Naam: mirjam
Geplaatst: 10 Oktober - 00:13
E-mail: adsl536299@tiscali.nl
Tekst:
hallo,
mijn naam is mirjam en ik ben 29 jaar.
7 jaar geleden ben ik moeder geworden van mirthe.
mirthe is op 24 mei 1997 levenloos geboren door een omstrengeling van de navelsteng die een paar keer strak om haar onder/boven beentje was gewikkeld.
ik was ruim 39 weken zwanger en had al 8 cm ontsluiting toen ik erg ongerust werd en het niet vertrouwde. eenmaal in het ziekenhuis was haar hartslag al weg.
het was vooral emotioneel een hele zware bevalling.
toen ze geboren werd was de oorzaak van haar overlijden meteen duidelijk.
ze was zo mooi en zo van ons.
nu 7 jaar later mis ik haar nog iedere dag en hoort ze bij ons gezin.
mirthe heeft inmiddels een broertje, milan en twee zusjes , merle en may-britt gekregen waardoor voor mij haar verlies alleen nog maar confronterender lijkt. dit omdat zij de oudtste is en ze allemaal zo op elkaar lijken dat je je des te vaker gaat afvragen hoe zij eruit zou hebben gezien.
we zijn ondanks dit grote verlies heel blij en dankbaar dat we na mirthe nog 3 kindjes hebben kunnen krijgen.
voor de buitenwereld hebben we er drie maar wij hebben echt 4 kindjes....en de mensen die \"overblijven\" na dit verdriet voelen dat net zo..

voor mijn gevoel is mirthe overal waar wij ook zijn.



mama en papa-lief,
zien jullie mij staan?
ik zwaai naar jullie vanaf de sterren......vanaf de maan.
ik zeg jullie...heb geen verdriet,
want mijn papa en mama vergeten dat doe ik niet!!!!

dag lieve mirthe...... ik hou van jou
dikke kus mama

Naam: Liza van Havelen
Geplaatst: 7 Oktober - 16:58
E-mail:
Tekst:
het is heel erg, man en ik praten nog steeds over het mooie blonde haar van onze baby. Maar inmiddels is de tijd doorgegaan en moeten we verder. Na een heftige nacht ben ik weer zwanger geraakt en heb al 1 kind er bij!

Naam: moeder van ricardo treffers
Geplaatst: 15 September - 13:09
E-mail:
Tekst:
Het is voor ons al weer 5 jaar geleden.
En nog heb ik er dagen bij dat ik het er soms wel eens moeilijk mee heb.
Ik wil iedereen die zijn kindje is verloren heelveel sterkte toe wensen.
groetjes constance

Naam: constance treffers
Geplaatst: 15 September - 13:03
E-mail:
Tekst:
Het is alweer 5 jaar geleden.
En nog mis ik je .
Elk jaar zet ik bloemen voor jou neer.
En op die dag vieren wij jou verjaardag.
want je blijft ons engeltje.
Ik wou dat ik je nog 1 keer kon aanraken en kon knuffelen.
Ik mis je ook al heb ik nu je zusje en je broertje hier bij mijn.
dikke kus van mama xxxxxxxxxxxxxxxx-jes

Naam: Moeder van een engeltje en een bengeltje
Geplaatst: 12 September - 00:08
E-mail:
Tekst:
In 2001 raakte ik binnen een maand nadat ik gestopt was met de pil zwanger van ons eerste kindje en we konden ons geluk niet op. Deze zwangerschap heeft 26 weken en 4 dagen mogen duren. Tot die bewuste avond, buikpijn, rugpijn het was niet te houden. De verloskundige kwam nadat ik enorm veel bloed had verloren en ze kon het hartje van onze baby niet meer horen. Snel naar het ziekenhuis waar de gynaecoloog een echo maakte en hetgeen waar wij al bang voor waren werd een keiharde waarheid, ons kindje was overleden. De wereld stond stil en alle zin van het leven verdween uit mijn lichaam. Ik moest op de natuurlijke weg bevallen want dat zou volgens de artsen het beste zijn, zowel geestelijk als lichamelijk. Lekker makkelijk dacht ik op dat moment en ik was enorm boos! De dag daarna zijn we thuis gebleven met familie en vrienden om ons heen, dit heeft ons enorm geholpen. Maar wat voelde ik me rot, kon het niet beseffen en had het gevoel ze hebben een foutje gemaakt. De dag erna hebben ze me ingeleid en 13 uur later was ik moeder van een prachtige zoon, alles er op en er aan. Alleen bleef het stil, heel stil. Na de bevalling hebben we samen met opa en oma, mijn broer en zus met aanhang afscheid van hem genomen. 3 dagen later is hij gecremeerd en dan begint het verwerken. Ik dacht hier kom ik nooit meer over heen, maar toch je krijgt de kracht om door te gaan, je moet wel! Uit onderzoek is niets naar voren gekomen, ik mocht weer zwanger worden. Maar helaas dat bleef lange tijd uit. Op 28 februari 2003 wees een zwangerschapstest uit dat ik weer zwanger was. Een rare dag want 28 februari 2001 was ons zoontje overleden. Verdriet en geluk en een enorme angst, bang dat het weer mis zou gaan. Na een zwangerschap van 36 weken en 4 dagen is onze prachtige dochter geboren. Een wonder want door een zwangerschapsvergiftiging waren wij er allebei bijna aan onderdoor gegaan. Intens geluk om wat we nu hebben maar ook nog vaak verdriet omdat we hem zo moeten missen!
Maar voor iedereen die net als ik zo verdrietig was, de pijn en het verdriet worden minder maar zal altijd deel uit blijven maken van je leven. En ik zeg dan altijd, dat mag, ook hij hoort bij ons gezin.

Moeder van 2 kinderen!

Naam: wendy
Geplaatst: 4 September - 23:18
E-mail: Wendy.5941@hotmail.com
Tekst:
Nu bijna zes jaar geleden in November 1998,is mijn bevalling op gang gezet na 28 weken zwangerschap omdat mijn kindje dood in mijn buik zat, ze is gestorven aan een navelstrengverstikking rond haar nekje.Ze noemde Kimberley. Het verlies na zes jaar is van tijd nog erg groot, vooral als ik zwangere vrouwen zie,dan denk ik waarom bij mij?Bij de autopsie bleek ze kerngezond te zijn. In de kraamkliniek ben ik goe opgevangen geweest door de verpleegsters,zij steunde mij en regelden alles voor een priester, begrafenis enz;;De priester is zelf met het kistje van de kapel in het ziekenhuis naar het kerkhof gereden,ook al was dat enkele km verder.Daar is nog een laatste groet uitgebracht aan de kist,terwijl haar grafke waar ze in geplaatst werd al open gemaakt was.Ik heb ook een adres gekregen van hen voor een zelfhulpgroep voor ouders met een doodgeboren kindje.Ik heb positieve ervaringen opgedaan door die verpleegsters en vroedvrouw.Maar de pijn is er ieder jaar terug met de eerste november, dan ben ik al van een week ervoor krekelig. Ze is doodgeboren op 07/11/1998.De tweede november heb ik haar voor de laatste keer voelen stampen, een stamp in mijn bed, dat ik voelde dat ze haar had opgehangen aan de navelstreng,zo\'n harde bonk.En altijd die schuldgevoelens van waarom???Ze kon er niet aan doen,de navelstreng lag twee keer rond haar nekje en ik denk dat ze de eerste keer haar wou redden, maar ze had er haar per ongeluk nog eens rond gedraaid door dezelfde beweging te draaien,kon ik haar toen maar redden. Nu is ze mijn engeltje dat altijd in mijn hart blijft leven, want ook al is ze dood,ik voel haar van tijd nog in mijn buik,maar spijtig genoeg is het de beweging van mijn darmen,maar soms denk ik dat zij het nog is.Vaarwel mijn liefste, eeuwig in mijn hart en tot ik ga, dan ben ik bij jou.

Naam: anita
Geplaatst: 20 Augustus - 21:04
E-mail: pla.vandermaal@quicknet.nl
Tekst:
hallo
op 24-08-1999 is mijn dochter Michelle geboren na 40 weken en een dag zwangerschap
ze is hersendood geboren en na 4 uur in mijn armen gestorven
ik had een niet goed doorbloeden placenta daardoor kreeg ze te weingi zuurstof en bloed
inmiddels is mijn 2 dochtertje Lotte geb 28-12-2000 bijna 4 en hartstikke gezond
zoals jullie kunnen lezen zou Michelle over 4 dagen 5 jaar geworden zijn maar helaas wat een blije dag moet zijn wordt een verdrietige dag...
ik mis haar nog elke dag even veel

gr anita

Naam: esmeralda
Geplaatst: 18 Augustus - 00:02
E-mail: fam.dusseljee@wanadoo.nl
Tekst:
wij zijn onze dochtertje kyra verloren na een zwangerschap van 22 weken ,spontane bevalling ,leefde nog maar na de na de navelstreng doorgeknipt te hebben is ze overleden
nu een 1 1/2 jr later is onze dochtertje lindsey na een zwangerschapsduur van 6 maand geboren .
na vele ups en downs is ze na 18 weken en 2 operaties eindelijk thuis gekomen,sterke meid.
ik wens iedereen veelsterkte en steun toe
veel liefs esmeralda

Naam: deborah
Geplaatst: 16 Augustus - 21:25
E-mail:
Tekst:
op 1 april 2004 is mijn neefje Sven geboren. hij was 24 weken oud. ik was mee op controle omdat ik heel graag het hartslagje wou horen. het was zo mooi zij mijn moeder! helaas heb ik deze nooit gehoord. maar mijn neefje heb ik nog wel gezien naar de geboorte, het was precies zijn vader!!
het was zo\'n mooi kereltje, en dat hij zo vroeg is overleden kan ik maar niet begrijpen, ik mis hem!!

Naam: Anouk
Geplaatst: 14 Juli - 21:21
E-mail: frankvanderloo@wanadoo.nl
Tekst:
Hallo,

Wanneer ik dit schrijf ben ik 7 weken zwanger.
Het is voor mij en mijn man iets heel bijzonders.
10 februari van dit jaar zijn wij de trotse ouders geworden van een dochtertje BENTE. (we hebben al een zontje JESSE van 2,5 jaar).Bente is geboren na een zwangerschap van 40 weken en 4 dagen.
Helaas bleek na de geboorte dat er iets niet helemaal in orde wad m et haar. We zijn toen in het AMC beland waar Bente 10 dagen op de afdeling neonatologie heeft gelegen.
Na 10 dagen is er een MRIscan van haar hersenen gemaakt en toen bleek dat Bente haar kleine hersenen en hersenstam onvoldoende waren ontwikkelt.
Verdere behandeling was zinloos, na 10 mooie dagen ids ons meisje heel rustig in onze armen overleden.
Na 4 moeilijke maanden kregen we in het AMC nog een klap te verwerken. De aandoening die Bente had is erfelijk, bij een volgende zwangerschap heeben we 25% kans weer een kindje als Bente te krijgen. Deze kindjes hebben altijd een dusdanige handicap die niet met het leven verenigbaar is.Daar moet je het dan mee doen. Eerst verlies je je kind en dan wordt je toekomst ook weer wat onzekerder.
maar alsof het zo heeft moeten zijn; Ik was al zwanger op het moment dat we het nieuws hoorden.
We zijn er ondanks alle angsten erg blij mee en zien het als een cadeuatje van onze ster Bente!
Ik wil vanaf deze plek iedereen veel kracht toe wensen om met het verlies van zijn/haar kindje om te gaan, wanneer dit verlies ook plaats heeft mogen vinden, het is en blijft je kindje wat je verliest.
Anouk van der Loo

Naam: nicky
Geplaatst: 18 Juni - 11:42
E-mail:
Tekst:
Ik kan er byna met niemand over praten want al myn vriendinnen zyn nog nooit zwanger geweest en zij begrypen dat zo niet ge merkt dat.
in januari was ik heel blij want ik was zwanger al een maand.
op 10.0.2004 kreeg ik een bloeding maar dat was normaal zegde ze want het hartje klopte goed en het groeide goed. Maar na een week bloeide ik nog altijd even erg.
Toen ik bij de dokter kwam had hij slecht nieuws want het hartje deed het bijna niet meer en ik moest geopereerd worden. Toen zakte mijn wereld in.
nu ben ik terug 1 maand zanger en ik heb zo\'n bang.

Naam: rowena
Geplaatst: 16 Mei - 19:45
E-mail: liever niet
Tekst:
Na erg lang nadenken,van wat ik hier zou neerzetten,weet ik het nog niet precies ikzelf ben nog best wel een jong meisje(14)die probeert uw allen te begrijpen en dat lukt.Ikzelf heb het nog niet meegemaakt deze vreselijke dingen die toch gebeuren,maar toch probeer ik het me voor te stellen en ik kan het uw vertellen dat dat lukt ik zou uw allen graag willen helpen en wens uw dahn ook erg veel sterkte toegewenst

Naam: Margreet & Michel
Geplaatst: 3 April - 16:46
E-mail: snoezie1971@msn.com
Tekst:
Met de overtuiging nooit zwanger te kunnen geraken, werden wij, op 29-3-04 plotseling en wreed geconfronteerd met de te vroeggeboorte van onze tweeling, Michelle & Robin.
Michelle heeft nog heel even geleeft en Robin is een half uur daarna levenloos geboren.
Beiden waren nog maar 5 maanden jong, maar wat waren zij al wonderschoon en perfect. Alles erop en eraan, in al hun details.
Wij hebben onze schatjes nog op onze schoot kunnen nemen en onze liefde voor hen mogen ervaren. Gevoelens, waarvan wij dachten deze niet te kunnen hebben.
Maar wij zijn nu Mama & Papa geworden !
Niet in de tastbare zin, maar wel van twee baby\'tjes, die wij met veel liefde in ons hart gesloten hebben en daar koesteren.
Daarbij hebben we gelukkig 2 boekjes met hand- en voetafdrukjes + een boekje met prachtige foto\'s. Wanneer wij daar behoefte aan hebben, kunnen wij daar naar kijken.
Gisterochtend zijn onze twee lieverdjes gecremeerd.
Met veel verdriet lijkt het allemaal nog zo ongelooflijk en enigzins onwerkelijk. Tja, ons verwerkingsproces is pas net begonnen en weten niet wat het ons nog zal brengen.
De frustraties en het verdriet zal bij ons nog een plekje moeten krijgen.
We vinden gelukkig veel steun bij elkaar. Ook onze omgeving leeft erg met ons mee, wat ons goed doet.

Onze engeltjes hebben nu een mooi plaatsje ingenomen tussen de sterren in het heelal.

Wij wensen alle anderen, die hetzelfde doormaken, heel veel liefs en sterkte toe. xxx

Mama Margreet & Papa Michel

Naam: Femke
Geplaatst: 8 Maart - 11:21
E-mail: xhoogerwerf@hotmail.com
Tekst:
8 maart 2003

Wat waren we gelukkig dat ik zo snel zwanger was, alleen had ik steeds maar het gevoel dat er iets niet klopte.

Met 12 weken mochten we dan eindelijk naar de verloskundige en die had de hartslag van ons kindje snel te pakken. Enigszins gerust ga je dan weer naar huis. Ook de 2e controle was in orde en toen mochten we een afspraak gaan maken voor een Echo.

Op 9 februari jl. zouden we dan eindelijk ons kindje op de echo zien. Het begon allemaal goed, maar toen gingen ze meten en vragen wanneer ik uitgerekend zou zijn. Vervolgens moest de gynecoloog erbij komen en kregen we te horen dat ons dochtertje te klein was voor het aantal weken en dat de botjes in haar benen te kort waren en krom groeiden. Om alles zeker te weten werden we doorgestuurd naar het EMC in Rotterdam, hier konden we gelukkig de dag erna al terecht.

