aandenken - Wat gebeurt er met de baby? - Rouwen om het verlies - Het rouwproces: ongeloof, kwaadheid, verdriet en Meer...

Het zwaarste verlies (TIP)

over de verwerking van de dood van een kind
De dood van een kind is een ingrijpende gebeurtenis die onuitwisbare sporen nalaat. Het veroorzaakt een diepe leegte in het bestaan van de ouders, en ook voor de broertjes en zusjes van het overleden kind zal het gezin nooit meer hetzelfde zijn. Hoe overleeft een gezin dit zwaarste verlies? Wat draagt bij tot het herstel? Welke kennis hebben gezinnen en therapeuten opgedaan waarmee anderen door hun verlies heen geholpen kunnen worden en een nieuw leven kunnen opbouwen? Het zwaarste verlies zal gezinnen die een kind hebben verloren helpen beseffen waarmee ze worden geconfronteerd, helpen begrijpen wat ze voelen en inzicht geven in hun eigen behoeften en tempo van herstel. Een onmisbare handreiking bij de verwerking van de dood van een kind.

Mijn stille kind

ze leefde haar leven in zes maanden
Els Rosenmoller en haar man Roland Horbach zijn gelukklg getrouwd en hebben twee kinderen. Een derde kind is hun grote wens. Direct na de geboorte blijkt echter dat Suzan het syndroom van Down heeft. Het meisje wordt in het ziekenhuls opgenomen. Als ze een maand oud is, geven de artsen haar niet meer dan nog een week te leven. Dan kennen ze Suzan niet, want ze is een vechtertje, dat ondanks een slecht hart, slechte nieren en een zware infectie tot verbazing van haar famine en het medische personeel zes maanden oud wordt. In Mijn stille kind beschrijft Els Rosenmoller het leven van Suzan - dat zoveel meer betekenis bleek te hebben dan mogelijk lijkt in een half jaar - en de strijd die zij en haar man moesten voeren om na de dood van hun derde kind samen verder te kunnen gaan. Els Rosenmoller zegt zelf over haar bock: 'Het gaat over alles wat Suzan Roland en mij' (en velen met ons) heeft geleerd, over liefde, plezier en verdriet, loslaten en acceptatie. Suzan liet ons zien hoe we konden groeien in het leven, liefdevol voor ons zelf en voor anderen.'

Klik hier om een fragment uit het boek te lezen

Geen ooievaar in de tuin

Vroeger had ik een droom die vaak terug kwam. Voor mij reed een fiets. Achterop zat een kindje. Steeds weer viel het kind achterover van de fiets af, waarna het weer zat en weer viel, weer zat en weer viel... Dit beeld lijkt wel op mijn leven. Steeds opnieuw een kindje verwachten, een kindje krijgen en het dan weer verliezen. ik heb ons verhaal opgeschreven om andere ouders, die een kindje verloren, te helpen. Zij zullen veel van de beschreven gevoelens en situaties herkennen. Ook schreef ik dit boek om familie en vrienden inzicht te geven in wat er in iemand omgaat die een kindje heeft verloren, zodat er meer begrip en meeleven kan groeien. (uit het Woord vooraf) Dit is het eerste deel van het boek. Het tweede deel beschrijft de gevolgen van de dood van een kind op relaties, zoals mens-God, man-vrouw, gezin-omgeving. Een pastoraal geschreven boekje dat velen zal kunnen helpen.

De letters van je naam staan in mijn hart geschreven

Afscheids - en troostgedichten rondom verlies vanjongleven Dit bundeltje bevat een aantal fijnzinnig geschreven gedichten over de rouw en het verdriet bij het verlies van een pasgeboren kindje. Ook de gevoelens van de moeder bij een ziek kind en bij het overlijden van een peuter worden onder woorden gebracht. Moeders (en vaders) die een kindje - geboren of nog niet - hebben verloren, zullen zich in deze gedichtjes herkennen. Dat het werk van Ina Sipkes de Smit velen aanspreekt is al gebleken. Haar gedichten zijn sinds jaren regelmatig gepubliceerd in diverse tijdschriften, onder andere van ouders van een overleden kind, VBOK, Ouders van nu, Elisabethbode, Margriet.

