Verlies door doodgeboorte of overlijden van een levend kindje.

Er zijn te veel oorzaken voor het overlijden van een kindje dat we daar niet verder op in zullen gaan.We zullen ons richten op het verwerken.

Het verlies van je kind is het zwaarste verlies dat je kunt lijden.Als het je overkomt leef je in eerste instantie in de automatische piloot.Je doet de dingen die gedaan moeten min of meer zonder zelf te weten wat je doet.Onbewust doe je toch wel wat voor jou en je partner goed voelt.Je doet dingen waarvan je nooit had gedacht dat je ze zou kunnen doen.Zo heb ik mijn zoontje zelf nog gewassen en aangekleed maar toen ik er mee klaar was voelde het heel onwerkelijk voor mij.Ik kon mij niet voorstellen dat ik het gedaan had.Pas als die automatische piloot weer weg valt zal je de klap krijgen.

Verwerken.

Maak om te beginnen foto's van je kindje.Kijk nog eens goed naar hem/haar,het is immers de laatste keer dat je hem/haar zult zien.Helaas kan de begeleiding in veel gevallen wel verbeterd worden.Zo zul je zelf moeten vragen of je een plukje haar mag hebben en voet- en handafdrukjes.Als het niet te moeilijk voor je is houd je kindje nog eens vast.

De eerste tijd zul je veel huilen en bij veel dingen herinnert worden aan je kindje.Als je in de supermarkt loopt en je loopt langs de schappen van de babyproducten dan kan je zomaar in tranen uitbarsten.Jij had hier nu moeten lopen om spulletjes voor jou kindje te kopen.