Op 10 februari jl. hadden we onze echo in het EMC. Ze zouden een uitgebreide skeletmeting doen. Na 2 1/2 uur waren ze pas klaar, omdat ons dochtertje maar niet stil wilde liggen. Nadat we in een apart kamertje waren gezet en de artsen overleg hadden gehad kregen we het slechte bericht. Ons kindje had een groeiachterstand van 4 weken, haar benen groeiden krom, er was een gaatje in 1 van de hartkleppen gevonden en ik had maar 2 bloedvaten in mijn navelstreng. Ze wilden het nog 2 weken aankijken, maar we moesten wel serieus gaan overleggen of we de zwangerschap wilden afbreken en er moest een vruchtwaterpunctie worden gedaan. Op zo\'n moment stort je wereld in. Je weet dat er wat mis kan gaan tijdens een zwangerschap, maar je denkt toch dat het jou niet overkomt.
Na de vruchtwaterpunctie mocht ik naar huis en dan maar wachten.

Tijdens die 2 weken ben ik niet gaan werken, heb ik rust genomen in de hoop dat ze zou groeien. Mijn buik groeide in ieder geval wel, dus we hadden hoop. Na de 1e week kregen we ook al een gedeeltelijke uitslag van de vruchtwaterpunctie. Ze had geen afwijkende chromosomen. Nog meer hoop.

Op woensdag 25 februari was het dan zover. Gespannen gingen we naar het EMC. De echo duurde deze keer niet zo lang, maar ik had al vrij snel door, dat het niet goed ging. Ons dochtertje lag nog steeds ver onder de groeicurve.
Toen kregen we de uitslag. Emma (zo hebben we haar genoemd) was nog steeds veels te klein, haar botjes groeiden nog krommer en de botten zelf hadden geen goeie structuur. Het gaatje in haar hartklep bleek een gat te zijn. Mijn buik was alleen maar gegroeid, omdat ik zoveel vruchtwater had gekregen en Emma daar niet genoeg van dronk. Tevens bleek dat mijn placenta niet genoeg voeding afgaf. Conclusie: Emma zou de gehele zwangerschap niet overleven of na haar geboorte maximaal 2 jaar worden, met alle ziekenhuis opnamen van dien. Op dat moment hebben we besloten dat het voor Emma niet goed zou zijn om door te gaan.

Aangezien ik toen al bijna 23 weken zwanger was en je maar tot 24 weken mag afbreken is alles in een stroomversnelling gegaan. Vrijdag 27 februari jl. ben ik opgenomen en na een zeer zware bevalling is na 13 uur Emma geboren. Wat was ze mooi, alles erop en eraan, maar o zo klein. Ze woog maar 333 gram. Uiteindelijk na afscheid van haar genomen te hebben is Emma bij ons weggehaald, omdat ze nog onderzoeken op haar moesten verrichten. Ze gaan nu na of het een genetische afwijking is of een foutje van de natuur.

Op 3 maart jl. hebben we Emma begraven, tezamen met de opa\'s en oma\'s en de broers. Het was een mooie dag en we hebben Emma in haar kistje nog een tijdje bij ons gehad. Voor de laatste keer met z\'n drieën. En nu zit je thuis met de foto\'s van Emma en het intense verdriet en de grote vraag WAAROM!!.
Ik mis Emma ontzettend, het gespartel in mijn buik, het contact met mijn mooie meisje. Ik heb ook nergens zin in, niets kan me boeien en ik kan me niet voorstellen dat ik mijn gewone leven weer op moet pakken.
Het liefst zou ik iedere dag naar haar grafje gaan, maar ik probeer dat toch maar een beetje te beperken tot om de dag.

We hebben Emma nog proberen aan te geven bij de Burgerlijke Stand, maar omdat ze jonger is dan 24 weken en niet heeft geleefd, mogen we haar niet aangeven, alleen maar bijschrijven in ons trouwboekje. Volgens de wet bestaat ze niet. Dit vind ik echt vreselijk. We zijn vader en moeder geworden maar volgens de wet niet.

Over 5 weken hopen we de uitslagen van Emma binnen te hebben en te weten wat haar mankeerde en of het iets is wat ze van een van ons heeft gekregen.

Ik zou graag in contact komen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt en hoe zij met het verdriet zijn omgegaan.

Naam: Karin
Geplaatst: 1 Maart - 15:47
E-mail: dirkenkarinmateboer@quicknet.nl
Tekst:
Het is vandaag,1 maart, precies een week geleden dat ik een miskraam heb gehad. Ik mocht maar 8 weken zwanger worden.Op vrijdag 20 februari moest ik met spoed naar het ziekenhuis om een echo te laten maken omdat ik bloedverlies had. De echo wees uit dat ik nog maar 5 weken zwanger was i.p.v 8 weken. Er was alleen maar een vruchtzakje te zien.Je denkt nog misschien een verkeerde berekening en ik ben minder verder dan ik dacht. Er werd verder ook niks tegen ons gezegt alleen dat dit vaker voor kan komen. Helemaal omdat ik een cyclus van ongeveer 35 dagen heb. Moest een afspraak maken voor vrijdag een week later.
Zaterdag begon ik \'s middags om een uur of twee hevige buikpijn te krijgen maar geen bloed verlies. De weeen kreeg ik om de 5 minuten en dat heeft tot 20.00 geduurt. Mijn man heeft nog een de verloskundige gebeld en die adviseerde mij om een paracetamol in te nemen. Wat totaal niet hielp. Ben \'s avonds weer naar het ziekenhuis geweest. Kreeg sterkere pijnstillers. En er werd gezegt dat ik toch rekening moest houden met een miskraam die er aan zat te komen. Ik had ondertussen nog steeds geen bloedverlies. En gingen we met een vreemd gevoel weer terug naar huis.
Zondag ochtend ging het aardig goed. Had geen buikpijn meer en ook steeds geen bloedverlies. Je krijgt toch een beetje hoop. Zou het mischien dan toch vals alarm geweest zijn. Achteraf weet je wel beter. Maar op zo\'n moment is alles maar onzeker.
\'s Middags rond 17.00 kreeg ik weer hevige buikpijn/weeen. En nu begon ik wel te bloedden. Nu wist ik zeker dit gaat verkeerd. De weeen hebben tot
\'s avonds 21.00 geduurd. Het was haast niet uit te houden.
Maandag ochtend had ik nog steeds vreselijke buikpijn maar het was niet zo hevig als de dagen ervoor. \'s middags om 16.00 verloor ik ons kindje.
Ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om het door het toilet te spoelen. We hebben het begraven en daarop twee hortensia\'s geplant.Een rose en een blauwe.
Het is nu dus een week later en het valt nog niet mee. Voel me leeg en down.
Waarom moest ons dit nou overkomen. We hebben al zoveel ellende mee gemaakt. En nu dit er nog bij. De vraag die nu door mijn hooft speelt is hoe moet ik de draad weer oppakken om weer verder te gaan met mijn leven. Maar een ding is zeker dit is en blijft ons eerste lieveling.

Naam: jolanda
Geplaatst: 9 Februari - 17:39
E-mail: jwmvanbeek@wanadoo.nl
Tekst:
lief engeltje KEVIN

het is nu ruim 2 jaar geleden dat je in mama\'s buik met 34 weken gestorven bent. we missen je elke dag.
Rowan van 4 geeft ons de kracht om door te gaan.
We zullen altijd van je houden en in ons hart zit je altijd.

Je mamma en Papa en je broertje Rowan

Naam: Nathalie
Geplaatst: 29 Januari - 16:50
E-mail:
Tekst:
Lief hartje van me,

Net als vorig jaar weer hier een berichtje van mamma, die jou nog zo ontzettend mist. Alweer bijna 4 jaar... Niet te geloven nog steeds. Als mamma naar jouw zusje kijkt, vraagt ze zich af hoe jij er nu zou uitzien. In gedachten zie ik je dan voor me. Donkere lange haartjes en een hele meid al. Ik mis je en hou van je!
In mijn hart zit jij voor altijd!! Kusjes, mamma

Naam: Marjan
Geplaatst: 25 Januari - 20:25
E-mail:
Tekst:
Ik heb mijn dochtertje verloren, na 25 weken zwangerschap zonder te weten dat ik zwanger was.
Toch deed het ontzettend veel pijn. Mijn KIM was zo gaaf en compleet en mooi.
Eerst wilde ik niets van haar weten omdat ik niet het idee had dat ze van mij was maar de dokter legde haar gewoon bij me in bed en toen voelde ik dat ze van mij was. Ik heb zelf de begrafenis geregeld en het kistje met Kim naar haar grafje gedragen.
Mijn mooie meisje zou anders al 12 jaar zijn nu en als ik nu met mijn tweelingzoontjes van 5 naar haar grafje ga weten dat daar hun zusje ligt begraven.
Toen ik in 1991 beviel van KIM was het net uit met mijn \'vriendje\' Ik heb hem wel gebeld maar hij wilde mij niet geloven. (alsof dit een onderwerp is waar je over gaat liegen.)
KIM is dus alleen van mij!
Nu heb ik wel een hele lieve man die mij en KIM accepteerd en met wie ik nu 2 kanjers van zonen heb!!!!!!!!!!
Het was toen een moeilijke tijd, maar ons gezin is op dat moment dichter bij elkaar gekomen en hoewel ik veel terugdenk aan mijn lieve dochter kan ik aan haar denken met een glimlach (en soms een traan)
KIM, mama blijft altijd van je houden, en je broertjes houden ook van je!!!
Mijn komplimenten voor deze site en aan alle papa\'s en mama\'s die het moeilijk hebben: veel sterkte en ook voor jullie zal de zon weer gaan schijnen!

Naam: Kirsten, Eline, Floor en Gonda
Geplaatst: 17 December - 15:03
E-mail: verpleegkunde_studenten@hotmail.com
Tekst:
Lieve lieve mensen,

Als eerste willen wij grote bewondering uitbrengen voor het kunnen weergeven van jullie verhaal.

Aangezien het misschien een beetje raar overkomt dat wij iets in dit gastenboek schrijven, willen wij ons eerst even introduceren.
Wij zijn vier meiden die op dit moment vierdejaars HBO-Verpleegkunde studenten zijn op Hogeschool Windesheim te Zwolle. Wij zijn onlangs begonnen met afstuderen. Hiervoor hebben wij het onderwerp ‘Palliatieve zorg bij kinderen’ gekozen en willen wij ons richten op de verpleegkundige (haar houding en kennis).
Wij willen u, de ouders van een overleden kindje, vragen of u in die periode met verpleegkundigen te maken heeft gehad en wat u in die periode als positief en negatief heeft ervaren.
Doel van uw antwoord is gegevens met elkaar vergelijken om zo duidelijk te krijgen wat verpleegkundigen zouden moeten doen om ouders en kinderen zo goed mogelijk te begeleiden.

Bijvoorbaat bedankt dat u dit bericht heeft willen lezen.

Wij willen alle ouders heel veel sterkte toewensen, vooral rondom de komende feestdagen!

Vriendelijke groeten,
Kirsten Alberts, Eline de Craen, Floor Jansen en Gonda Nijman

Naam: chantal
Geplaatst: 29 November - 23:21
E-mail: www.lieve-engeltjes.nl/engeltje/AngelS
Tekst:
Lieve allemaal,

Ook ik heb een kindje verloren, haar naam is Angel*, zij werd 16 weken oud in mijn buik... het verlies is groots en onuitwisbaar, elke dag denk ik aan haar...

chantal

Naam: Bea
Geplaatst: 23 September - 19:09
E-mail:
Tekst:
Ondanks mijn jonge leeftijd destijds (17)wilde ik ons kindje heel graag, maar om medische redenen moest de zwangerschap afgebroken worden.
\"Juffrouw, we gaan U aborteren\" wordt er dan tegen je gezegt. \'n Abortus, mijn kindje vermoorden, dat nooit!!!
Het heeft echt dagen geduurd voor ik besefte dat het echt het beste was voor mij en mijn kindje, maar het verlies was groot,niet alleen voor mij maar ook voor mijn vriend (mijn huidige man), we hadden zelfs al namen, Jimmy voor een jongetje en Chrissy voor een meisje.Ik zou in maart uitgeteld zijn, tegelijk met mijn zus. Ik was jaloers op haar, waarom ging het bij haar wel goed en bij ons niet? Toen haar dochtertje geboren werd, kon ik het niet opbrengen om meteen al te gaan kijken en blij te zijn voor haar, het heeft 4 dagen geduurd.De pijn om het verlies van ons kindje is wel minder geworden, maar ik denk er toch regelmatig aan terug, ook al is het dan 22 jaar geleden. We hebben later nog een dochter en een zoon gekregen, allebei geboren in de maand maart, en op hun beider geboortekaartje werd ons kindje vernoemd, dat moest voor ons gevoel.
Bedankt dat ik na 22 jaar mijn hart nog kan luchten, het is dan wel niet gegaan op de manieren zoals bij andere mensen op deze site, maar ook ik heb \'n kindje verloren.

Naam: Léontine Berlow
Geplaatst: 10 September - 22:26
E-mail: berlow.leontine@wanadoo.fr
Tekst:
Simon* was een kereltje die van het leven genoot. Elke dag stond hij op, at zijn ontbijt en stond daarna bij de achterdeur te trappelen om naar buiten te gaan. Juist die ondernemingsdrift is hem fataal geworden, tijden het 40-jarig huwelijksfeest van mijn ouders heeft hij (bijna 17 maanden) de voordeur open weten te maken en is verdronken in het kleine vijvertje in de voortuin. Ik heb naast Simon* nog drie kinderen, Gabriella, die de beste maatjes met hem was, Mara, van wie ik zwanger was toen Simon* overleed en Zachary. We hebben een speciaal plekje voor hem in de tuin gemaakt, waar zijn olielampje altijd brandt en het is ook de plek waar ik of de kinderen heen gaan om met hem te praten, omdat hij niet alleen midden in Parijs is begraven, maar ook nog in het familiegraf. Ons symbool voor Simon* is een ster, we zijn altijd op zoek naar lichtje of olielampjes die een ster voorstellen. Simon heeft nu naast alle andere engeltjes zijn grootouders naast zich en mijn enige hoop is dat ze goed voor hem zorgen, want hij was zo geliefd.

Naam: Doutzen en Nico
Geplaatst: 5 Juli - 15:51
E-mail: donija@wanadoo.nl
Tekst:
Lieve Remco Jelle,

Vandaag (5 juli)zou je 1 jaar zijn geworden. Helaas besliste het lot anders. Wat vandaag een feestdag had moeten zijn is nu een trieste dag.

Zeven en een halve week hebben we je maar bij ons mogen hebben.
Je kon dit niet winnen.
Ondanks dat je zo erg je best hebt gedaan.
Het spijt ons zo, het is zo jammer
Lieve Remco,
Wat hielden we van je
en wat houden we van je.
We missen je elke dag opnieuw.
Wat hadden we vandaag graag een taart voor je gekocht met 1 kaarsje erop.
Maar helaas het mocht niet zo zijn.
Zo jammer.

Ons zoontje Remco Jelle is geboren op 5 juli 2002 in het AZG na een zwangerschap van 28/4 weken. Hij is geboren(spoedkeizersnee) vanwege ernstige Hoge Bloeddrukcomplicaties bij mij. Helaas mocht hij maar 7 en een halve week leven. Op 27 augustus 2002 is hij overleden. Remco Jelle was ons eerste kindje. Zijn verhaal staat te lezen op de site van Carla en Eddy Ummels;
http://members.lycos.nl/memorykeyadi/newpage2.html

Niemand die het weet,
alles naar buiten zo gewoon,
maar binnen zo\'n verwarring.
Niemand die het weet, niemand die iets ziet,
het huilen zonder tranen,
het stille intense verdriet.

Naam: Henry en Sylvia
Geplaatst: 2 Juli - 18:11
E-mail: hvo@castel.nl
Tekst:
Het lukt ons niet, ons verhaal te mailen naar verlies@babybrabbel.nl

We zetten ons verhaal hier neer, want we weten geen andere manier.
----------------------------------------
Het verhaal van Henry en Sylvia uit Assen.

Dit verhaal verteld onze ervaringen en het ontroostbare
verdriet, dat wij onze zoon Lucas verloren hebben.

Ons lief ventje heeft een hartafwijking,het HLHS syndroom.
In de ergste vorm.

(HLHS = Hypoplastisch Linker Hart Syndroom)

Na vele lange gesprekken, met verschillende cardiologen, zijn we beiden
tot het besluit gekomen, onze zoon Lucas niet willen laten lijden.
De operaties die uitgevoerd zouden moeten worden, en de lange
lijdensweg voor onze zoon, heeft ons dit besluit doen nemen.