Stille baby's

rouwverwerking bij doodgeboorte & zwangerschapsafbreking.Het verlies van een kind, ook wanneer het overlijdt vóór of tijdens de geboorte, tekent het leven voorgoed. Alleen wanneer de ouders dit verdriet een plaats in hun leven kunnen geven, zullen zij er op een gezonde manier doorheen komen. Dit boek is erop gericht hulp te bieden bij het rouwproces. Ook familie, vrienden, kennissen en de medische en psychosociale hulpverleners kunnen erin lezen hoe zij ouders kunnen steunen bij het afscheid nemen van hun kind en van alle toekomstverwachtingen die zij koesterden. 'Stille baby's' gaat in op theoretische en medische aspecten, maar bespreekt vooral de verwerking van het verlies, de bevalling en het afscheid nemen, evenals de vraag hoe het daarna met de ouders gaat, ook in verband met een volgende zwangerschap. Christine Geerinck-Vercammen werd geboren in Dendermonde, België. Zij werkt als maatschappelijk werker in het Leids Universitair Medisch Centrum op de afdelingen Verloskunde en Neonatologie en in het Klinisch Genetisch Centrum Leiden. In 1998 promoveerde zij aan de Rijksuniversiteit Leiden op het proefschrift Met een goed gevoel, over het rouwproces bij doodgeboorte, reductie in meerlingzwangerschap en zwangerschapsafbreking.

We hadden haar Anna willen noemen

dagboek van een miskraam
We hadden haar Anna willen noemen is liet dagboek van een vrouw die haar kind verloor in de zesde maand van haar zwangerschap. Ze schreef om de belangrijke herinneringen te bewaren, en om deze te delen met haar partner en haar familie. Vooral toen ze zich realiseerde hoe belangrijk de verhalen van andere vrouwen voor haar waren, besloot Ida de Vries dat andere mensen haar dagboek mochten lezen. We hadden haar Anna willen noenzen is een ontroerend verslag; het i, ook informatief en ondersteunend. Het begint op de dag dat Ida de Vries vermoedt dat er iets mis is met de zwangerschap. Als blijkt dat het kindje dood is, begint een emotionele en drukke tijd. Ze moet de begrafenis regelen terwijl ze nog moet bevallen. Praten over de dood van de baby kan ze nog niet, maar familie, vrienden en mensen op haar werk moeten worden ingelicht. Kraamhulp is nodig, maar is slecht te rijmen met haar verlangen naar rust. Veel vrouwen hebben het dagboek met grote waardering gelezen.

De stoel van Peter is leeg

Peter is een gewone jongen van zes jaar. Hij speelt op zijn skelter met zijn vriendje Jeroen. Op een dag wordt Peter ziek. Hij moet naar het ziekenhuis. Soms gaat het even wat beter, maar tenslotte gaat het toch niet goed: Peter gaat sterven. Iedereen is verdrietig. Jeroen mist zijn vriendje erg. Peters zus Paula is stil, maar zijn oudere zus Karin moet juist veel huilen. Zijn broer Erik is eigenlijk boos. Ze verwerken het verdriet allemaal op een verschillende manier. In de stoel van Peter is leeg wordt beschreven hoe de ziekte en het overlijden van het jongste kind ingrijpt in het leven van alle gezinsleden. De auteur beschrijft dit verdriet als een pijnlijke werkelijkheid, en geeft een handreiking aan allen die in welke vorm dan ook in aanraking komen met de dood van een jong kind. Met ingehouden emotie wordt het verhaal verteld. De illustraties van Marianne Witvield ondersteunen de tekst op een pakkende manier

Doos van Pandora

'De bruiloft vergleed in een nevel. Helga hield zich staande tegen een tafel niet vergeten glazen, volle asbakken, schaaltjes niet borrelnootjes en een groot zilveren tableau waarop, in een plas bier, een verkleurd zalmrolletje en twee gevulde eieren trilden. ( ... ) Haar gedachten kwamen haar niesscherp voor, ondanks de alcohol. Met grote precisie kon ze aangeven waar de drie zwangeren zich op dit moment schuilhielden. Er was nog een twijfelgeval, soms wist je liet niet zeker, liet kon ook gewoon een vetrol zijn, in zo'n strakke strapless Jurk.' Na haar miskraam is Helga niet meer zwanger geworden. Samen met haar oudere man Rob moet zij leren leven met dit idee. Helga is meubelmaakster en maakt in haar atelier aan de werf stoelen met afbeeldingen van Mexicaanse goden. Zij is gedreven en haar bedrijf lijkt een succes te worden. Maar het gemis van een kind blijft. En Rob, voormalig regisseur die nu zijn geld verdient met bedrijfstrainingen, worstelt met zichzelf. Hun huwelijk komt onder druk te staan. Tot Helga tijdens een bruiloft besluit wraak te nemen, met onverwachte gevolgen.

