Dit is het verhaal van Angel*, zij werd maar 16 weken oud in mijn buik.

We zijn op 22 april erachter gekomen dat we een kindje verwachtten. We hebben na een bezoekje aan de verloskundige een afspraak gemaakt voor een echo, vooral omdat we niet precies wisten wanneer we zwanger geraakt zijn (ik was aan de pil). Op 3 juni had ik de eerste echo, de echoscopiste vertelde dat ik 10 weken zwanger was (wij dachten 12 weken). Ze kon alleen het hoofdje niet goed beoordelen, want het kindje wilde alleen met z'n handjes spelen en benen trappelen, maar niet met z'n lijfje. We moesten maar gewoon op vakantie gaan en daarna terugkomen. Op 20 juni gingen we terug, we kregen een hyper vrouwtje die meteen roept: ik durf het niet te zeggen, ik weet het niet. We moesten maandag maar terugkomen, maar dan in het ziekenhuis te Heerlen, daar hadden ze een beter apparaat. Een heel weekend wachten... er zat niets anders op. Maandag 23

juni: in het ziekenhuis krijgen we weer dezelfde vrouw alleen nu met collega. Ze vertrouwen het niet, de gynaecoloog wordt erbij gehaald. Deze zegt alleen: geen 2 hersenhelftjes, hij moet maar even met iemand anders bellen. Door het gordijn heen horen we: geen schedeldakje. Weten wij veel, dan schiet je van alles door het hoofd, gehandicapt, kasplantje???? Wel nemen we dan al het besluit; gehandicapt of erger kunnen we niet en willen we dan voortijdig laten halen. We zijn allebei erg jong en dan zoveel druk, zorg enz. kunnen we niet aan. De dokter komt weer en zegt dat we dinsdag naar het academisch ziekenhuis in Maastricht moeten.

Dinsdag 24 juni: We komen binnen en ik krijg een inwendige echo. Na 2 sec. te hebben gekeken zegt de dokter dat hij slecht nieuws heeft en begint uit te leggen dat ons kindje niet levensvatbaar is, hij heeft geen schedeldakje. Hij mag komen, hoe dat mogen we zelf weten. We kunnen ook wachten totdat hij zelf wilt komen. Dit willen we niet. De keuze was al gemaakt. Er word een vruchtwaterpunctie gedaan en er wordt verteld dat we nu nog 5 dagen moeten wachten. 5 dagen wat klinkt dat lang, denk ik nog... nu ben ik blij dat die 5 dagen heb gehad. Er moet nu zoveel worden geregeld, ik heb alles zelf gedaan en ik ben blij dat ik alles zelf heb gedaan. Dit heeft mij enorm geholpen.

Zondag 29 juni: om 20.00 uur moet ik naar het ziekenhuis om een hormonenpreparaat ingebracht te krijgen. We mogen weer naar huis.

Maandag 30 juni: 8.00 uur zijn we in het ziekenhuis, terwijl we de gang aflopen naar onze kamer begin ik te huilen, het is net alsof naar ONS einde loop. Om 10.00 uur wordt ik ingeleid, de hele dag door kleine weeën maar niets zet door.

Dinsdag 1 juli: vanaf 6.30 tot 8.00 uur weeën, die zetten weer niet door, ik slaap bijna de hele dag. Avondeten 17.30 uur onder het eten heb ik weeën die duren tot 22.30 uur. Een uurtje rust om 23.30 uur komen ze regelmatig maar zijn ze erg kort. Tot 23.50 dan krijg ik EEN wee die duurt tot 23.58 uur dat breken de vliezen. De verpleegster laat tot 00.02 op zich wachten, terwijl ik met flinke persweeë n lig. De dokter komt erbij en om 00.10 na 1 1/2 keer persen wordt onze dochter Angel geboren. Zij is 10 cm lang en weegt 55 gram. Zij heeft een wondje op haar hoofdje, de persweeen hebben het huidje gescheurd. Maar voor de rest... alles zit erop en eraan. 10 vingertjes en 10 teentjes, klein kippekontje en stevige bovenarmen. Klein en fijn, maar net niet...

Onze Angel heeft een engeldienst gehad op 5 juli en zij is gecremeerd op 7 juli. Ik krijg een medallion met as van haar en Patrick krijgt een urntje. Dit krijgt een mooi plaatsje in onze slaapkamer. We kregen veel mailtjes van mensen, die hebben vooral mij door die zwarte dag heen geholpen, gewoon omdat je weet dat er mensen (die je niet kent) ook dat gevoel kennen en je willen steunen.

Dit is mijn verhaal,

Chantal van Eupen