De slagingskans voor de operaties, gezien de ernst van deze afwijking
van onze zoon waren nihil..zeer gering.

Er zullen mensen zijn, en dat hebben we ook gelezen, dat het allemaal
wel goed is gegaan bij haar zoon of dochter.

Elk geval is anders, en is niet met elkaar te vergelijken.

De keuze die men daar in maakt is zeer zwaar...heel erg zwaar.
We hebben de keuze gemaakt...en dat is ons geval de juiste geweest.

Als het kind geboren is, en de afwijking wordt dan geconstateerd kan
er nog wat gedaan worden...maar machteloos toezien hoe je zoon of
dochter sterft in de korte tijd dat hij- of zij op aarde is...
Dat kan niemand aan !

In ons geval werd het tijdens de zwangerschap geconstateerd.
De keuze die je dan nog kunt maken is in ons geval humaan geweest.


Het is 17 juni 2003.

Lange tijd hebben we naar deze datum uitgekeken.
Sylvia is nu 21 weken zwanger, en we gaan naar het
Academisch Ziekenhuis in Groningen voor een uitgebreide echo.
Sylvia heeft een medisch indicatie; aangezien ik een aangeboren
hartafwijking heb (Transpositie van de grote vaten).

We waren beiden gespannen, maar ook weer hoopvol.
Er was immers niets aan de hand bij de eerste echo, die bij 12 weken
was gemaakt, en ook de verloskundige vertelde ons, dat alles
verder in orde zou moeten zijn.

Het hartje klopte volop, vertelde de verloskundige ons.
Eigenlijk waren Sylvia en ik er van overtuigd, dat alles in orde
zou zijn, en we lachend het ziekenhuis zouden verlaten.

Tijdens de echo, vertelde de Gynacoloog ons dat de afmetingen van
het hoofdje, benen en armen allemaal in orde waren.
Geen hazelip, geen open ruggetje, en het gewicht was ook in orde.
De organen waren ook allemaal aanwezig.

Dit was al een enorme geruststelling.
De Gynacoloog praatte veel tegen ons, en dat was heel fijn.

Toen ging ze het hart uitgebreid bekijken....en het werd stil....heel
akelig lang stil.

Ik keek naar Sylvia en zag verontrusting...ik keek naar de Gynacoloog
en zag verontrusting.

Ze moest het toch tegen ons zeggen...onze zoon had geen linkerkamer.
Ook was de aorta zeer smal, de linkerboezem ontbrak, en de kleppen
waren niet goed ontwikkeld.
Alleen de rechterkamer was goed ontwikkeld.

Het Hypoplastische Linkerhart Syndroom was de uitkomst; in de ergste
soort.

Nog nooit eerder waren we zo geschokt, en zo teleurgesteld als
die bewuste dag..de emoties waren ons zo te baas...dat er geen waren
voor vragen....alleen heel diep intens verdriet.
De Gynacoloog kon onze vragen niet beantwoorden op dat moment, en
moest de uitslag van de echo door een kindercardioloog laten beoordelen.
Helaas kon dat niet diezelfde middag, pas 2 dagen later.

We reden naar huis..in een waas van tranen.
De 2 dagen die volgden, waren ontroostbaar leeg en lang.
We praatten veel..onze gevoelens...de vragen HOE ??? WAAROM ???
Niemand kon ons daar antwoord op geven.

De troost die we bij elkaar vonden hielp even..de emoties zijn je
gewoon te baas.

Er werd veel gebeld met familie...je moet het toch vertellen.
De vragen die onze familie hadden, waren hetzelfde als die van ons.
Is er dan niets mogelijk ??, WAAROM ?? Waarom Wij ?

Ik verweed mijzelf, dat ik de hartafwijking veroorzaakt zou hebben.
Ik ben de enige in de familie met een Transpositie van de grote vaten.
Ik dacht, dat ik misschien wel een chromosoomafwijking heb, die
de afwijking bij onze zoon veroorzaakt heeft.
De Gynacoloog probeerde dit uit mijn hoofd te zetten..de 1e cardioloog
probeerde dit uit mijn hoofd te zetten, en de 2e cardioloog probeerde
het uit mijn hoofd te zetten

Toch heb ik nog steeds twijfels, en zal een afspraak gaan maken met
de klinische geneticus, om zekerheid te krijgen.

Op internet gezocht naar deze hartafwijking gaf ons weer een klein
beetje hoop...er waren operaties die het allemaal wel mogelijk
zouden maken, dat onze zoon het zou overleven.

Maar deze hoop zette zich weer om in wanhoop...want bij onze zoon
ontbrak de gehele linkerkant van het hart, boezem en kleppen.

En de voorwaarde moest wel zijn, dat er een linkerkamer aanwezig is.
Hetzij sterk onderontwikkeld...maar wel aanwezig.

2 dagen later werd de echo nog eens gemaakt, maar nu bij de kinder-
cardiologie.
De beelden werden vastgelegd op video, die op een groot scherm door
de kindercardioloog bekeken zou worden.

De echo was pijnlijk, de echografist (waarvan we eerst dachten, dat
dit de kindercardioloog was), drukte het apparaat hard tegen Sylvia
haar buik, om een zo duidelijk mogelijk plaatje te kunnen maken.

Ik zag tranen in de ogen van Sylvia; van de pijn en verdriet, en ik
had moeite om het scherm te bekijken.
Je voelt dat het niet goed is...eigenlijk wil je het op dat moment
ook niet zien.

Na een half uur echoën, werd de videoband naar een andere kamertje
gebracht waar de kindercardioloog de beelden zou gaan bekijken en
beoordelen.

We moesten wachten in de echokamer...dit duurde zo eeuwig.
De kindercardioloog bevestigde ons helaas, wat de Gynacoloog bij de
vorige echo geconstateerd had.
Je hele wereld stort in !!

Overbluft door onmacht gingen we weer naar huis.
De volgende dag veel gezocht op internet, veel gelezen...is er dan
écht niets mogelijk ??

Weer vol twijfels gebeld met het Academisch Ziekenhuis Groningen, en
gelukkig kon een andere kindercardioloog ons ontvangen.
In het gesprek van een dik uur met deze kindercardioloog, werd alles
uitgelegd, waar ons kindje nou aan leed.
Ook las hij de berichten die wij mee hadden genomen, van de successen
uit Nijmegen en Amerika die de operatie al uitvoerden.
De kindercardioloog vertelde dat bij onze zoon deze operaties niet
van toepassing waren; aangezien de gehele linkerkant van het hart
ontbrak.

Diezelfde avond nog, hebben wij het besluit genomen de zwangerschap
te stoppen....er waren geen voors....er waren alleen maar tegens.

Maandag 24 juni is Sylvia opgenomen in het Academisch Ziekenhuis
in Groningen.
Er is een vruchtwaterpunctie uitgevoerd, voor onderzoek.

Onze zoon is geboren op 24 juni 2003, om 05:30.
Ons kindje zag er helemaal gaaf uit, zo op het oog niets mee aan de
hand.

Onderhuids heeft hij een hartafwijking...dat is erg moeilijk te
accepteren....want je ziet er toch niets aan ?!

We krijgen nog bericht van de vruchtwaterpunctie...en wachten het
obductie-rapport af van het ziekenhuis...dan kunnen we er ons ook
beter in berusten.

Voor altijd zul je bij ons blijven...lieve Lucas....
We hebben hier een kaart, met jou voetafdrukjes, en een mooi
kleedje waar je op hebt gelegen...alle deze herinneringen geven troost.
We weten dat je bij ons bent...en wij zijn bij jou...lieve Lucas.
Rust zacht...lieve Lucas....rust zacht.



Henry en Sylvia.

Naam: Henry en Sylvia
Geplaatst: 2 Juli - 18:07
E-mail: hvo@castel.nl
Tekst:
Het lukt ons niet, ons verhaal te mailen naar verlies@babybrabbel.nl

We zetten ons verhaal hier neer, want we weten geen andere manier.
----------------------------------------
Het verhaal van Henry en Sylvia uit Assen.

Dit verhaal verteld onze ervaringen en het ontroostbare
verdriet, dat wij onze zoon Lucas verloren hebben.

Ons lief ventje heeft een hartafwijking,het HLHS syndroom.
In de ergste vorm.

(HLHS = Hypoplastisch Linker Hart Syndroom)

Na vele lange gesprekken, met verschillende cardiologen, zijn we beiden
tot het besluit gekomen, onze zoon Lucas niet willen laten lijden.
De operaties die uitgevoerd zouden moeten worden, en de lange
lijdensweg voor onze zoon, heeft ons dit besluit doen nemen.

De slagingskans voor de operaties, gezien de ernst van deze afwijking
van onze zoon waren nihil..zeer gering.

Er zullen mensen zijn, en dat hebben we ook gelezen, dat het allemaal
wel goed is gegaan bij haar zoon of dochter.

Elk geval is anders, en is niet met elkaar te vergelijken.

De keuze die men daar in maakt is zeer zwaar...heel erg zwaar.
We hebben de keuze gemaakt...en dat is ons geval de juiste geweest.

Als het kind geboren is, en de afwijking wordt dan geconstateerd kan
er nog wat gedaan worden...maar machteloos toezien hoe je zoon of
dochter sterft in de korte tijd dat hij- of zij op aarde is...
Dat kan niemand aan !

In ons geval werd het tijdens de zwangerschap geconstateerd.
De keuze die je dan nog kunt maken is in ons geval humaan geweest.


Het is 17 juni 2003.

Lange tijd hebben we naar deze datum uitgekeken.
Sylvia is nu 21 weken zwanger, en we gaan naar het
Academisch Ziekenhuis in Groningen voor een uitgebreide echo.
Sylvia heeft een medisch indicatie; aangezien ik een aangeboren
hartafwijking heb (Transpositie van de grote vaten).

We waren beiden gespannen, maar ook weer hoopvol.
Er was immers niets aan de hand bij de eerste echo, die bij 12 weken
was gemaakt, en ook de verloskundige vertelde ons, dat alles
verder in orde zou moeten zijn.

Het hartje klopte volop, vertelde de verloskundige ons.
Eigenlijk waren Sylvia en ik er van overtuigd, dat alles in orde
zou zijn, en we lachend het ziekenhuis zouden verlaten.

Tijdens de echo, vertelde de Gynacoloog ons dat de afmetingen van
het hoofdje, benen en armen allemaal in orde waren.
Geen hazelip, geen open ruggetje, en het gewicht was ook in orde.
De organen waren ook allemaal aanwezig.

Dit was al een enorme geruststelling.
De Gynacoloog praatte veel tegen ons, en dat was heel fijn.

Toen ging ze het hart uitgebreid bekijken....en het werd stil....heel
akelig lang stil.

Ik keek naar Sylvia en zag verontrusting...ik keek naar de Gynacoloog
en zag verontrusting.

Ze moest het toch tegen ons zeggen...onze zoon had geen linkerkamer.
Ook was de aorta zeer smal, de linkerboezem ontbrak, en de kleppen
waren niet goed ontwikkeld.
Alleen de rechterkamer was goed ontwikkeld.

Het Hypoplastische Linkerhart Syndroom was de uitkomst; in de ergste
soort.

Nog nooit eerder waren we zo geschokt, en zo teleurgesteld als
die bewuste dag..de emoties waren ons zo te baas...dat er geen waren
voor vragen....alleen heel diep intens verdriet.
De Gynacoloog kon onze vragen niet beantwoorden op dat moment, en
moest de uitslag van de echo door een kindercardioloog laten beoordelen.
Helaas kon dat niet diezelfde middag, pas 2 dagen later.

We reden naar huis..in een waas van tranen.
De 2 dagen die volgden, waren ontroostbaar leeg en lang.
We praatten veel..onze gevoelens...de vragen HOE ??? WAAROM ???
Niemand kon ons daar antwoord op geven.

De troost die we bij elkaar vonden hielp even..de emoties zijn je
gewoon te baas.

Er werd veel gebeld met familie...je moet het toch vertellen.
De vragen die onze familie hadden, waren hetzelfde als die van ons.
Is er dan niets mogelijk ??, WAAROM ?? Waarom Wij ?

Ik verweed mijzelf, dat ik de hartafwijking veroorzaakt zou hebben.
Ik ben de enige in de familie met een Transpositie van de grote vaten.
Ik dacht, dat ik misschien wel een chromosoomafwijking heb, die
de afwijking bij onze zoon veroorzaakt heeft.
De Gynacoloog probeerde dit uit mijn hoofd te zetten..de 1e cardioloog
probeerde dit uit mijn hoofd te zetten, en de 2e cardioloog probeerde
het uit mijn hoofd te zetten

Toch heb ik nog steeds twijfels, en zal een afspraak gaan maken met
de klinische geneticus, om zekerheid te krijgen.

Op internet gezocht naar deze hartafwijking gaf ons weer een klein
beetje hoop...er waren operaties die het allemaal wel mogelijk
zouden maken, dat onze zoon het zou overleven.

Maar deze hoop zette zich weer om in wanhoop...want bij onze zoon
ontbrak de gehele linkerkant van het hart, boezem en kleppen.

En de voorwaarde moest wel zijn, dat er een linkerkamer aanwezig is.
Hetzij sterk onderontwikkeld...maar wel aanwezig.

2 dagen later werd de echo nog eens gemaakt, maar nu bij de kinder-
cardiologie.
De beelden werden vastgelegd op video, die op een groot scherm door
de kindercardioloog bekeken zou worden.

De echo was pijnlijk, de echografist (waarvan we eerst dachten, dat
dit de kindercardioloog was), drukte het apparaat hard tegen Sylvia
haar buik, om een zo duidelijk mogelijk plaatje te kunnen maken.

Ik zag tranen in de ogen van Sylvia; van de pijn en verdriet, en ik
had moeite om het scherm te bekijken.
Je voelt dat het niet goed is...eigenlijk wil je het op dat moment
ook niet zien.

Na een half uur echoën, werd de videoband naar een andere kamertje
gebracht waar de kindercardioloog de beelden zou gaan bekijken en
beoordelen.

We moesten wachten in de echokamer...dit duurde zo eeuwig.
De kindercardioloog bevestigde ons helaas, wat de Gynacoloog bij de
vorige echo geconstateerd had.
Je hele wereld stort in !!

Overbluft door onmacht gingen we weer naar huis.
De volgende dag veel gezocht op internet, veel gelezen...is er dan
écht niets mogelijk ??

Weer vol twijfels gebeld met het Academisch Ziekenhuis Groningen, en
gelukkig kon een andere kindercardioloog ons ontvangen.
In het gesprek van een dik uur met deze kindercardioloog, werd alles
uitgelegd, waar ons kindje nou aan leed.
Ook las hij de berichten die wij mee hadden genomen, van de successen
uit Nijmegen en Amerika die de operatie al uitvoerden.
De kindercardioloog vertelde dat bij onze zoon deze operaties niet
van toepassing waren; aangezien de gehele linkerkant van het hart
ontbrak.

Diezelfde avond nog, hebben wij het besluit genomen de zwangerschap
te stoppen....er waren geen voors....er waren alleen maar tegens.

Maandag 24 juni is Sylvia opgenomen in het Academisch Ziekenhuis
in Groningen.
Er is een vruchtwaterpunctie uitgevoerd, voor onderzoek.

Onze zoon is geboren op 24 juni 2003, om 05:30.
Ons kindje zag er helemaal gaaf uit, zo op het oog niets mee aan de
hand.

Onderhuids heeft hij een hartafwijking...dat is erg moeilijk te
accepteren....want je ziet er toch niets aan ?!

We krijgen nog bericht van de vruchtwaterpunctie...en wachten het
obductie-rapport af van het ziekenhuis...dan kunnen we er ons ook
beter in berusten.

Voor altijd zul je bij ons blijven...lieve Lucas....
We hebben hier een kaart, met jou voetafdrukjes, en een mooi
kleedje waar je op hebt gelegen...alle deze herinneringen geven troost.
We weten dat je bij ons bent...en wij zijn bij jou...lieve Lucas.
Rust zacht...lieve Lucas....rust zacht.



