6 Augustus 2000

Het begint in juni 1996 toen we gingen trouwen en ik stopte met de pil, daar we graag een kindje wilden. Na een aantal maanden niet zwanger geraakt te zijn zijn we naar de huisarts gegaan die ons vervolgens doorverwees naar een gynaecoloog in het ziekenhuis, wij hebben hier namelijk geen verloskundigen. Na een aantal gesprekken en een aantal maanden te hebben getemperatuurd is het dan eindelijk zover, we zijn ZWANGER!!!! Uitgerekend op 27 april 1999. Op 26 december 1998 na een zwangerschap van 23 weken verlies ik bloed en bel ik in paniek de dienstdoende arts die ons vervolgens gelijk doorstuurt naar het ziekenhuis, daar aangekomen hebben ze mij een weeënremmend infuus aangebracht en had ik inmiddels al 4 cm ontsluiting met onze jongen Dimitri ging het op dat moment nog goed. Daar de gynaecoloog dacht dat ik diezelfde dag nog zou gaan bevallen omdat ik al weeën had moest ik worden vervoerd naar een Academisch Ziekenhuis waar ze een uitgebreide couveuse zouden hebben, na een aantal minuten kwam de gynaecoloog terug met de mededeling dat hij een ziekenhuis had gevonden schrik niet moest wel 4 uur in de ambulance het enigste ziekenhuis wat een plaatsje voor ons had op 2de kerstdag was in Maastricht. Oké geen keus en dus op weg, daar heel goed begeleid en opgevangen en mijn man Leen mocht bij me blijven daar het dan toch 4 uur rijden was. In die tijd dat ik die week in het ziekenhuis heb gelegen ben ik heel erg ziek geweest van het infuus, maar ik deed het voor een goed doel en was dus sterk en liet bijna niemand iets merken tot op 31 december 1998 om 10.00 uur s'morgens braken mijn vliezen, en om 13.45 uur is onze kleine schat Dimitri met een zwangerschapsduur van 24 weken en een paar uur geboren helemaal compleet alleen nog niet voldoende longfuncties, hij is dan ook om 14.00 uur in mijn armen overleden zonder 1 keer te hebben gehuild, zonder 1 keer ons te hebben aangekeken. In een woord verschrikkelijk wat er dan allemaal zover van huis moet worden geregeld en moet worden gedaan. Mijn ouders zijn toen gelijk naar het ziekenhuis gekomen omdat ze dachten dat we gek werden van verdriet en kwaadheid. Gelukkig mocht Dimitri bij ons op de kamer blijven totdat het moment van ongeveer 23.00 uur kwam, toen kwam er een arts die zei dat ze Dimitri voor de nacht naar het mortuarium wilden brengen, kan je vertellen het leek wel of ik werd geamputeerd, verscheurd door pijn, verdriet en vooral woede om de vraag waarom......... Onze Dimitri is op 1 januari 1999 s'morgens in zijn mooie witte kistje gelegd en daar we op het moment van geboorte geen fototoestel hadden hebben we hem er de volgende morgen ook niet uit gehaald uit zijn laatste rustplaatsje. Achteraf heb ik hier heel veel spijt van omdat ik nu geen foto's heb dat wij ons eerste kindje vasthouden en knuffelen, maar goed gedane zaken nemen geen keer en de foto zit in ons geheugen maar toch knaagt het nog steeds ....... Na thuiskomst op 1 januari heb ik geen kraamtijd gehad doordat ik veel te druk was met regelen van de begrafenis en het ontvangen van visite die ons toch even wilden komen condoleren.... Op 4 januari 1999 om 11.00 uur s'morgens na een kleine dienst te hebben gehouden in de kapel van ons kerkhof (wij zijn rooms-katholiek) heeft Leen Dimitri naar zijn laatste rustplaats gebracht. We hebben Dimitri in besloten kring begraven, hoewel er een aantal kennissen waren die dit niet begrepen. Gelukkig hebben ze de oorzaak kunnen achterhalen waardoor alles zo snel is gegaan, de reden hiervan was dat ik een te zwakke baarmoederhals heb. Ook was het advies als we door wilden gaan voor een tweede kindje moest het zo gauw mogelijk, niet voor vervanging maar voor het lichaam en geest zo zei de gynaecoloog. Hij heeft gelijk gehad na 3 1/2 maand was is alweer zwanger, niet zonder zorgen uiteraard maar toch heel erg blij en hoopvol. Na 14 weken is er toch een cerclage gezet en is ons tweede kindje een meisje Dominique na een zwangerschap van 36 weken gelukkig gezond ter wereld gekomen. Leen heeft zich toch na een week of 8 laten steriliseren omdat wij 2 kindjes hebben en het genoeg vinden, ook omdat als ik ooit nog een keertje zou zwanger raken ik 40 weken plat moet met het vooruit zicht dat het zich eventueel zou kunnen herhalen. Wij wilden het lot niet uitlokken en hebben bewust voor deze keuze gekozen. Dominique is geen vervanging voor Dimitri zal het ook nooit worden alleen we zijn met onze twee kindjes wel de gelukkigste mensen op aarde. Ook danken wij God ervoor dat hij Dimitri het verdere lijden heeft gespaard. Zelf mail ik ook bij Lieve Engeltjes en kan daar gelukkig mijn verhaal kwijt ook herken ik veel van mezelf bij anderen, en hoop ik ook anderen te kunnen helpen met onze ervaringen daar toch je omgeving soms erg cru kan overkomen.

Dikke knuffel van Daisy en Leen mamma en pappa van Dimitri *31.12.98* en Dominique *22.12.99