Loslaten met liefde

over het rouwproces en het verwerken van verdriet
Loslaten met liefde is een uniek en waardevol boek dat steun en begeleiding biedt bij het verwerken van verdriet naar aanleiding van een tragisch verlies. leder van ons zal vroeg of laat door een proces van rouw gaan na het verlies van een dierbaar iemand, de partner of een van de ouders, een kind of kleinkind, vriend of familielid. Rouw en verwerking van verlies zullen ook volgen op een abortus of miskraam. Loslaten met liefde is vóór alles een gids tot positieve overleving. Het leert ons hoe we met verlies kunnen omgaan op een zodanige wijze dat de ervaring resulteert in een rijpings- en verrijkingsproces. Het is een onmisbaar boek voor iedereen die in elke levenservaring een weg tot bewustwording en persoonlijke groei kan zien.

Kinderen en de dood

Elisabeth Kübler-Ross schreef dit boek vooral voor ouders van een ongeneeslijk ziek kind. Gebruik makend van brieven die veel van die ouders haar hebben gestuurd, biedt zij troost en bemoediging. Daarnaast geeft zij praktische adviezen. Zo vertelt zij hoe belangrijk het is dat het kind de laatste dagen van zijn leven thuis doorbrengt. Volgens Kübler-Ross weten stervende kinderen (niet altijd bewust) wat er met hen aan de hand is en zullen zij er op een bepaald moment over willen praten. Daarom moeten zij de gelegenheid krijgen hun natuurlijke angst te uiten, zowel mondeling als in tekeningen, briefjes, enz. Het boek maakt duidelijk hoe het onvermijdelijke draaglijk kan worden gemaakt. Hoe in de laatste dagen het bezoek kan wordei) geregeld en hoe de andere kinderen in het gezin bij de zorg voor de zieke kunnen worden betrokken. Hoe ieder op zijn eigen wijze afscheid kan nemen en hoe de dood van het kind te verwerken is. Elisabeth Kübler-Ross richt zich heel in het bijzonder tot ouders van kinderen die plotseling om het leven zijn gekomen, door een misdrijf of een ongeval of doordat zij zelf hun leven hebben beëindigd. Ook nu zegt zij: 'Kinderen die de dood hebben leren kennen, zijn onze beste leermeesters inzake het. Leven.'

Leven met stervenden

In leven met de stervenden vertelt Elisabeth Elisabeth Kübler-Ross hoe wij kinderen met de dood vertrouwd kunnen maken, niet hun eigen dood, maar ook met die van ouders en verwanten Het boek bevat evenwel veel meer. Kübler-Ross geeft, puttend uit haar lange ervaring, adviezen hoe wij stervemdem kunnen helpen de dood op waardige wijze onder ogen te zien. Zij probeert vooral de taal en de symbolen, die stervende volwassenen en kinderen gebruiken wanneer ze duidelijk willen maken wat er in hen omgaat, voor iedereen verstaanbaar te maken. Uniek is hierbij de bijdrage van haar medewerker Gregg M. Furth, die tekeningen, door stervende kinderen gemaakt, analyseert en laat zien wat de patiëntjes hun ouders willen vertellen. Het boek bevat verder het indrukwekkende verslag van de moeder van een zesjarig meisje dat leukemie had. Zij liet het kind opnemen in een ziekenhuis waar een speciale afdeling de ouders van doodzieke patiëntjes de mogelijkheid biedt voortdurend bij hun kinderen te blijven en waar vaders en moeders elkaar in de moeilijkste uren kunnen helpen. Het boek eindigt met een bijdrage van Elisabeth Kübler-Ross over wat er te doen valt bij plotselinge sterfgevallen, ten gevolge van een ongeluk, een hartaanval e.d.