Henry en Sylvia.

Naam: Renate van Driel
Geplaatst: 24 Juni - 22:46
E-mail: bul.nijn@wanadoo.nl
Tekst:
Twee maanden is het nu geleden, donderdag zou onze zoon 9 weken oud zijn geweest, al wisten we van te voren al dat hij zo oud nooit zou worden. Na een zgn. pretecho werd onze droom wreed verstoord en hoorden we al snel dat onze Youri geen toekomst zou hebben. Hij had het Potter Syndroom en is kort voor zijn geboorte, na bijna 29 weken zwangerschap, in mijn buik overleden. Youri is geboren op 24 april 2003. Hij was zo mooi, zo compleet! Ik ben zo trots op mijn mannetje, maar ik mis hem zo! Het lijkt of de pijn alsmaar erger wordt. Iedereen lijkt wel zwanger of pas bevallen, al die data die komen en die zo bijzonder zouden zijn...de wereld draait door, maar ik wil nog niet mee. Ik wil blijven staan en denken aan mijn engeltje. Ik zou hem zo graag willen vasthouden, willen voelen, ruiken, horen! Maar helaas, gelukkig hebben we heel veel foto\'s, maar geen een waarop hij ouder wordt. Ik weet, verstandelijk, dat ik moet kijken naar wat ik heb en niet naar wat niet zo heeft mogen zijn, maar mijn hart, mijn gevoel/emoties zijn sterker en overschreeuwen mijn verstand.
Lieve Youri ik mis je zo!
XXX

Naam: Renate van Driel
Geplaatst: 24 Juni - 22:45
E-mail: bul.nijn@wanadoo.nl
Tekst:
Twee maanden is het nu geleden, donderdag zou onze zoon 9 weken oud zijn geweest, al wisten we van te voren al dat hij zo oud nooit zou worden. Na een zgn. pretecho werd onze droom wreed verstoord en hoorden we al snel dat onze Youri geen toekomst zou hebben. Hij had het Potter Syndroom en is kort voor zijn geboorte, na bijna 29 weken zawngerschap, in mijn buik overleden. Youri is geboren op 24 april 2003. Hij was zo mooi, zo compleet! Ik ben zo trots op mijn mannetje, maar ik mis hem zo! Het lijkt of de pijn alsmaar erger wordt. Iedereen lijkt wel zwanger of pas bevallen, al die data die komen en die zo bijzonder zouden zijn...de wereld draait door, maar ik wil nog niet mee. Ik wil blijven staan en denken aan mijn engeltje. Ik zou hem zo graag willen vasthouden, willen voelen, ruiken, horen! Maar helaas, gelukkig hebben we heel veel foto\'s, maar geen een waarop hij ouder wordt. Ik weet, verstandelijk, dat ik moet kijken naar wat ik heb en niet naar wat niet zo heeft mogen zijn, maar mijn hart, mijn gevoel/emoties zijn sterker en overschreeuwen mijn verstand.
Lieve Youri ik mis je zo!
XXX

Naam: MONIQUE KAMMINGA
Geplaatst: 24 Juni - 13:16
E-mail: MONIQUE.KAMMINGA@12MOVE.NL
Tekst:
LIEVE GWEN

OP MIJN WOLKJE KIJK IK NAAR BENEDEN
EEN HEEL MOOI MEISJE IS GEBOREN
ZO LIEF EN HEEL TEVREDEN
IK ZAL OVER JE WAKEN... JIJ BENT MIJN ZUSJE
EN ELKE AVOND VOOR JIJ SLAPEN GAAT
STUUR IK JOU VAN AF MIJN WOLKJE EEN HEEL KLEIN KUSJE

LIEFS VAN JE ENGELEN BROERTJE FERRY

Naam: Heid,mama van *LARS
Geplaatst: 21 Juni - 10:30
E-mail: heidiaarts@hotmail.com
Tekst:
Lieve lotgenoten,Ik ben 23april 2003 bevallen van ons zoontje LARS.Zo op het eerste gezicht,een gezonde vent van bijna 5 pond.<ondanks ruim 6 weken te vroeggeboren>Wat was het toch een knap stuk!Maar 20 uurtjes hebben we van hem mogen genieten,want toen ging hij zomaar van ons heen.Later bleek dat hij streptokokken B had.Een bacterie die zo hardnekkig was,dat hij dit onmogelijk kon
overleven.Wat er dan allemaal op je af komt.Je moet eigenlijk blij kunnen zijn,en genieten van alles.Maar nee,je moet dan een begrafenis gaan regelen van je eigen kindje.Zo onmenselijk!Het is nou alweer bijna 2 maanden geleden.Je leven gaat door,ondanks je verdriet.Ik hoop samen met Bart<MIJN MAN>dat we snel tegen LARS mogen vertellen dat hij er een broertje of zusje bij krijgt!Niet dat we hem dan vergeten,maar onze kinderwens was en is nog steeds heel groot.Het lijkt me fijn om eens met andere mensen te praten die ook met streptokokken temaken hebben gehad.En als iemand ons knap ventje wil bewonderen,kan dat op www.beebiebreak.nl!
Homepages klikken,en daar staat een lijst met namen.Lars....en die pagina heeft mijn zus gemaakt.
Ik wil al mijn lotgenoten sterkte wensen,en hoop dat ik ook iets van andere hoor!!liefs Heidi,mama van *LARS.

Naam: Anniek
Geplaatst: 20 Juni - 22:54
E-mail: anniek.troch@pandora.be
Tekst:
ik ben terug een kindje verloren, 12 weken zijn we gelukkig geweest,maar opeens had ze geen hartslag meer.
weer een curetage, de derde al in 3 jaar.
gelukkig heb ik mijn twee kindjes nog, die houden me recht.
ik zou toch nog graag een kindje erbij hebben, maar durf ik dat wel nog?
het doet nu al zoveel pijn.
door deze site weet ik dat ik er niet aleen voor sta. als je me wilt mailen doe dat maar.misschien kunnen we elkaar recht houden in moeilijke tijden.
mama van 3 engeltjes en 2 bengeltjes

Naam: Ricardo treffers
Geplaatst: 15 Juni - 12:00
E-mail:
Tekst:
lieve jongen.
het is al weer 4 jaar geleden.
jij heb er in middels een broertje bij.
hij heet joey.
je zusje Esmee is heel erg wijs met hem.
ook nog steets met jou.
wij missen je nog steets en wij denken nog iedere dag aan je.
ik moest toch wel even wat tranen weg vegen toen ik hoorde dat ik zwanger was van joey.
ik heb op het geboortekaartje een sterretje laten zetten en de tekst:
mijn broertje is een engel.
mijn zusje is een bengel.
wat ik werd kon nog niemand weten.
maar een ding is zeker dat ik voortaan joey zal gaan heten.
*********************
leuk he iedereen vond het heel mooi.
nou engel van ons xxxxxxxxx-jes van papa,mama,esmee en joey.

Naam: Manon Alderlieste
Geplaatst: 12 Juni - 21:39
E-mail: malderlieste@freeler.nl
Tekst:
Lieve Robin,ik mis je!

Het is nu al weer 2 jaar geleden dat ik je veel te vroeg na 15 weken zwangerschap moest verliezen. Je bent mijn tweede kindje en na jou is na een zenuwslopende zwangerschap je broertje Renzo geboren.
Maar ik wil je laten weten dat ik nog altijd aan je denk en dat er een groot gat zit in mijn hart. En ook al denken er nog maar weinig mensen aan jou, jij staat in mijn geheugen gegrift.

Alles zat erop en eraan,
WAAROM EN WAT is er verkeerd gegaan
Soms voel ik me schuldig ten opzichte van jou
Omdat ik zoveel van mijn andere twee kinderen hou

Maar jij hebt een heel eigen plekje in mij
Ook al gaan er nog tientallen jaren voorbij

Lief kind ik mis je nog steeds heel erg!

Naam: Bieke
Geplaatst: 7 Juni - 07:22
E-mail: paul_theunynck@hotmail.com
Tekst:
http://geocities.com/geoffrey_leus

Lieve allemaal,
Ik wens jullie heel veel sterkte en kracht toe.

Naam: Francien Hoogveldt
Geplaatst: 24 Mei - 15:39
E-mail: f.hoogveldt@fontys.nl
Tekst:
Na 3 jaar ben ik op 28 november jl.-na een eerste IVF-poging- zwanger geworden van onze Ben. Helaas is hij na 21 weken zwangerschap geboren en bijna direct na de geboorte overleden.
Een bloedstolsel dat de baarmoederwand prikkelde en daardoor zoveel druk veroorzaakte op de vliezen is de oorzaak van deze vroege bevalling.

Ben wilde nog niet komen maar heeft helaas geen kans gehad.

Ben, we zullen voor altijd van je blijven houden. Je bent voor altijd onze 1e zoon.

Je vader en moeder

Naam: rachel
Geplaatst: 21 Mei - 15:26
E-mail:
Tekst:
Na 10 weken zwangerschap kreeg ik mijn eerste echo. Wat een hele mooie dag moest worden werd een hele vreselijke. Ik kreeg te horen dat het was overleden.
Ik zit vol vragen, waarom gebeurt dit mij, wat is er mis gegaan.
Iedereen roept van; het had zo moeten zijn en je wordt wel weer zwanger. Daar heb ik niks aan! Ik wil schreeuwen en huilen want ik mis mijn kindje ontzettend.

Naam: marleen
Geplaatst: 8 Mei - 23:03
E-mail:
Tekst:
Woorden en enkel maar woorden schieten te korte na het zien van jullie site.
Zelf ben ik kraamverzorgster en hoop dat ik mensen met het verlies van een kind, zo kan helpen en steunen dat ze het verlies een beetje dragelijker kunt maken ook al is het maar een druppel op een gloeiende plaat want de verdriet, pijn en gemis kun je niet weg nemen maar misschien wel het gezin steunen en er voor ze zijn ook al ben je een wereld vreemde voor hen.

Nog maals heel veel sterkte

Naam: marian
Geplaatst: 6 Mei - 22:10
E-mail: marianhommerson@hotmail.com
Tekst:
in november 2001 raakte ik na 3 miskramen zwanger,dolbly en gelukkig zagen we de gezinsuitbreiding toe na een zeer moeizame zwangerschap werd op 31-07 onze zoon ramon geboren,hy had een ernstige hersenaandoening en overleed 2 dagen na zn geboorte.nu ben ik weer 16 wkn zwanger en het is echt geen roze wolk.reacties altyd welkom. {ramon voor altyd in ons hart}

Naam: Wil onbekent blijven
Geplaatst: 8 April - 18:44
E-mail:
Tekst:
Slechts na 6 luttele uurtjes leven is mijn enig dochtertje me ontnomen.
Mijn hart bloedde maar wat het ergste was, mijn man wilde een echtscheiding omdat ik nog kinderen wilde en hij niet.Mijn schoonmoeder zegde \"Waarom wil je kinderen, kun je met 2 niet gelukkig zijn\".Dus door haar toedoen kwam er geen echtscheiding. Na veel ellende, té veel om op te noemen,maar alles staat nog glashelder in mijn geheugen,kreeg ik gelukkig nog 2 gezonde zonen.Moest wel 9 maanden medicatie slikken waar ik moeilijk tegen kon maar heb alles moedig verdragen.Toen ik zwanger was van mijn jongste zoon wilde mijn man een abortus.Natuurlijk ging ik daar niet op in ondanks zijn dreigingen.Het was voor mij leven in de hel maar wat was ik toch gelukkig met mijn babytje.Het was zo rustig in mijn buik en na de geboorte de liefste baby die een moeder kan dromen.Mooi, altijd lachen en tevreden.Hij is (30 jaar),altijd en nog het plezier in mijn leven.Mijn man verliet ons toen mijn jongste zoontje amper 2jaar was.Een verschrikkelijke opdoffer met al de nare gevolgen ervan.Uiteindelijk, ben nu 63 jaar ben ik nog steeds zo intens blij met mijn, door mijn man niet gewilde jongste zoon.Met mijn oudste zoon heb ik geen contact meer maar dat is ook een lang droevig verhaal, mede door toedoen van mijn ex-man die op 59 jaar overleed en daardoor had mijn oudste zoon té veel centen.Hij reed verschillende wagens per total en verbraste al die lieve centen die we zo zuinig spaarden tijdens ons huwelijk.
Ik ben uiteindelijk tevreden met mijn leven zoals het nu is en natuurlijk met mijn jongste zoon.
Met hartelijke groetjes.

Naam: Linda
Geplaatst: 3 April - 19:23
E-mail: linda.duijkers@quicknet.nl
Tekst:
Lieve allemaal,

het is toch eigenlijk niet te geloven hoe sommige mensen zich kunnen gedragen al je je kindje hebt verloren.

Voor mij is het nu bijna een jaar geleden dat ik mijn 1e kindje heb verloren na 8 weken zwangerschap. Hij was zo gewenst (in ieder geval door mij) en zo verschrikkelijk welkom.
Helaas heeft mijn relatie dit niet overleefd, en ik ben inmiddels gescheiden van mijn (toen nog) man. De klootzak bleek een maand later een vriendin te hebben. Het allerergste was nog wel dat hij geroepen heeft dat het maar goed was dat ik een miskraam heb gekregen. Nu vraag ik je, hoe erg kan je iemand kwetsen.

Inmiddels heb ik een nieuwe vriend en hij is geweldig. Begrijpt dat ik Kleintje mis en gaat daar heel goed mee om. We zijn nu ook bezig om (voor mij weer) zwanger te raken, en ik moet zeggen, ik ben bang! Bang om ook mijn volgende kindje te verliezen.
Vorige maand was ik bijna een week overtijd (met alle symptomen!) maar werd toch ongesteld. Het verdriet dat ik toen gevoeld heb was onbeschrijfelijk. Ik voelde me koud, leeg en verschrikkelijk verdrietig, terwijl ik nog niet eens zeker wist of ik zwanger was of niet.
Ik hoop in ieder geval dat het deze maand raak is, en ik hoop dat ik in ieder geval over mijn angst heen kom, want ik wil er absoluut van genieten (gelukkig heb ik een voorbeeld aan mijn moeder -> zij heeft op 37-jarige leeftijd ook een miskraam gehad, maar daarna nog wel 2 kinderen)

Ik wil iedereen veel sterkte toewensen en ik hoop alleen maar dat iedereen die in zijn of haar omgeving iemand heeft die haar kindje verliest hier eens met meer wijsheid en gevoel mee omgaat.
Bedenk: je kan beter niets zeggen (en dat dus wel tegen die persoon zeggen!!) dan dat je met een dooddoener aankomt. Laat haar weten dat je met haar meeleeft!

Linda

Naam: liesbeth
Geplaatst: 27 Maart - 20:36
E-mail:
Tekst:
Ik ben nu 3 week verder en ben inmiddels weer gaan werken.Ik werk met baby\'s en er lopen 3 zwangeren rond.Probeer me sterk tehouden maar ondertussen steekt het me wel.Ik mag me gelukkkig prijzen met een zoon van bijna 5, maar ik had dit kindje graag op de wereld willen zetten.Ik was er klaar voor.Ook heb ik er moeite mee dat er veel mensen in mijn omgeving er zo lachoniek overdoen..alsof er niets gebeurd is.O je kan wel weer gaan werken....o tis beter voor je want je kan 1 nog niet aan.Ik kan hier niet tegen dat mensen zosnel met hun oordeel klaar staan.Ik wens de mensen op deze site ontzettend veel sterkte en je mag me rustig mailen...ik heb een luisterd oor.
Groetjes Liesbeth

Naam: Ramona Naus
Geplaatst: 26 Maart - 22:16
E-mail: r.naus@chello.nl
Tekst:
Hallo allemaal.

