Februari 2000

Ik was 22 weken zwanger toen ik 's morgens opstond met vreselijke buikpijn,maar omdat ik dacht dat dit niet abnormaal was ben ik zo de hele dag blijven rondlopen.'S avonds begon ik bloed te verliezen en werd ik toch ook een beetje ongerust.Toen ben ik met mijn moeder naar het ziekenhuis gegaan, en hebben ze onmiddellijk de gyn. gebeld (die er heel snel was).Hij zei dat het weeën waren, en dat het geen goed teken was. Hij heeft een echo gedaan, en heeft toen echt zitten vloeken.Op de echo zag hij dat ik 3 centimeter ontsluiting had, en dat de vruchtzak er door zat.Ze hebben me toen direct een baxter met weeënremmers gegeven.De dokter heeft me toen uitgelegd dat ik beter kon worden overgebracht naar een ander ziekenhuis, omdat ze daar beter gespecialiseerd waren in vroeggeboortes.Hij heeft me ook onmiddellijk duidelijk gemaakt dat het kindje alleen een kans maaktte als de weeën gestopt konden worden, en de bevalling nog enkele weken kon worden uitgesteld.Tot die tijd zou ik in het ziekenhuis moeten blijven aan de baxter, en volledig plat blijven liggen.Maar dat had ik er allemaal voor over, als het maar goed kwam!Dus zo gezegd, zo gedaan, ze hebben me dan overgebracht naar een Universitair Ziekenhuis.Ik ben daar moederziel alleen aangekomen(want mijn moeder mocht wel meerijden, maar mocht daar toch niet bij me blijven en dan moest ze maar zien hoe ze thuiskwam)Het was ondertussen 1 uur 's nachts, dus ik zei dat ze maar beter naar huis kon gaan. Maar toch voelde ik me vreselijk alleen.(Mijn vriend was op dat moment aan het scheidden, en woonde dus niet bij mij.) Ik heb dan de hele nacht wakker gelegen, omdat ik bang was, en omdat ik nog steeds constant weeën had (ondanks de hoge dosis weeënremmers)De volgende dag, (nog steeds weeën), er werden allerlei onderzoeken gedaan, terwijl ik me ellendig voelde. 'S avonds nog steeds weeën ondanks de hoogste dosis weeënremmers.De gyn is langs geweest, en zag op de echo dat ik nog meer ontsluiting had gekregen.Zee heeft toen gezegd dat de bevalling niet kon worden tegengehouden, omdat ik ondanks de hoge dosis nog steeds weeën had.Dus zijn ze gestopt met weeënremmers toe te dienen.Vanaf dat moment, wist ik dat ik ieder moment kon bevallen.Ze hebben dan ook gezegd dat ik beter mijn moeder kon opbellen, zodat ik iemand bij me zou hebben.'S nachts om 4u is mijn dochtertje geboren.Ze leefde nog, maar was zo klein!(28cm - 440gr)Ze heeft nog een uurtje in mijn armen geleefd, en toen is haar hartje gestopt met kloppen.Twee dagen later mocht ik het ziekenhuis verlaten.En diezelfde week heb ik haar begraven.De begrafenis heb ik helemaal alleen moeten doorstaan, want mijn vriend vond het niet nodig aanwezig te zijn. (Hij was zogezegd te laat bij mij thuis, en wist niet waar het was!)Ik had wel de steun van mijn familie, maar dat is toch nog anders.Wij zijn dan ook enige tijd later uit mekaar gegaan,en enkele maanden later vond hij het nodig me te komen vertellen dat "zijn vrouw" bevallen was van zijn kindje.We waren dus blijkbaar samen zwanger geweest. Ik moest normaal gezien bevallen op 10 juni 2000 en zijn vrouw is bevallen op 17 augustus 2000.