Ieder verlies kent zijn eigen verdriet

Dit derde boek van Mary Biezeman-Roest gaat over verlies en rouw. Niet alleen na het overlijden van een mens die veel voor je betekende, maar ook na een scheiding, door ziekte, de dood van een huisdier of soms 'gewoon' maar doordat je gaat verhuizen. Ook het verlies van je kindertijd, of het verlies van werk of van een voorwerp of sieraad dat je erg dierbaar was, kan een vorm van rouw opleveren. Niet iedere vorm van rouw hoeft even zwaar te zijn of even lang te duren - ieder mens verwerkt een verlies op een andere manier. Mary Biezeman-Roest volgt bij benadering de rode draad van verliezen in een mensenleven. Tevens beschrijft ze heel verhelderend dat ieder verlies zijn eigen verdriet kent: het soort verdriet, de mate van verdriet verschillen immers ook. Dit boek is zowel nuchter als poëtisch: nuchter omdat de auteur vanuit haar praktijk als hulpverlener de zaken niet triest of ingewikkelder maakt dan ze al zijn; poëtisch omdat ze met een verrassent inlevingsvermogen beschrijft wat mensen kunnen voelen en hoe dat gevoel na een verlies soms weg is en aan ineens weer intens aanwezig blijkt te zijn. Het boek biedt vooral troost: wie denkt alleen te staan in zijn of haar verdriet kan steun vinden; wie twijfelt of onzeker is, kan via dit boek wellicht een weg vinden om uit het verdriet te komen.

klik hier voor een fragment uit het boek

Je kind verliezen

nu anders dan vroeger : zoektocht naar weerbaar
Je kind verliezen- dat is onvoorstelbaar voor een buitenstaander. Ouders die zo'n verlies lijden, voelen zich dan ook vaak onbegrepen door de 'buitenwereld'. In dit boek probeert Marinus van den Berg gids te zijn tussen die twee werelden: de binnen- en de buitenwereld. Rouw om het verlies van een kind is niet los te maken uit onze - veranderende - cultuur. Marinus van den Berg beschrijft die context en gaat op zoek naar manieren van 'weerbaar rouwen', zo nodig in onze tijd. De auteur richt zich niet alleen tot hen die een kind hebben verloren, maar ook tot hen die dit in hun omgeving meemaken en zich afvragen: 'Hoe kan ik een steun zijn...?'

Onder de groene zoden
Een kist volgeschreven met afscheidsgroeten van nabestaanden; varend naar de laatste rustplaats; een zangkoor aan de groeve. Steeds meer mensen willen op een persoonlijke manier afscheid nemen. Met een speciale uitvaart, een aparte rouwadvertentie en met nieuwe rituelen. Nabestaanden geven op een eigen manier uiting en zin aan hun verdriet. In Onder de groene zoden vertellen mensen hoe zij omgaan met de dood. Tal van aspecten komen daarbij aan bod, zoals nieuwe' rituelen, muziek, advertenties, funeraire kunst, lijkwades en rouwmode. Daarnaast gaat de uitgave dieper in op maatschappelijke ontwikkelingen, zoals stervensbegeleiding, euthanasie, orgaandonatie en rouwverwerking. Onder de groene zoden is een naslagwerk over het laatste afscheid. Een inspiratiebron en een informatieve, praktische vraagbaak.

Nooit meer blij? :
woorden van troost voor wie achterbleef
Elk huis heeft zijn kruis. Dit oude gezegde geldt ook vandaag nog onverkort. Als predikant en pastor komt ds. Vermaat vaak veel verdriet tegen bij lijden en verlies. Vroeger was het tamelijk gebruikelijk dit verdriet op te kroppen en voor anderen te verbergen. Nu begint er kennelijk een inhaalrace. Emoties mogen weer getoond worden. In een bijzonder pastorale stijl en met behulp van gedichten wil de auteur mensen bemoedigen in hun verlies en rouwverwerking en aan familieleden en vrienden adviezen geven voor hulpverlening. Vaak worden bijbelse voorbeelden aangehaald en van daaruit praktische handreikingen gegeven voor het dagelijkse leven

Het verlies van een kind :
van verwarring tot harmonie
Rothman, J. Cassuto

Omdat de dood niet het laatste woord heeft :
rituelen bij begraven en cremeren
Luijendijk, E.