Ook weet ik dat ik niet de enigste ben maar op dat moment dat het gebeurde was ik wel helemaal alleen.zo voelt het.
waarom ik??? dan heb ik nog eens de pech dat ik een zak van een vent had die me gewoon liet barsten en carnaval ging vieren.Na nu 2 jaar heb ik het nog niet verwerkt,maar doe je dat ooit?
schrik weer zwanger te raken en regelmatig kwaad zijn op andere zwangere vrouwen.
waarom hun wel en ik niet!!!!!?????
dan ook dat gezeik van ach je bent nog jong zat en je kan tenminste zwanger worden, nou sorry maar die mensen hebben zelf denk ik nog nooit iets meegemaakt.
Nog krijg ik te horen dat ik er niet over mag praten omdat ik een nieuwe vriend heb.
nou ze zakken maar diep in de s.....
Ik ga mijn kindje nooit vergeten.
dag lieve schat ik hou van je en zal je nooit vergeten.....

liefs mama

Naam: Linda
Geplaatst: 10 Maart - 15:05
E-mail: li.pi@belgacom.net
Tekst:
op 23/12/2002 ging ik met mijn vriend naar de dokter voor mijn maandelijks onderzoek.ik was toen 28 weken.we hoorden toen vreselijk nieuws.ons kindje was dood. op 25/12/2002 moest ik \'s avonds naar het ziekenhuis. ons zoontje Tjade is dan levenloos geboren op 26/12 om 8 uur \'s morgens. we hebben dan nog een half uur met Tjade alleen geweest en afscheid genomen. we waren er kapot van. nu (08/03)ben ik terug zwanger(en heel blij), maar dit kindje zal nooit mijn kleine Tjade vervangen. Hij was en blijft mijn eerste kind en zal altijd in mijn hart en herinneringen blijven.

Naam: Liesbeth
Geplaatst: 2 Maart - 13:11
E-mail: liesbethkuiper@hotmail.com
Tekst:
Gisteren gebeurde het...was bijna 3 maand zwanger en dan dit..ik wist wat mij overkwam en ookal was ik nog niet zover heen...ik heb al wel een leeggevoel.Ik had dit kindje graag op de wereld willen zetten......

Naam: Carol
Geplaatst: 28 Februari - 21:28
E-mail:
Tekst:
Ruim 3 weken geleden ben ik in mijn 22ste week vroegtijdig bevallen van een zoontje met de naam Gianluca. Alles erop en eraan...was slechts een kwestie van groeien. Het verdriet dat ik heb is onbeschrijvelijk. Ik ben boos op iedereen, boos op m\'n zelf maar waarom weet ik ook niet precies. Ik heb een gevoel van machteloosheid, ik heb mijn kind niet kunnen redden en de rest ook niet. Waarom ik? Waar heb ik dit aan verdiend? Het verdriet slijt op den duur zegt iedereen dan, maar dat zie ik nu nog niet in, ik voel alleen de pijn.....

Zo stil en koud, zo klein en lief
zo mooi, zo zacht, mijn hartendief

Geen recht van bestaan, geen enkele hoop. Ik zoek naar leven maar vind de dood

Ik bid tot God en roep Hem aan: \"O Heer, waarom? Wie heeft dit gedaan?\"

Ik kijk omhoog....Hij is niet dood!
Want ik zie God met mijn kind op schoot.

Naam: claudia
Geplaatst: 15 Februari - 13:40
E-mail: claudia_beynberger@hotmail.com
Tekst:
op 10 augustus om 4 uur snachts ben ik bevallen van een zoontje brandon en om 5 uur is hij gestorven ik was inmiddels 22 weken zwanger toen het geboren werd het is gestorven omdat hij geen niertjes had en 3 dagen na de dood van brandon liet de vader van mijn kindje weten dat hij al 5 maand een ander lief had en me bedroog dus hij maakte het gedaan het is allemaal gebeurd in het jaar 2001 en nu zijn we 2003 en ben nu weer zwanger van mijn man ben nu 24 weken zwanger en ik hoop dat het nu allemaal goed afloopt ik zal mijn 1 ste kindje nooit vergeten mijn 2 de nu is een meisje en noemt brenda in junie beval ik van mijn mooi en lief dochtertje een kindje verliezen doet enorm veel pijn dus wil het geen 2 de keer meer maken want dat overleef ik nooit
bedankt voor je aandacht groetjes claudia emailen kan doegiee groetjes

Naam: Nathalie
Geplaatst: 5 Februari - 12:00
E-mail:
Tekst:
Gisteren zou mijn kleine meissie Yennifer 3 jaar moeten zijn geworden en a.s. zaterdag is het alweer 3 jaar geleden dat we afscheid van haar namen. Nog iedere dag mis ik haar heel erg. Ik hou heel erg veel van haar, net zoveel als van haar zusje, die in april alweer 2 jaar wordt. Zij is het die mij weer levensvreugde heeft gegeven en die mij laat zien dat het leven ook heel mooi kan zijn. In mijn hart zal Yennifer altijd dichtbij zijn.... voor altijd..
Dag lieve kleine Yennifer, mamma houdt heel veel van jou!!!!!!Xxx

Naam: chantal stevens
Geplaatst: 30 Januari - 13:42
E-mail: cctstevens@hotmail.com
Tekst:
lieve mensen,

Allereerst wil ik jullie mijn medeleven betuigen, het is natuurlijk verschrikkelijk wat jullie is overkomen.
Ik ben chantal en ik ben vierde jaars studente van de HBO-V in Leeuwarden. Ik ben al druk bezig met mijn scriptie en het onderwerp is het volgende: Hoe zou een wijkverpleegkundige een bijdrage kunnen leveren aan begeleiding m.b.t. rouwverwerking van ouders van een overleden kindje. ( 0-4jr). Nu is eigenlijk mijn vraag of er ouders zijn die hun eigen kind hebben verloren op deze leeftijd en zouden die ook bereidt zijn om hierover te praten met mij. Ik hoop dat er mensen zullen reageren, want ik zou zo graag de mensen die een kind hebben verloren willen helpen. Mijn onderzoek heeft alleen baat als er mensen zijn die bereidt zijn om hierover met te willen praten.

Ik zou iedereen alvast van harte willen bedanken dat jullie mijn bericht hebben willen lezen.

Ik hoop dat er mensen zijn die reageren, mijn adres staat hierboven.

Hartelijke groeten van chantal

Naam: Marion
Geplaatst: 25 Januari - 09:16
E-mail: marionencharlie@raketnet.nl
Tekst:
Vandaag geen taart met 1 kaarsje...

Vandaag had onze dochter Jisse haar eerste verjaardag moeten vieren maar helaas is ze op 28 augustus 2001 alvast vooruit gevlogen...(na 18 weken zwangerschap)

Lieve lotgenoten,
Ik wil graag het volgende met jullie delen: Sinds 1999 heb ik een prachtige dochter, Iris. Maar helaas heb ik ook een flink \'buikje\', vol striae. Tijdens de zwangerschap van Jisse kreeg ik onverklaarbare buikpijn en in het ziekenhuis heb ik gesmeekt of ze me alsjeblieft wilden open maken om te kijken wat er aan de hand was. Helaas hebben ze niets kunnen vinden en is door de operatie mijn baarmoeder waarschijnlijk zo geprikkeld geraakt en daardoor \'aan het werk gegaan\', met alle gevolgen van dien...(ik heb hier na anderhalf jaar nog steeds veel verdriet van en ga vaak even op deze site kijken)
Nu heb ik dus ook nog eens een lelijk litteken op mijn toch al niet flatteuze buik. Dat ik niet blij ben met deze \'ravage\' moge duidelijk zijn. Gelukkig heb ik een vriend die me prachtig vindt, dus dat scheelt, haha...
Waar ik echter wél helemaal gek van word zijn mensen die denken het recht te hebben om te vragen of ik al weer zwanger ben. Dat begon al vrij snel na het verlies van Jisse en toen ik dat gezeur zat was, heb ik aangegeven dat iedereen op moest houden met zeuren want dat ze het vanzelf wel zouden horen als het zover was...
We zijn nu anderhalf jaar verder en blijkbaar vinden mensen het tijd worden om er weer eens over te beginnen. Iris is 3,5 jaar dus het wordt tijd voor een tweede (dat het voor ons een 3e zwangerschap zal worden en dat Jisse altijd ons 2e kindje zal blijven, lijken ook maar weinig mensen te begrijpen)Dat wij misschien nog even willen wachten komt niet in ze op, dat wij misschien wel proberen zwanger te raken en het nog niet gelukt is of misschien wel helemaaal nooit meer lukt, daar denken ze niet aan. Dat het verlies van een kind een enorme deuk in je relatie kan slaan en dat je misschien wel tijd nodig hebt om eerst eens elkaar terug te vinden, komt niet in ze op. En waar ze absoluut niet bij stil staan is het feit dat ze me elke keer weer kwetsen...
Hoe lang moet ik nog beleefd blijven antwoorden? Hoe lang moet ik me nog verantwoorden dat ik niet zwanger ben maar gewoon een \'buikje\' heb. Wat is er met het respect gebeurd voor andere mensen? Wat is er gebeurd met respect voor andermans privéleven? Ik wil graag zélf bepalen wie ik wat vertel maar dat lijkt onmogelijk. Ik heb laatst tegen iemand gezegd dat ik het een brutale vraag vond maar ik had eigenlijk nog veel meer willen zeggen...Gisteren kwam er een kennis (notabene de thuishulp die bij ons in huis kwam na de vroeggeboorte!) enthousiast op me af lopen en zei keihard door de winkel:\"WAT ZIE IK?\" (duidend op een zwangerschapsbuikje)Wat moet ik met dat soort domme, kortzichtige mensen? Moet ik het me minder aantrekken? Moet ik nog langer beleefd blijven of eens flink van me af bijten? Ik weet het niet meer...
Ik ben een doodnormale 32-jarige vrouw die heus niet op haar mondje is gevallen maar ik word er zo langzamerhand doodmoe van...
Wie herkent dit?

Naam: Evelien Holstege
Geplaatst: 21 Januari - 20:50
E-mail: evelienholstege@hotmail.com
Tekst:
Beste mensen.
Ik ben bezig met de opleiding voor kraam verzorgende, en wil ten eerste mijn medeleven betuigen bij het verdriet wat jullie moeten doorstaan.
Graag zouik van jullie willen horen hoe de kraamtijd was. Hebben jullie hulp van een kraamverzorgster gehad. Wat heeft zij voor jullie kunnen betekenen, en zijn er misschien ook negatieve verhalen. Zou u mij dit willen mailen. Ik wil graag mijn eindscriptie maken. over kramen in het gezin, waarvan de baby net voor of tijdens de geboorte is overleden. Ik hoop dat ik hiermee een positieve bijdrage kan leveren, mbt de kraamzorg in deze gezinnen. alle tips, adviezen en verhalen zij welkom.
Bedankt alvast, en heel veel sterkte toegewenst.

Evelien

Naam: Arjan en Marieke
Geplaatst: 15 Januari - 23:30
E-mail: a.m.kranghand@hetnet.nl
Tekst:
Als een vlinder naar het licht zijn jullie voor ons uit gevlogen
Onbereikbaar ver en toch zo heel nabij
Om voor eeuwig in Zijn huis te wonen
Waar geen pijn of verdriet meer zal zijn en waar God de tranen zal wissen van je ogen

Dag lieve kleine Timo
Dag lieve kleine Mark
Afscheid nemen doet pijn, maar weet dat jullie voor altijd een plekje hebben in ons hart
We zullen jullie in onze herinneringen koesteren

papa en mama


*Timo en *Mark zijn 1 december 2002 geboren na 22 weken zwangerschap

Naam: yvonne volmer
Geplaatst: 14 Januari - 23:59
E-mail: jeny.borghuis@home.nl
Tekst:
onze kindjes zijn dood
en ik ben boos
boos op iedereen

ik ben boos
boos op iedereen
boos op babies
wij hebben er geen

ja ik ben boos
boos op iedereen
waarom ?

ik kan het niet zeggen
ik weet het niet
ik ben gewoon maar boos

zeg weet je
onze kindjes die zijn dood
en ik ben boos
boos op iedereen.....

* 21-2-1997*
* 23-2-1998*

Naam: petra
Geplaatst: 13 Januari - 19:59
E-mail:
Tekst:
Twee jaartjes oud, zou mijn kindje afgelopen 31 december zijn geworden, ware het niet dat zijn kortstondig leventje in mijn buik werd gestopt met 16 weken zwangerschap! Mijn leven is ingestort en t doet pijn om andere zwangere vrouwen om me heen te zien, waarom mocht mijn kindje niet leven? WAAROM????? En waarom moest ik na 1,5 jaar weer hetzelfde meemaken? Deze keer was ik 8 weken zwanger en zat er een leeg vruchtzakje in mijn buik...PIJN, VERDRIET...VERSCHEURD DOOR VERDRIET... Nu een ruim jaar later na mijn laatste zwangerschap heb ik nog steeds veel verdriet, maar het gaat steeds beter met me. Ik verlang naar een gezonde vrolijke babij in mijn wiegje..Ik hoop dat het ons gegeven is dat deze zo diep intense wens ooit uit mag komen!!!

Naam: Pauline
Geplaatst: 6 Januari - 16:02
E-mail:
Tekst:
Morgen 7 januari zou ons meisje 7 jaar worden,ze heeft in ons gezin een onuitwisbare herinnering achter gelaten en er zijn geen woorden om uit te leggen hoezeer we haar missen!!!

Naam: josaalders
Geplaatst: 30 December - 19:54
E-mail: aaldersjos@hotmail.com
Tekst:
Ik wens iedereen een KINVRIENDELIJK 2003 toe!
Het verlies van een KIND is het ergste wat een mens kan overkomen!
Vandaar ook deze boodschap hieronder!
OUDERSCHAP STOPT NIET BIJ EEN (ECHT)SCHEIDING!KINDEREN HEBBEN RECHTEN HET RECHT OP BIJDE OUDERS!WIJ OUDERS HEBBEN DE PLICHT OM KINDEREN DAT RECHT OOK TE GEVEN!
SAMEN STERK DAT WERK!
www.rechtenvanenvoorhetkind.isfamous.com
Het leven gaat door maar onze kinderen gaan voor!
gr jos aalders /VELP-GLD

Naam: Linda
Geplaatst: 22 December - 11:26
E-mail: linda.duijkers@chello.nl
Tekst:
vandaag is een hele moeilijke dag. Ik zou anders vandaag bevallen van mijn 1e kind, een zoon.

Afgelopen donderdag ben ik bij een medium geweest omdat ik zo sterk het gevoel had dat hij nog bij me was en me berichten c.q. boodschappen doorgaf.
Ik heb nl. als afscheidsritueel een roos geplant in de tuin, en deze ging telkens als ik een moeilijke periode doormaakte in de bloei. Zelfs nog een keer in november!

Donderdag was heel fijn, omdat hij inderdaad aanwezig is, en aan de andere kant bij mijn overleden opa & oma is. Hij liep zelfs te springen omdat hij bijna jarig is en dan rozen krijgt van zijn mama.

Hoewel het zeer emotioneel was, ben ik er erg rustig onder, omdat ik nu ook weet waarom ik die miskraam heb gehad. Ik kan het zelfs iedereen aanraden om te doen zo rond je uitgerekende datum.

Natuurlijk ben ik wel verdrietig omdat ik hem niet fysiek in mijn armen kan houden, maar hij is in ieder geval bij me en dat is het enige dat telt.

Ik wil iedereen die haar kindje heeft verloren dan ook veel sterkte wensen, en bedenk, je bent niet alleen!

Linda

Naam: Maud
Geplaatst: 15 December - 15:18
E-mail: maud.vilardell@hetnet.nl
Tekst:
Hallo lotgenoten,
Drie weken geleden bleek ons zoontje te zijn overleden na 25 weken zwangerschap. Ik dacht hem al een aantal dagen wat minder te voelen en daar ik in het ziekenhuis werk, heb ik natuurlijk meteen contact gezocht met de gynaecoloog die me tot twee keer toe in 5 dagen geruststelde door ons het hartje te laten horen. Twee dagen later, tijdens een officiële controle, bleek mijn buik verkleind (door absorptie van het vruchtwater) en de echo bevestigde onze grootste angst. Onze kleine Tijn was dood. De dag erna ben ik ingeleid en nog diezelfde nacht is onze zoon geboren. Helemaal gaaf, compleet en o zo mooi. Mijn vriend mocht de navelstreng doorknippen, mijn ouders zijn afscheid komen nemen van hun eerste kleinkind, en samen hebben we de mooiste uren van ons leven gehad!Het is nog steeds elke dag heel zwaar, vooral omdat we nu weten dat een volgende zwangerschap voor ons weer een hoog risico met zich mee zal brengen.
Omdat we al eerder dit jaar een miskraam hebben doorgemaakt na 9 weken, zijn ze er achter gekomen dat mijn bloed te snel stolt door bepaalde antistoffen gericht tegen vreemde lichaamscellen (in dit geval de vrucht). Ik zal veel anti-stollingsspuiten krijgen tijdens een eventuele volgende zwangerschap. Ik dacht altijd een groot gezin te krijgen; nu zal ik moeten knokken voor één gezond kind! Kan iemand me vertellen hoe zo`n zwangerschap met anti-stolling verloopt? Is er iemand die dat meegemaakt heeft? Mail me dan alstublieft!!