Dan volgt de periode van ongeloof,woede,machteloosheid,geen eetlust,slapeloosheid.Je voelt de drang om alles wat je nog wel hebt stevig bij elkaar te houden.Je wilt niet graag gescheiden worden van je partner en je nog levende kinderen.De angst dat ze iets overkomt als jij niet bij ze bent is erg groot.Je blijft met zoveel vragen achter,vragen waar je misschien nooit een antwoord op zult krijgen.Schrijf vragen op zodat je ze later misschien aan de artsen kunt stellen.Als je ze niet opschrijft kun je er bijna zeker van zijn dat je ze weer vergeet.Luister naar je gevoel.Als je gevoel zegt dat je alleen wilt zijn stuur mensen die niet bij je gezin horen dan weg.Je weet zelf wat het beste is voor je.Huil wanneer je huilen wilt ongeacht waar je bent.Denk goed na over wat je wilt.Wil je je kindje begraven of laat je hem/haar cremeren.Bij een uitvaart is meer mogelijk dan je zou denken.Als je speciale wensen hebt spreek ze dan uit.Je zult zien dat ze niet snel ergens raar van op kijken.Zo zijn er mensen die het kistje willen beschilderen.Ik heb met mijn vriend besloten dat we beschuit met muisjes wilden uitdelen in plaats van het geijkte plakje cake.Je kan het redelijk naar eigen wens invullen.Neem foto's van de uitvaart.Op het moment van de uitvaart is je verdriet te heftig om alles helder te kunnen bekijken.Achteraf kun je dan de foto's bekijken,je zult zien dat je dan weer dingen ziet die je toen niet waren opgevallen.Laat ballonnen vliegen als teken van vrijheid voor de ziel van je kindje.Vul de dag van de uitvaart in zoals het voor jou en je partner goed voelt.Praat over je kindje als je dat wil.Er zijn ook aardig wat boeken die over dit verlies gaan.Je kan veel kracht putten uit het lezen van die boeken.Zorg ervoor dat naaste familie niet alles wat aan je kindje doet herinneren weg haalt.Het kan helpen bij de verweking die spulletjes zelf op te ruimen en het een plekje te geven.Ook voor het verliezen van je kind bestaan er lotgenotengroepen.Sommigen komen eens in de zoveel tijd bij elkaar.Anderen doen het via e-mail of icq of hoe dan ook.Het maakt niet zoveel uit hoe je het doet.Praten met mensen die het zelfde meegemaakt hebben is fijn.Je hebt weinig woorden nodig om te zeggen wat je bedoelt omdat ze weten wat je bedoelt.Je kan jezelf zijn.Voor de buitenwereld heb je toch snel het gevoel dat je sterk moet zijn.Dat is onzin.Je hebt een zwaar verlies geleden en mag daar net zoveel tijd voor uittrekken als je nodig hebt.Helaas zullen de reacties van de buitenwereld heel erg uiteen lopen.Om dat de mesten niet weten wat ze tegen je moeten zeggen en zich geen houding weten te geven zullen ze je misschien wel ontlopen.Soms zwijgen ze het allemaal gewoon dood.Alsof het niet gebeurt is.Maak van het grafje een gedenkplekje voor je kindje.Een plekje dat je kan koesteren en waar je naartoe kunt gaan om met je overleden kindje te praten.Zet er een knuffeltje neer bloemen een beeldje.Alles wat jou doet denken aan je kindje.Als je je kindje hebt laten cremeren zijn er twee mogelijk heden.Je kunt je kindje uitstrooien of je kunt hem/haar mee naar huis nemen.Denk goed na over wat je wilt.Als je het uitstrooit is er geen weg meer terug.Kies je wel voor uitstrooien dan kan je altijd op zijn/haar sterfdag een ballon op laten of een kaarsje branden.Sommige mensen gaan elk jaar op die dag naar de zee om daar en bloem in te gooien.Weer anderen steken een vuurpijl af.Ik zeg het nogmaals.Doe vooral wat voor jou en je partner goed voelt.Als je de as van je kindje mee naar huis neemt kun je thuis een plekje voor je kindje inrichten. Mijn zoontjes as staat in een vitrinekastje in de huiskamer.Er staat een foto van hem in,zijn rouwkaartje,kaarsjes en heleboel engelenbeeldjes.Je kan het helemaal doen zoals het voor jou goed is.Het kan gebeuren dat jij en je partner op verschillende manieren het verlies van jullie kindje verwerken.Praat met je partner over wat je voelt.Laat hem weten dat wat hij voelt echt niet raar is.De snelheid van verwerken kan ook heel uiteenlopend zijn.Vaak beginnen mannen veel later met verwerken omdat zij denken dat ze eerst sterk moeten zijn voor hun gezin.Pas als die zich wat "beter" voelen kan hij beginnen met verwerken.Voor andere mannen hoort het zorgen voor hun gezin juist bij het verwerken.Laat elkaar vrij in de manier van verwerken.Het is niet nodig om jou manier van verwerken op te dringen omdat iedereen het op zijn eigen manier doet.Als je man niet wilt praten dwing hem dan niet maar laat hem wel weten dat je er voor hem bent als hij je nodig hebt.In het begin is dat best moeilijk omdat je dan nog heel veel met je zelf bezig bent.Verwerken gaat met ups en downs.In het begin zul je veel downs hebben.Je kan dan alleen maar huilen of je bent juist heel boos en schopt tegen alles aan.Naar mate de weken vorderen zal je vaker ook ups krijgen.Je ontdekt ineens dat je weer kan lachen en dat er soms momenten zijn waarop je ook aan andere dingen kunt denken.Voel je niet schuldig als je jezelf vrolijk voelt.Het wil niet zeggen dat je nooit meer mag lachen als je een kind verliest.Het kan helpen om te bedenken dat jou kindje het vast niet zou willen dat zijn/haar ouders alleen maar droevig zijn.In de loop der tijd zal je meer ups dan downs hebben.Alleen op moeilijke dagen,zoals geboortedagen en feestdagen.Het kan ook wel gebeuren dat je overvallen word door een down door iets wat je leest of ziet.Of misschien komt het wel omdat ze op de radio het zelfde liedje spelen als je op de uitvaart hebt laten draaien.Zelfs na 10 jaar kan je nog overvallen worden door die downs.Laat ze gebeuren en vecht er niet tegen.Ik zie mijn verlies als een litteken.Dat litteken zit er en zal nooit meer helemaal weg trekken.Als ik er goed over nadenk dan wil ik dat ook niet,dat litteken is een band die ik heb met mijn overleden zoontje.Neem vooral de tijd om alles op een rijtje te zetten.Ga eens een weekje weg,om alles van een afstandje te kunnen bekijken.

Uit de omgeving zal je vast en zeker goed bedoelde woorden krijgen. "je moet maar snel een nieuw kindje nemen,dan kun je deze vergeten" "wees blij dat je kindje niet ouder was,dan had het nog veel erger geweest" Je kan het je niet voorstellen maar die dingen kunnen je echt gezegd worden.Mensen weten niet wat je door moet maken en uit dat soort opmerkingen is te halen dat ze ook echt niet weten wat ze moeten zeggen.Vertel ze wat dit verlies met je doet.Openheid naar de buitenwereld voorkomt veel misverstanden.De omgeving zal je eerder proberen te ontlopen omdat ze niet weten wat ze moeten doen of zeggen.Als je er zelf open mee omgaat zullen de mensen toch eerder geneigd zijn om naar je toe te komen.