Achterstevoren :
wonderlijke verhalen over de dood
Dat het eventueel met achterstevoren bevat zeven verhalen voor kinderen rond het aangrijpende thema 'de dood'. Op ontroerende wijze vertelt Ton Honig over kinderen en ook grote mensen die in aanraking komen met de dood. Hoe neem je afscheid? Waarom bestaat de dood in dit leven? Wat doe je niet je verdriet? En wat als je weer blij bent? De gebeurtenissen komen soms regelrecht uit het dagelijkse leven, soms zijn het bijna sprookjes. Uiteenlopende emoties komen aan bod. leder kind maakt hier wel iets van mee. Als er iemand in de omgeving overlijdt, kan een kind door veel vragen worden overvallen. Deze verhalen zijn bedoeld om thuis of in groepsverband met kinderen te kunnen praten over de beleving van rouw. De verhalen lenen zich heel goed voor het onderwijs, het pastoraat en de kinderneven dienst. Achterin de uitgave is daarom bij elk verhaal een methodische schets opgenomen, met verwerkingsmogelijkheden, gekoppeld aan een 'lesdoel'. Daarnaast biedt de auteur een sleutel tot andere jeugdliteratuur waarin dit onderwerp aan de orde komt. De verhalen zijn geschikt voor kinderen van zes tot twaalf jaar. Achterstevoren wil volwassenen en kinderen met elkaar in contact brengen rond een thema waarbij het vinden van goede woorden en beelden van groot belang is.

Ik mis je, ik mis je!
Cilla en Tina zijn een eeneiige tweeling. Ze zijn uiterlijk niet van elkaar te onderscheiden, maar hebben een totaal verschillend karakter. Tina is een vrolijk type, gemakkelijk in de omgang. En eeuwig verliefd... steeds op een ander natuurlijk. Cilla is moeilijker, minder toegankelijk. Zij houdt van literatuur, toneel, muziek. Zij is de actiefste van de twee. Dat de zusjes veel ruzie hebben spreekt vanzelf, maar dat neemt niet weg dat ze niet zonder elkaar kunnen. Opeens, van de ene dag op de andere, móét Tina wel zonder Cilla, voorgoed en voor eeuwig. Moeten is makkelijk gezegd, maar hóé dan? En als het nu niet kán? Lieke van Duin in Trouw: 'Ik mis je, ik mis je! is therapeutisch, ja. New Age-achtig ook al. Maar door de manier van schrijven hindert dat niet. Sarcasme, ironie en ernst wisselen elkaar af. Herhalingen, zoals in de titel. Rake precieze beschrijvingen van lichaamstaal. Dialoogteksten zijn niet tussen aanhalingstekens geplaatst, hetgeen actief meedenkend, interpreterend lezen vereist. Een prachtig, heftig, complex (troost)rijk boek is het, waarin de uitersten van het leven, deep down en hemelhoog, algemeen en bijzonder, elkaar raken, nee: aanraken.'