Naam: Angelique
Geplaatst: 5 December - 23:26
E-mail:
Tekst:
Na ruim een jaar kinderwens wees de test uit dat ik zwanger was. Ik kon dit niet geloven en deed 3 dagen later nog een test, ook deze was positief. Mijn man en ik konden ons geluk niet op en waren blij dat we niet de ziekenhuismolen door hoefde. Tot de 9 weken heb ik nergens geen last van gehad en toen begon ik bruine afscheiding te krijgen. De verloskundige vertelde dat dit vaker voorkomt en dat ik me niet ongerust hoefde te maken, daar ik geen buikpijn had en geen helder bloedverlies. Vorige week, 29 november was ik 11 weken en kregen we onze eerste echo. We hadden gehoopt een foto mee naar huis te krijgen en deze aan onze familie te kunnen laten zien. Echter de echo wees uit dat er nog wel een vruchtzak zat, maar geen vrucht meer. Direct daarna werd een inwendige gedaan en deze wees hetzelfde uit. Het bleek dat zonder dat ik het heb gemerkt, de vrucht al weken eerder had verloren. Daar mijn baarmoeder al in zijn oude vorm terugging, werd besloten om een week af te kijken of ik spontaan zou gaan vloeien waarbij de vruchtzak zou moeten worden afgestoten. Na een week waarin wij veel verdriet hebben gehad en het ongeloof dat er geen kindje meer in mijn buik zat, is er nog steeds niets spontaan op gang gekomen. Nu krijg ik morgen een echo, waarna ik wordt gecuretterd. Het is ongelooflijk dat een mooie droom ineens uit elkaar spat. We hebben nog niet echt aan het idee kunnen wennen, omdat je steeds wordt geconfonteerd met het idee dat er nog iets in je buik zit, wat er nog uit moet. Ik weet nu al dat de dag waarop ons kindje geboren zou moeten worden, 21 juni 2003, een trieste dag word.

Naam: karin
Geplaatst: 3 December - 20:23
E-mail:
Tekst:
prachtige site...bedankt!!!!

Naam: tijgertje
Geplaatst: 3 December - 17:47
E-mail: ik wil geen reactie gewoon alleen delen!
Tekst:
mijn liefe kindje

in het eind van de vakantiej dit jaar (2002) ben ik verkracht en zwangergeraakt. ik wis me geen raad maar heb ut gered! alleen me kindje niet!!
STERKTE aan alle mensen hier boven!!!
veel suc6 met het verdere verwerk en andere bezigheden.
-xxxxxxxxxxxxxx-jes en nog maar 14 jarig tijgertje!!!!

Naam: Gijs
Geplaatst: 29 November - 11:05
E-mail:
Tekst:
Gister hebben we ons neefje Tygho begraven. Het was het zoontje van mijn broer en zijn vriendin. Ook hij is dood geboren, en ondanks dat ik er wat verder vandaan sta, heeft het me onwijs aangegrepen. Ik kan het niet loslaten en ben zo verdrietig. Om mijn broer zoveel verdriet te zien hebben, doet zo\'n pijn. Hij wilde ook zo graag een jongetje. Godverdomme wat is dit oneerlijk. Vroeger kon ik lachen om opmerkingen van grappige D-J\'s op de radio die vrouwen persifleerden, ze zetten dan zo\'n hoog stemmetje op en zeiden \"je neemt geen kinderen, je krijgt ze\" Ik lachte daar toen om. Nu denk ik er echt heel anders over. Ik zal het ook echt als een absoluut wonder beschouwen. Ik hoop dat mijn broer en z\'n meisje er bovenop komen. En kleine Tygho, ga maar lekker spelen. Ik zal je nooit vergeten

Naam: karin
Geplaatst: 22 November - 14:43
E-mail: karin@binnenste-buiten.com
Tekst:
Steeds vaker merk ik dat we geen verdriet mogen hebben in deze samenleving. Wanneer je ouder overlijdt moet je gauw weer verder, ook een doodgeboren kindje wordt al gauw vergeten en dan moet je maar gauw weer gewoon verder leven. Terwijl iedereen zo graag een klein beetje begrip zou willen hebben, jammer is dat. Persoonlijk verloor ik mijn dochter 2,5 jaar geleden en ik merk dat, dat al heel lang geleden is.Dusssss weer verder hoor, het leven is prachtig. Natuurlijk is dat zo, maar zo nu en dan een klein beetje aandacht en nog een luisterend oor, dat zou toch geweldig zijn. Voor dit gebrek heb ik samen met een vriendin een winkeltje opgericht. Kleine geschenkjes met een symboliek, om te laten weten dat je aan iemand hebt gedacht.KOM MAAR EENS KIJKEN!!!!!
WWW.binnenste-buiten.com
Er zijn ook spulletjes die je voor jezelf mag kopen, om jezelf te verwennen.

Naam: Anita
Geplaatst: 4 November - 20:09
E-mail: heskes.hublart@hetnet.nl
Tekst:
Na 17 weken kwam er helaas een einde aan mijn zwangerschap. Door een fout bij de vruchtwaterpunctie zijn mijn vliezen gebroken en was er geen vruchtwater meer aanwezig, hierdoor zou de baby groeiproblemen krijgen. We zouden de zwangerschap afbreken.Gelukkig kwamen de weeën vanzelf opgang en is Timah ons dochtertje op 4 juli 2002 geboren. Ze leefde nog. Na het doorknippen van de navelstreng niet meer. Ik voel me heel erg verdrietig en leeg. Deze site geeft me veel steun alleen al het idee dat ik niet de enige ben. Nu na 8 weken zwangerschap is het helaas weer misgegaan. Maar ik blijf hopen op een betere tijd en een gezond kindje.

Anita

Naam: Petra
Geplaatst: 2 November - 14:04
E-mail: de
Tekst:

Naam: marjolein
Geplaatst: 1 November - 22:55
E-mail: cosmo@snel.net
Tekst:
we hebben afgelopen dinsdag te horen gekregen dat we onze 2 adoptiezonen van nu 1/2 jaar en een van vandaag 4 jaar niet krijgen. De eigen moeder wil ze zelf houden. Ons verdriet is erg groot, alles was klaar. We hebben films en foto\'s gekregen en dan nu met lege handen. Alleen jullie, de lezers van deze site, weten hoe dit voelt!

Naam: ginny guliker
Geplaatst: 30 Oktober - 21:34
E-mail: roy.geffen@wxs.nl
Tekst:
al ben ik een moeder van een lieve en ondeugende zoon , heb ik toch veel verdriet.
ik heb na 8 weken zwangerschap van ons tweede kindje een miskraam gehad.
van het ene op het andere moment ben je/en is je iets zo dierbaars afgenomen dat het bijna niet te begrijpen is.
soms denk ik wel van ach maar 8 weken ; maar zo voelt het niet.
ik probeer zoveel mogelijk er over te praten en te huilen als ik daar behoefte aan heb,maar ik blijf maar met de vragen zitten van waarom !, wat zou het zijn geworden , hoe had het eruit gezien enz.
ik kan m;n gevoel niet uitleggen en daarom stuit ik vaak nog op onbegrip.
daarom ben ik erg blij met deze site

Naam: francine
Geplaatst: 24 Oktober - 19:55
E-mail: fransjuh@hotmail.com
Tekst:
dit is even een beetje anders maar toch wil ik het vragen. mijn moeder is een kind verloren wat in de 7e maand doodgeboren is. het was dus al ouder als 24 weken, maar dit was in 1966 0f 1967. was de wet toen ook al zo geregeld en waar kan ik eventueel informatie vragen over dit kind?`pas toen ik ruim twee maanden geleden een dochtertje kreeg vertelde mijn moeder dat het een zoon was. ik heb dus een broer en wil nu zoveel vragen maar ben bang om mijn moeder te kwetsen, dus durf het haar niet te vragen. ze praat er eigenlijk nooit over. wel merkte ik dat toen ik een zoon kreeg ze het er erg moeilijk mee had en ooit vertelde ze dat de schoonfamilie het haar kwalijk had genomen dat ze geen jongen kon krijgen, dus ik vermoedde al zoiets, maar pas nu kwam de bevestiging en nu wil ik zo graag weten hoe hij heette en wanneer hij geboren is en of hij begraven is of anders....
verder wil ik iedereen die een kind verloren heeft condeoleren en veel strekte wensen!

groetjes francine

Naam: Kristel
Geplaatst: 21 Oktober - 21:26
E-mail: www.frank.kristel@wanadoo.nl
Tekst:
Ons dochtertje Stacey is na een zwangerschap van 23 weken en 3 dagen op 16-8-2002 zonder nieren geboren en na een half uurtje overleden. Ik heb zo\'n verdriet, maar er zijn zoveel mensen die mijn verdriet niet begrijpen. Collega\'s en familieleden die zwanger zijn en er met z\'n allen in mijn bijzijn over praten, over hoe gelukkig ze zijn. Of mensen die zich afvragen waarom ik nog zo\'n verdriet heb, want ik kan toch weer zwanger raken? Het lijkt alsof ik geen recht heb op mijn verdriet. Het is zo moeilijk! Ook al was ze er even, ik hou zoveel van haar. Is dat zo onbegrijpelijk?

Naam: Lianne
Geplaatst: 16 Oktober - 12:02
E-mail: karimlian@zeelandnet.nl
Tekst:
** Noah & Ruqaya **
16 Juni 2002

Na al die jaren van wachten werden, jullie ons toekomstbeeld van ons bestaan.

Nu voor altijd aan jullie denkend proberen we weer door te gaan.

Jullie grafje is het plekje waar we met ons verdriet naar terug zullen gaan.
Ik zal jullie bloemetjes brengen voor jullie bidden.

We houden van jullie !!!!!!!!

mamma & pappa

Naam: miriam
Geplaatst: 26 September - 21:52
E-mail:
Tekst:
ik sta er van te kijken hoeveel mensen zoveel ellende hebben meegemaakt.
zelf ben ik mijn dochter verloren in 2000 Daphne, zij werd maar 16 dagen oud a.g.v. een hersenafwijking, die nooit te verklaren is geweest. Gelukkig is mijn zoontje jesse van 15 maanden hartstikke gezond, hij werd in 2001 geboren. En net nu ik iets meer vertrouwen kreeg in mijn volgende zwangerschap kreeg ik met 14 weken te horen dat mijn kindje dood was. Na een uiterst vervelende curretage waarbij ik veel bloed verloor, werd ik de week erna ook nog geveld door een baarmoederontsteking.
Mijn vertrouwen is bijna zoek, en toch probeer ik het weer te vinden, al valt het niet mee. Zeker is dat mijn hopelijk nog ooit komende zwangerschap nooit meer zonder zorgen zal zijn, van het begin tot het einde....

Naam: esther
Geplaatst: 13 September - 20:45
E-mail: estherquerido@hotmail.com
Tekst:
ons kleintje,

alles leek zo goed te gaan we hadden al een echo laten maken bij elf weken waar ons kleintje nog vrolijk naar ons zwaaide.
Bij zestien weken hadden we voor het eerst het hartje gehoord het klopte zo krachtig. Zelf heb ik de hele zwangerschap nergens last van gehad ik dacht zelfs nog wel eens \'\'mischien gaat het te goed\'\'. Bij 20 weken moest ik weer naar de verloskundige ik was best zenuwachtig want die dag ervoor had ik een klein beetje bloed verloren maar dat was normaal zeiden ze. Toen ik daar was zeiden ze dat de baby goed gegroeid was. Dat was een hele opluchting. Maar toen konden ze de babies hartslag niet vinden.Ze zei dat ons kleintje waarschijnlijk overleden was. Ik moest naar het ziekenhuis voor een echo en daar werd het vastgesteld. Ons kleintje was overleden. Mijn vriend is meteen naar huis gekomen. De volgende dag ben ik ingeleid het ging zo snel diezelfde dag was de baby geboren. Heel erg klein en zo compleet. Piep kleine handjes en voetjes zo lief... We\'ll love you forever our little angel...

Naam: Rick
Geplaatst: 3 September - 21:12
E-mail: m.beverloo@12move.nl
Tekst:
5 maart 2001 werd onze lieve Rick geboren na 30 weken zwangerschap hij woog 1560 gr en was 41 cm.Na een moeilijke periode in het ziekenhuis mocht onze kleine man na 10 weken mee naar huis.Helaas op 1 maart 2002 hoorde wij dat ons mannetje een kwaadaardige hersen tumor had met uitzaaiingen en dat hij hieraan zou komen te overlijden.Hij is nog 1 jaar geworden maar 15 maart is hij overleden.Het is allemaal zo supersnel gegaan.We missen hem vreselijk.

Lieve schat we houden van je en zullen je nooit vergeten liefs papa en mama

Naam: Marion Kassenberg
Geplaatst: 28 Augustus - 21:54
E-mail: marion@encharlie.myweb.nl
Tekst:
Vandaag is het een jaar geleden dat ons dochtertje Jisse levenloos werd geboren na 18 weken zwangerschap. Het is een moeilijk jaar geweest met veel verdriet. Ik denk nog elke dag aan haar en aan hoe het had moeten zijn en nooit meer zal worden...
Ze had in januari geboren moeten worden, zodat ze nu een flinke meid van 7 maanden oud zou zijn geweest,zodat we van haar hadden kunnen genieten, zodat ze de derde verjaardag van haar grote zus Iris mee had kunnen maken en ook had kunnen snoepen van de taart...
Maar helaas, ze was nog veel te klein om bij ons te blijven...
Ons vlindertje zal nooit vergeten worden, ze blijft altijd ons tweede kindje.
Dag lieve Jisse....

Naam: Tanja Apeldoorn
Geplaatst: 26 Augustus - 23:04
E-mail: tanja.apeldoon@libero.it
Tekst:
dit is voor mijn engeltje Yuri*, die op 29 augustus 2000 van mij is weg gegaan. An angel in the book of life wrote down an infants birth,and mentioned as he closed the book \"Too beautifull for earth\" Lieve schat, ik weet dat je nog dichtbij je mamma bent en ik wil dat je weet dat ik van je hou en je heel erg mis!

Naam: kitty duivenvoorden
Geplaatst: 20 Augustus - 22:08
E-mail: sjakit@planet.nl
Tekst:
lieve lotgenoten, a.s. 11 oktober is het 5 jaar geleden dat onze zoon Yoni na 41 weken zwangerschap levenloos werd geboren. ons eerste kindje. pijn, intens verdriet,onbegrip, kortom alles wat jullie allen ook meemaken. 1 jaar later gezonde dochter. ik kon er niet van genieten, zat in diepe rouw om haar `grote broer`. 2 jaar erna weer zwanger, nu van een tweeling. ik dacht gerechtigheid, moeder natuur had een goedmakertje!. na 13 weken zwangerschap kregen we te horen dat ze het twin to twin syndroom hadden. de uiteindelijke kans dat ze allebei levend en gezond op de wereld zouden komen was maar 4 procent! we hebben geknokt en GEWONNEN ! na 33 zware zwangerschapsweken zijn onze kerngezonde dochtertjes geboren. ze zijn nu iets meer dan een jaar en het gaat heel goed.gelukkig heb ik van hun babytijd wel genoten.na Yoni heb ik 2 en een half jaar op de automatische piloot geleefd en dacht ik word nooit meer echt gelukkig. godzijdank is dat wel gebeurd, maar ons eerste mannetje Yoni laat bij mij een flink litteken achter. nu ik het zo leuk heb met mijn andere 3 kids baal ik extra dat hij er niet bij is. de ergste pijn slijt, maar missen des te meer, wat missen we toch allemaal van hem?? Yoni , ik houd van jou . heel veel sterkte aan iedereen, liefs kitty

Naam: Sally
Geplaatst: 19 Augustus - 10:14
E-mail: sally-ann@babybrabbel.nl
Tekst:
Voor onze kleine vechtertje Christopher Dennis geboren 15 februari 1989 overleden 25 maart 1990.

Like A Comet
Blazing \'Cross The Evening Sky
Gone Too Soon

Like A Rainbow
Fading In The Twinkling Of An Eye
Gone Too Soon

Shiny And Sparkly
And Splendidly Bright
Here One Day
Gone One Night

Like The Loss Of Sunlight
On A Cloudy Afternoon
Gone Too Soon

Like A Castle
Built Upon A Sandy Beach
Gone Too Soon

Like A Perfect Flower
That Is Just Beyond Your Reach
Gone Too Soon

Born To Amuse, To Inspire, To Delight
Here One Day
Gone One Night

Like A Sunset
Dying With The Rising Of The Moon
Gone Too Soon

Gone Too Soon

Mommy misses you every day and wishes that you were here to play with your 2 brothers. I carry you in my heart forever and the love I felt for you will never die.

Naam: 3 jaar alweer
Geplaatst: 16 Augustus - 14:29
E-mail: freddie.van.bruggen@12move.nl
Tekst:
kevin 3 jaar geleden alweer werd jij
doodgeboren uit mama\'s buik
ik zal aan je denken op 2 september de tranen stromen nu al over mijn wangen


mama

Naam: Petra van der Linden
Geplaatst: 7 Augustus - 21:46
E-mail: a.vdlinden@worldonline.nl
Tekst:
Storm van der Linden Geboren en overleden 30 mei 2002

Onze lieve, kleine Storm is ondanks dat hij gezond was van ons weggenomen. Door een te late inschatting van het verplegend personeel hebben wij ons lief klein ventje moeten afstaan.
Wij hopen dat er iets is na het leven op aarde zodat er ooit een dag komt dat wij papa en mama onze lieve storm toch weer zullen zien.
Dag lieve kleine storm.

Naam: Mariëlle van Buren
Geplaatst: 26 Juli - 15:56
E-mail:
Tekst:
Op 27 april 1997 ben ik na 27 weken zwangerschap bevallen van Benjamin,
na 17 zware dagen is hij op 13 mei 1997 rustig van ons heengegaan.
Zijn verlies heeft een plaatsje gekregen en we gingen door...
Na een goede zwangerschap ben ik op
31 december 2000 bevallen van Danique, een gezond (en eigenwijs) meisje.

Eigenlijk besef ik nu nog meer wat we hebben verloren; 2 armpjes om m\'n nek, een klef nat kusje, de eerste stapjes, een driftig nee-gillend kindje als het niet gaat zoals het moet...

Een plekje heeft Benjamin gekregen, maar elke dag op de meest dagelijkse momenten moet ik toch ook weer aan hem denken.

Naam: Mariëlle van Buren
Geplaatst: 26 Juli - 15:53
E-mail:
Tekst:
Op 27 april 1997 ben ik na 27 weken zwangerschap bevallen van Benjamin,
na 17 zware dagen is hij op 13 mei 1997 rustig van ons heengegaan.
Zijn verlies heeft een plaatsje gekregen en we gingen door...
Na een goede zwangerschap ben ik op
31 december 2000 bevallen van Danique, een gezond (en eigenwijs) meisje.

Eigenlijk besef ik nu nog meer wat we hebben verloren; 2 armpjes om m\'n nek, een klef nat kusje, de eerste stapjes, een driftig nee-gillend kindje als het niet gaat zoals het moet...

Een plekje heeft Benjamin gekregen, maar elke dag op de meest dagelijkse momenten moet ik toch ook weer aan hem denken.

Naam: mama van 2 engeltjes
Geplaatst: 26 Juli - 12:30
E-mail:
Tekst:
heb zelf een miskraam gehad na 18,5 week zwangerschap op 10 oktober 2001.was een zoontje we hebben hem wouter genoemd
Terug zwanger een moment van blijdschap en toch nog verdriet.
Spijtig genoeg weer een miskraam op 19,5 week zwangerschap op 3 juli 2002. Het was een dochtertje we hebben haar Renske genoemd.

THAT PLACE IN MY HEART

There\'s a special place in my heart
that always remind me of you two
altrough we are far apart
it\'s as if we\'re connected with glue
this place in my heart is my angel\'s crib
it is filled with light and love
and it\'ll be for them as long as I live
Until we meet up above

Naam: cheryl
Geplaatst: 24 Juli - 17:17
E-mail: cheryllakeman@hotmail.com
Tekst:
Vrijdag 19/07/02 ben ik bevallen na 19,5 weken zwangerschap van Quinten Raphael.
Hij was te ziek om buiten mijn om te blijven leven.
Ik had de moeilijke beslissing genomen de zwangerschap af te breken, want nog 4 maanden met de gedachten mijn zoontje nooit levend in mijn armen te houden zwanger zijn kon ik niet aan.
Quinten zou alleen maar pijn hebben gehad en tegenover hem was het ook niet eerlijk.
Ik zou afgelopen maandag zijn opgenomen en dan zouden ze de bevalling in leiden.
Dat zou er bij mij voor zorgen dat er altijd een gevoel van onvrede blijft knagen.
Maar vorige week woensdag had moeder natuur toch nog een beetje genade met mij en besloot het zelf te doen.
Ik heb twee dagen weeen gehad zonder dat de ontsluiting kwam, daarom besloten de artsen het een handje te helpen.
De bevalling was zwaar en moeilijk, omdat ik wist dat ik meteen afscheid zou moeten nemen van Quinten.
Ik mocht na de bevalling mijn kereltje bij roepen wanneer ik dat wou.
dinsdag mocht ik met Quinten naar huis, hij is om 14.00 uur gecremeerd.
Hij is gelukkig maandag gedoopt.
Het verdriet, de pijn,het gemis en de leegte die achter bleven zijn bijna niet te dragen, zeker omdat ik geen partner meer heb om samen het leed te delen en het verlies te delen.
Ik wou via deze weg alle mensen met zo\'n zelfde ervaring sterkte wensen en Quinten mama houd zielsveel van jou.
Ik had er alles voor over om hem bij me te mogen houden.

Cheryl

Naam: Moeder Ilse van een klein wit vlindertje
Geplaatst: 21 Juli - 00:05
E-mail: gebr.verschoor@wxs.nl
Tekst:
Op 13 juni 2001 hebben we helaas afscheid moeten nemen van ons lieve dochtertje Naomi.
Het vedriet was overweldigend.
Ik mis haar ontzettend.
We zijn nu ruim een jaar verder en haar kleine zusje Joy Naomi is geboren.
Ik geniet met volle teugen van Joy maar je realiseerd je nu pas wat je mist,zo\'n klein meisje zijn we ook kwijt geraakt.
De pijn blijft op de meest vreemde momenten komt het verdriet weer ineens opdagen.
We kunnen er redelijk goed mee omgaan en zijn op haar eerste gedenkdag gtrouwd,wat is er nou niet leuker als papa en mama beloven altijd bij elkaar te blijven.
OP deze wijze werd deze dag ook een beetje een feestje het was tenslotte wel haar eerste verjaardag.
Mensen zeggen vaak nu moet je alles maar vergeten je hebt nu een nieuw kind,maar Naomi zal altijd ons eerste dochtertje blijven.
Nogmaals ik geniet van Joy,met een traan voor Naomi.
Zoals jullie gemerkt hebben draagt Joy hopelijk met veel trots de naam van Naomi

Gedichtje van haar geboortekaartje:

Ik zit op m\'n wolkje en kijk naar beneden
een heel klein meisje is geboren
Zo lief en tevreden
Jij bent mijn zusje
Ik zal over je waken
En iedere avond voor dat jij slapen gaat
Stuur ik je vanaf mijn wolkje een heel klein kusje.

Heel veel liefs en sterkte
Ilse xxxxxx

Naam: nathalie moeder van het dapperre meisje CAITLIN
Geplaatst: 18 Juli - 14:23
E-mail:
Tekst:
hallo, ook ik ben een moeder van een overleden kindje, haar naam is CAITLIN en we hebben maar acht maand van haar mogen genieten. CAITLIN werd op 16 november 6 weken te vroeg geboren, ze had een hele goede start ze was alleen heel klein (1460 gram en 42 cm) maar alles zat er op en eraan. ze kreeg eerst sondevoeding maar na drie weken moest ze toch de fles, nou dat ging na drie dagen helemaal mis haar saturatie (zuurstof in het bloed) daalde en ze werd wit en blauwig, dit gebeurde telkens weer. op 10 januarie zijn we naar het AZ in groningen gegaan we zouden er alleen komen voor een onderzoek van 2 dagen maar we hielden rekening met een week hooguit 2, nou dat werden dus 3 verschrikkelijke lange maanden wat hebben we gevochten voor haar,en door niet te luisteren naar ons kwam ze op de intencive care terecht,(ze had een long ontsteking en een long infectie)ze kwam meteen aan aan de beademing en de hele mik mak erom heen daar heeft ze anderhalve week gelegen. wat waren we trots dat ze zich hier weer door had geslagen want dit was al de zoveelste longontsteking. nog geen 2weken verder had ze alweer een longontsteking, nou daar zit je dan als ouders, maar ook daar vocht ze zich uit en het rare van alles is dat ze altijd bleef lachen en daar wordt je als ouders heel sterk van (ook nu). begin maart begonnen ze weer met het flesje want ze had medicijnen voor een snellere maag en darm werking en het hielp HOERA we konden weer naar huis. CAITLIN moest nog wel even naar het ziekenhuis toe om het flesje nog beter te leren drinken en voor ons op therapie basis, ik zal nooit vergeten dat wij voor het eerst met haar een rondje om het ziekenhuis mochten lopen en later een dagje mee naar huis en toen een nachtje en na 3weken helemaal mee, dat duurde 5 dagen en toen konden we haar alweer terug brengen , ze had weer een longontsteking het flesje ging dus toch niet goed, de tweede keer kregen we haar mee met sondevoeding dit duurde net anderhalve week toen werd ze op genomen met astma na een aantal dagen kregen we haar weer mee naar huis ook dit was snel voorbij ze werd s,nachts heel beroerd en spuugde alles bij elkaar we zijn met de ambu naar het ziekenhuis gegaan want ze werd helemaal paars na 2 weken mocht ze weeeeer mee naar huis ze heeft nog 1 keer in het ziekenhuis gelegen en toen kwam ze 3 weken thuis het was zo gezellig wat hebben we samen gelachen. op maandag 1 julie kreeg ze de prikken DKTP en de HIP daar werd ze heel erg ziek op, ze spuugde, ze had s,nachts over de 40 graden koorts en was overdag heel loom en sliep heel veel. donderdags zijn we naar haar kinderarts geweest en die kon niets vinden en zei: het ergste heb je nu wel gehad. mooi niet dus. in de nacht van donderdag op vrijdag heb ik haar om half vier verneveld want ze klonk iets benauwd, ik heb haar na die tijd net als anders weer op bed gelegd, om kwart voor acht werd ik weer wakker van haar omdat ze een kreunend geluid maakte. ik kwam op haar kamertje en daar lag mijn mooie poppie het enige wat ze nog deed was ademhalen ik kreeg geen contact meer met haar ik heb haar nog geknepen maar ze deed niks meer. we zijn zelf naar het ziekenhuis gereden (want de ambu wou niet komen) daar aangekomen moest ze meteen beademd worden en zes uur later zaten we weer in groningen op de IC daar zeiden ze tegen ons dat ze zich heel veel zorgen om CAITLIN maakten we moesten van het ergste uitgaan. de volgende ochtend kwam ik bij haar en ik voelde dat haar fontanel heel dik was, er kwam meteen een neuroloog bij en die maakte een eegscan (dit is een hersenfilmpje) s,middags om vier uur kregen we te horen dat ze nog weinig hersen activiteit had en ze wisten niet of ze de nacht wel zou halen. we hebben meteen iedereen gebeld. s,avonds om zes uur belde de verpleegster dat ze achteruit ging, we waren net bij haar en begon met het laatste ademhalen (dat kregen we achteraf te horen) ze werd dus machinaal in leven gehouden, toen werd er nog een eeg gemaakt en daar was op te zien dat ze volledig hersen dood was en juist de hersenen functioneerden altijd zo goed bij haar ze spraken altijd over een wonder en dat was in 1keer uit gevallen. we hebben sectie op haar laten verrichten en om half twaalf is ze rustig en vredig bij mij op schoot in geslapen dit was mijn verhaal over ons lieve en mooie meisje CAITLIN 16-11-2001 *06-07-2002

Naam:
Geplaatst: 17 Juli - 14:07
E-mail:
Tekst:
ik was zwanger van een vierling.
toen ik aan het bevallen was de eerste was al overleden en de tweede ook.
de derde en de vierde hebben het overleeft ze hebben wel een jaar in ziekenhuis gelegen. het is zo erg

Naam: annemiek
Geplaatst: 15 Juli - 21:05
E-mail:
Tekst:


Ik als dankbare moeder van twee kinderen heb eigelijk niks tezoeken op deze site toch wil ik een berichtje achter laten, een kindje krijgen tegewoorig is heel normaal het is vaak van \"ik wil een kind\"\" maar je krijgt een kindjeen je hebt eigelijk maar weinig tewillen door deze site wordt ik maar weer eens met mijn neus op de feiten gedrukt dat ik ozo gelukkig \"mag\" zijn dat ik wel twee gezonde kinderen heb en dat dat hoe erg ook niet voor iedereen weg is gelegd ik wil iedereen heel veel sterkte wensen en heel veel kracht bij het verwerken van het overlijden van hun kindje of kinderen een hele dikke knuffel van mij

Naam: erik fruytier
Geplaatst: 28 Juni - 02:11
E-mail: efruytier@hetnet.nl
Tekst:
geplaatst op 27 juni 2002
Mijn vrouw is 29 weken zwanger, heb eer gisteren gehoord dat het kindje in de buik overleden is. Ik probeer het als vader te begrijpen. Het is zo moeilijk, door het lezen van deze en andere gelijke sites wordt het werkelijk voor mij.
Aan ieder sterkte

Naam: mariska
Geplaatst: 27 Juni - 15:01
E-mail: mawiba@zeelandnet.nl
Tekst:
ik heb op 3feb. 2002 een tweeling gekregen Daisy en Kailey met het twin to twin symdroom. ze zijn in Rotterdam geboren en daarna naar UZ Gent daar heeft kailey 5 weken geleefd met alle problemen ze is op 9maart 2002 gestorven nu Daisy ze leeft gelukkig nog wel maar hoelang weten ze niet ze zeggen dat het niet lang meer zal duren want ze heeft een behoorlijke hersenafwijking ze leeft alleen nog maar met de hersenstam dus is het elke dag afwachten ik leef in onzekerheid en een heel kil gevoel weet niet wat ik moet doen het is zo onzeker
Ik heb gelukkig nog een dochter van twee jaar\"Sheila\"daar kan ik nog door op mijn benen staan
na al deze berichten te lezen wens ik ook iedereen die een kindje heeft verloren of gaat verliezen heel veel sterke toe
liefs mariska

Naam: Kimberley en Mitchell
Geplaatst: 27 Juni - 10:44
E-mail: janetvanmoorsel@hotmail.com
Tekst:
Dit is een fantastiche site.
Ik heb 2 keer ons kindje verloren.
De eerste was een meisje en die zijn we verloren op 20 juni 2000 en dat is met 5 1/2 maand gebeurd.
De tweede was een jongen en die zijn we verloren op 22 juni 2002 en dat is met 5 maanden gebeurd.
Bij de tweede keer moesten we zelf een beslissing nemen of we de zwangersschap stop zetten want ons jongentje had een nier en long afwijking.
dat was een moeilijke beslissing.
We zijn er samen uitgekomen al was dat wel erg moeilijk.
Kleine Kimberley en Mitchell wij houden van je en zullen jullie erg missen.
Wij wensen iedereen heel veel sterkte toegewenst.