• Een kind sterft Op weg met rouwende ouders - G. de Pauw
• Een breuk in de dag - Fransje Ingenriet
• 'Een eindje meelopen' door J. Wolffers, 1977, Ambo Baarn, o.a. over de geschiedenis van de dood, dood en godsdienst, dood in het ziekenhuis, stervensbegeleiding.
• Zand erover? : vereffenen, vergeven, verzoenen -Burggraeve, R., Pollefeyt, D. & Tavernier, J. de
• 'De rest is stilte', Marinus van den Berg, J.H. Gottmer Haarlem, ISBN 90-257-2503-1, Thema's rond het taboe rond de dood, het waarom en vele andere vragen
• De dood is springlevend', Anja Krabben
• 'Doodgewoon', Stichting Eindelijk, Rombout Hogerbeetsstraat 111', 1052 VW Amsterdam. Kwartaal tijdschrift over de dood. Los verkrijgbaar of abonnement.
• 'Ons kindje is overleden… Begraven en cremeren, wat is er mogelijk?' Symposiumbundel: Moment om stil te staan. Omgaan met perinatale sterfte. Utrecht UZU/Fiom, 1990
• Er is uitgebreide brochure van de Vereniging Ouders van een Overleden Kind specifiek over overleden kinderen. Hierin staan literatuurlijsten over a) kinderboeken, b) zelfdoding, c) persoonlijke verhalen (notities, dagboeken, gedichten), d) dood, sterven en stervensbegeleiding en e) uitgaven van brochures van de vereniging zelf. Hierin staan uitgebreide verhalen/tips over en voor de rouwverwerking.
• Gids na een overlijden', Landelijk Steunpunt Rouwbegeleiding (LSR), Voor bestellen: 030-2761500. Wordt soms uitgereikt na een overlijden door de grotere verzekeraars en uitvaartondernemingen
• 'Het verlies van uw baby' door Birgit G. Hohenbruck, COMPAZ. Meestal verkrijgbaar in ziekenhuis. Beknopte folder bestaande uit twee delen: 'De eerste dagen na de dood van uw baby' en 'Weer thuis met lege handen'.
• 'Geen wiegje, geen luiers' door Karin van den Boogaard, Nic. Van der Laanstraat 27-rood, 2013 BL Haarlem
• 'De laatste eer', Marinus van den Berg, Meinema, Zoetermeer, 1991
• 'Het kleine boekje van de dood', Ed van Eeden, Tradities en gebruiken rond het sterven, De Boekerij b.v., Amsterdam, 1997
• Dodenakkers', Cees van Raak, Kerkhoven, begraafplaatsen, grafkelders en grafmonumenten in Nederland, De Arbeiderspers, Amsterdam, 1995.
• Wet op de lijkbezorging / druk 19 : wet van 7 maart 1991, Stb. 130, houdende nieuwe bepalingen inzake de lijkbezorging (Wet op de lijkbezorging), zoals deze laatstelijk is gewijzigd bij de wet van 22 mei 1991, Stb. 394, met aantekeningen, overige regelgeving en alfabetisch register
• Zaaien in tranen : woorden van verder dan dood -Teksten, gedachten, gedichten, bespiegelingen voor bij het afscheid nemen van doden, 1997. 'Roerloos' Teksten voor gestorven baby's. 'Als vlinders spreken konden', voor kinderen die rouwen, Emmerik, Y. van, Oostveen, G. & Luiken, M.
• Als vlinders spreken konden : voor kinderen die rouwen - Emmerik, Y. van
• Handboek natuurlijke dood / druk 1 : over eenvoudig, warm en geinspireerd afscheid nemen
• 'Een mooie dood', Richard Reoch, Gaia books, ISBN 90-410-0595-1. Een gids voor hen die heengaan en hen die achterblijven, 1997.
• 'Gaan zoals je was', Film Documentaire over mensen die na hebben gedacht over de vormgeving van hun eigen uitvaart. Bij twee van hen is de uitvaart ook gefilmd. 1993, 30 min. IKON videotheek, Tel. 035-6233841 (9-12u)
• 'Romeo', film te huur in de grotere videotheken over opgewekte bevalling, de reacties van de omgeving en verschil in verdrietverwerking tussen man en vrouw. Met o.a. Monique van de Ven, door regisseuse Rita Horst n.a.v. eigen 1ste zwangerschap.
• Het kleine sterven.Naam auteur:Annemie struyf & Lut Celie.
• Als je zwangerschap misloopt Buuren, M. van & Braam, W.
  Een grote steun Dit boek is bedoeld voor iedereen die een of meerdere miskramen heeft meegemaakt of die in een ander stadium van de zwangerschap een kind heeft verloren. Ook is het een zeer nuttig boek voor de mensen die dit in hun omgeving hebben meegemaakt en niet weten hoe ze hiermee om moeten gaan. Het boek is zeer helder en nuchter geschreven en onderbouwd met talloze onderzoeken en ervaringen van vrouwen. Ook staat er veel medische informatie in over mogelijke oorzaken van zwangerschapsverlies in alle stadia, inclusief cijfers en percentages. De schrijvers hebben een goede balans tussen emotionele en praktische zaken gevonden met betrekking tot dit gevoelige onderwerp.
• Stichting Nazorg Groningen of misschien uw uitvaartverzorger kunnen ook voor literatuurlijsten zorgen.