Naam: Gerda
Geplaatst: 26 Juni - 13:38
E-mail: gemschuurer@hotmail.com
Tekst:
Lieve THOMAS en BAS, jullie zijn allebei doodgeboren na 5 en een halve maand zwangerschap. Ik heb jullie na het afgeven in het ziekenhuis niet meer gezien.Dit is nu 30 jaar geleden en toen werd dat gewoon zo gedaan.
Daar heb ik dus nu nog steeds schuldgevoelens over. Ik heb mijn twee zoontjes ook nog maar pas een naam gegeven op advies van een vriendin. Om het beter te kunnen verwerken.
Heel goed dat jullie zo\'n site hebben, want je leest zoveel dingen die je kunnen steunen in je verdriet.
Hartelijk dank en veel succes met de site.

Liefs Gerda Schuurer

Naam: kimberly
Geplaatst: 25 Juni - 01:50
E-mail: cfc.visser@chello.nl
Tekst:
Ik ben zo veheugd om iets te vinden daar waar wij ons verdriet kunnen delen met ze allen ook wij zijn onze dochter verloren maar niet door ziekte zij is verdronken in ALMERE HAVEN we hebben haar zelf gevonden naar 8minuten gelukkig voor ons zelf werden helemaal gek al met zoeken maar dat zeg ik gelukkig zelf gevonden en ook gelijk mee naar huis genomen we hebben nog geprobeerd haar wakker te maken MAAR HELAAS dat mocht niet baten. ook de andere3kinderen hebben dat geprobeerd en de rest van de fam:Maar helaas sorry ik ga stoppen kan de letters haast niet meer zien ik kom er later nog wel op terug SORRY

Naam: Ricardo treffers 03-06-1999
Geplaatst: 23 Juni - 12:41
E-mail:
Tekst:
Lieve jongen het is al weer 3 jaar geleden dat je bij ons weg bent genomen.
het mocht voor ons niet zo wezen dat je voor altijt bij ons bleef.
wij denken nog iedere dag aan je en de dag waar op jij jarig was heb je weer hele mooie bloemen gehad.
ik zal je nooit vergeten .
papa en mama en je zusje Esmee zullen altijt van je houden .
al kennen wij jou alleen maar van het trappen in mijn biuk.
esmee wijst elke dag naar jou foto.
en zegt dan mijn broer.
ze heeft je wel nooit gekend maar jij blijft haar oudste broer.
heel veel xxxxxxxxxxxxxxxxxxx-van
PAPA,MAMA en ESMEE

Naam: Kirstie
Geplaatst: 20 Juni - 08:10
E-mail: anoniem
Tekst:
Lieve Jonah.

Er is geen dag die voorbij gaat zonder je.

JONAH TIMOTHY LESLIE MARTIN

***7-12-2002***

Naam: Kirstie
Geplaatst: 20 Juni - 08:09
E-mail: anoniem
Tekst:
Lieve Jonah.

Er is geen dag die voorbei gaat zonder je.

JONAH TIMOTHY LESLIE MARTIN

***7-12-2002***

Naam: Monika
Geplaatst: 13 Juni - 23:42
E-mail:
Tekst:
Donderdag 6 juni zijn wij ons kindje veloren. Al was het nog maar in de 7e week van de zwangerschap, doet het toch zeer. Zowel geestelijk als lichaamlijk. Ik had al een week een beetje bloed verlies en dat was normaal werd er mij verteld door de dienstdoende gyn. Ik was er niet echt gerust op maar hij zal vast geen risico nemen in dit soort gevallen. Vrijdag 7 juni zouden we naar de gyn gaan voor onze eerste echo van het kindje, de videoband lag al klaar. Ik heb 5 maanden hormonen geslikt om zwanger te raken, wat achteraf niet lang is natuurlijk. Maar donderdag kreeg ik meer bloedverlies en ernstige buikkrampen, dus toch maar naar het ziekenhuis gegaan i.p.v. bellen. Op de echo was alleen een lege baarmoeder te zien. Vanaf dat moment weet ik niet veel meer van dat onderzoek, ik sloeg helemaal dicht maar mijn vriend kan het zich nog wel herinneren. Zelfs het inwendige onderzoek kan ik mij niet meer herinneren. Die zelfde nacht kreeg ik weeen en was het definitief over. Door de hormonen hadden wij iedere maand minstens 2 eitjes en zelfs een keertje 4! Naar wat ik gezien heb weet ik bijna zeker dat ik drie vruchtjes gedragen heb. Ik heb het niet laten onderzoeken maar heb er op mijn manier afscheid van genomen. We hebben nog wel veel verdriet maar gaan met goede moed weer verder. We hebben de wetenschap dat we zwanger kunnen raken en dat is wel weer een geruststelling. Na de verhalen die ik op deze site gelezen heb lijkt mijn verhaal opeens zoveel minder erg. Ik wens iedereen die hun kind verloren is heel veel sterkte toe, en weet dat je recht hebt op je verdriet al lijkt het voor de buitenwereld al snel zo lang geleden.

liefs van Monika

Naam: witte
Geplaatst: 5 Juni - 03:02
E-mail:
Tekst:
Op 31 december 2001 is mijn dochtertje geboren. Twee dagen daarvoor was ze overleden. Dit is nu ruim 5 maand geleden gebeurd en nog altijd zit ik in een diep dal.
Ik ben blij dat er op het net zoveel plaatsen zijn waar je terechtkunt!

Naam: Luna en Stephanie
Geplaatst: 3 Juni - 23:35
E-mail: esther.wagenaar@planet.nl
Tekst:
Wij zijn beste vriendinnen en zijn allebij ons kindje verloren.Rond een zwangerschap van ongeveer 7 maanden.Hierdoor is onze band nog sterker geworden.Wij hebben heel veel steun aan elkaar,wij hebben geen woorden nodig.Wij hopen dat zij elkaar gevonden hebben net zoals wij.Lieve engeltjes we missen jullie... Kusjes Mecheline en Esther.

Naam: d gordijn
Geplaatst: 29 Mei - 19:21
E-mail:
Tekst:
ik heb op12mei2002 mijn kindje verloren
ik was toen 12weken zwanger dit is mijn tweede keer en dankzij jullie site te lezen kan ik mijn verlies beter verwerken
bedankt voor jullie site.
onze ukkie blijft zo voor altijd in mijn hard groetjes van danielle gordijn

Naam: c
Geplaatst: 24 Mei - 19:56
E-mail:
Tekst:

Naam: c
Geplaatst: 24 Mei - 19:56
E-mail:
Tekst:

Naam: c
Geplaatst: 24 Mei - 19:55
E-mail:
Tekst:

Naam: anoniem
Geplaatst: 24 Mei - 19:46
E-mail:
Tekst:
ik vind het een mooie site ik ben blij dat ik het gevonde heb een dat er zo veel mensen met je mee leven ik heb zelf eeen zoon verloren hij is op i mei geboren 2001 en op 2 mei overleden hij was hersen dood door een fout van de gyneacoloog.
ik wens iedereen heel wel sterkte met
het verlies

Naam: cynthia
Geplaatst: 24 Mei - 19:30
E-mail: s.vogel@hccnet.nl
Tekst:

Naam: Ingrid Verspuij
Geplaatst: 3 Mei - 21:55
E-mail: verspuij36@zonnet.nl
Tekst:
Het is erg goed dat er dit soort sites bestaan. Wij hebben zelf ca. 2 maanden geleden ons zoontje verloren na 6 dagen. Hij had een ernstige hartafwijking. Het doet ontzettend veel pijn. Je verlangt er 9 maanden naar en plotseling wordt het van je afgenomen. Dit is iets waar je niet bij stilstaat. Wat me opvalt is dat het toch, zeker als je zo eens rondkijkt op internet, erg veel gebeurt. Ik heb er veel aan de verhalen van lotgenoten te lezen. Ik heb ook alle ervaringen opgeschreven; dit helpt mij ook bij de verwerking.Ik wens iedereen die zo iets verschikkelijks moet meemaken veel sterkte toe, want het valt beslist niet mee de draad weer op te pakken.

Naam: anita
Geplaatst: 3 Mei - 16:01
E-mail: anitapeters67@hotmail.com
Tekst:
Ik lees alle trieste verhalen en weet dan dat ook mijn verhaal niet zomaar een gebeurtenis is. Wat ik altijd dacht. Als ik hoorde dat iemand een miskraam had, dacht ik oohhhh wat erg. Niet bij stilstaan dat ik dat ook heb gehad.
Het doet me ook heel goed om al deze verhalen te lezen. Voor mijn verwerkings proces die laat op gang komt.
Ik dacht altijd ik moet het wegstoppen dan ben ik weer snel zwanger. Lang treuren heeft geen zin. Ondertussen weet ik dat gevoel en verstand ver uit elkaar liggen.
Ik wil dan ook iedereen veel kracht en steun wensen in die moeilijke periode.
En aan mijn ongeboren sterretje wil ik zeggen dat ik altijd aan je zal blijven denken. 7 april 2002 zal ik nooit vergeten. dAt is de dag waarop je geboren had mogen worden.
Ook je zusje floor zal ik later vertellen dat jij ook bij onze familie hoort.
knuffel van je mama. xxx

Naam: miriam
Geplaatst: 27 April - 23:13
E-mail:
Tekst:
Een geweldige site. En volgens mij een van de weinige. Er wordt te weinig aandacht aan het verlies van een kind besteed. En het komt veel vaker voor dan je denkt. Ikzelf heb het 2 jaar geleden ook meegemaakt. Ik heb na 16 dagen mijn dochter moeten afgeven.
Het was het ergste wat ik ooit heb moeten doen. Maar mensen zijn hard, en soms zo ontzettend dom en vergeten snel. En dat doet ontzettend pijn.
Je hebt een litteken voor de rest van je leven, en het doet er niet toe of je nou 1 kind had of 10, je wilt er geen een missen. En nu heb ik eindelijk het gevoel een beetje \'begrepen\'te worden.

Ik wens mijn lotgenoten heel veel sterkte.

Naam: anneke
Geplaatst: 24 April - 14:54
E-mail: sasja1990@hotmail.com
Tekst:
voor veel mensen is het erg moeilijk om het verlies te verwerken van een kindje dat is overleden, ons is het twee keer overkomen.in 1982 en 1984.zo lang geleden zullen een hoop mensen zeggen en dan nog zoveel verdriet, maar dat is dus wat de meesten niet begrijpen. het verdriet gaat nooit over, het word anders maar zeker niet minder je hebt tenslotte 2 kinderen verloren. door deze site te bezoeken heb ik nu iets dicht bij me en nog wel thuis en hoop dat een ieder die een kindje heeft verloren er net zo veel troost kan vinden als ik. bedankt

Naam: Mirjan Cousin
Geplaatst: 23 April - 01:59
E-mail: mirjan.cousin@tiscali.nl
Tekst:
Wat een mooie site, zoveel warmte en medeleven ondanks het vele verdriet, dat vind ik heel knap. Zelf ben ik helaas nooit zwanger geweest en ongewenst kinderloos, dit ivm de diagnose vervroegde overgang, dat deed mijn droom op 31 jarige leeftijd onverwachts uiteen spatten. Mijn gedichten en verhalen zijn te lezen op www.angelsplaza.nl Ik hoop dat alle engeltjes, waaronder die van mij, in liefde en vrede op ons wachten aan de hemelpoort.
Veel sterkte toegewenst!!!

Naam: moontje
Geplaatst: 18 April - 12:29
E-mail:
Tekst:
via deze weg wil ik iedereen heel veel sterkte toewensen met het grootste verlies wat volgens mij iemand kan overkomen.
ook wil ik mijn vriendin via deze weg extra bijstaan,,,,,,,,en hopelijk mag haar zoontje nog heel lang in ons midden zijn.
hij is namelijk opgegeven ,,,,en men hoopt dat hij de kerst nog mag halen.
hopelijk mag ik dit berichtje hier plaatsen.

veel liefs moontje

Naam: Cindy
Geplaatst: 5 April - 10:22
E-mail: ct@advalvas.be
Tekst:
Op 23 maart is mijn zus bevallen (op 27 weken) van een flinke dochter, Amber - 950 gr. Alles was perfect en de dokters zeiden niets dan goeds. Op 30 maart overlijdt ze en niemand weet waarom, waardoor,... zelfs na een autopsie zijn er geen antwoorden voor ons. Verschrikkelijk pijn, onmacht. Ik wens ons allemaal veel sterkte en na het lezen van deze site merk ik dat we niet alleen zijn met zoveel verdriet...de vraag is nu hoe beginnen we aan het verwerken van zo\'n verlies... onbegrijpelijk.
Cindy, meter van Amber.

Naam: Heleen van der Zande
Geplaatst: 30 Maart - 11:21
E-mail:
Tekst:
Ik vind dit een hele mooei site en ik vind dat deze pagina er ook bij hoort.Je kunt er erg veel van leren

Naam: angela
Geplaatst: 29 Maart - 12:26
E-mail: angela_toonen@wanadoo.nl
Tekst:
sinds 15 februari ben ik de trotse tante van een engeltje,stacey.
ze is geboren na 29 weken zwangerschap.
ik denk nog elke dag aan haar en vind het heel moeilijk om dit verlies te verwerken.
ik wil alle mensen die hun kindje moeten verliezen heel veel sterkte wensen

Naam: petra
Geplaatst: 21 Maart - 21:25
E-mail: 58994@landstede.nl
Tekst:
ik vind het een mooie site en ik heb er veel van geleerd.
ik moet voor school een werkstuk maken over het overlijden van een dierbare en bij toeval kwam ik deze site tegen. ik vind het fijn dat jullie, jullie verhaal hier op zetten. ik vind het ook heel knap.
ik doe de opleiding van verzorgende.
en ik wens iedereen veel serke met hun rouwproces.
gr. Petra

Naam: Mandy
Geplaatst: 17 Maart - 16:03
E-mail: mandyst_@hotmail.com
Tekst:
Hallo ik ben Mandy (20) en ik heb net een half jaartje terug zelf een kindje verloren aan een heel zeldzaam syndroom, ik vind het goed dat er van dit soort dingen zijn. Het helpt je in je verwerking dat je niet de enige bent die een kindje heeft verloren. Ik sta er gelukkig niet alleen voor, ik heb een lieve vriend die me begrijpt en waar ik goed mee kan praten over ons zoontje.
Ik persoonlijk ben dus erg blij met deze site. En voor ouders die een kindje hebben verloren, probeer het eens bij lieve engeltjes, die mensen begrijpen heel goed wat wij door moeten maken!
Veel liefs van Mandy

Naam: alinda
Geplaatst: 16 Maart - 09:29
E-mail:
Tekst:
Goed dat dit soort sites er zijn. Mijn zus heeft een klein 1/2 jaartje terug haar tweeling verloren bij 8 mnd zwangerschap. Als ze 12 uur eerder was bevallen hadden ze beide nog geleefd... ze hebben veel steun aan sites als dit en ben blij dat ze langzaam weer uit het dal klimmen en ze denken zelfs al aan nog een kindje. Ik wens ze alle sterkte van de hele wereld !!!

Naam: cecile
Geplaatst: 14 Maart - 22:08
E-mail: hatiel@zonnet.nl
Tekst:
Ik ben blij dat ik deze site heb gevonden.Ik was 36 weken en 1 dag zwanger van een tweeling, toen ze constateerde tijdens de wekelijkse controle in het ziekenhuis, dat er bij een van de jongens geen hartactie meer was.Wat er dan op zo\'n moment door je heen gaat is met geen pen te beschrijven( nu nog steeds niet).Mijn hele zwangerschap is perfect gegaan.Ik hield geen vocht vast had geen hoge bloeddruk en was maar 13 kilo aangekomen wat voor een tweeling uitzonderlijk is.Timo was volgens de gyneacologe nog geen 48 uur daarvoor overleden had een goed gewicht 2570 gr en had geen zichtbare afwijkingen.We hebben wel een obductie laten doen omdat we willen weten wat de doodsoorzaak is geweest.Hiervan nog geen uitslag .Kaj woog 2750 gr en maakt het ontzettend goed.Maar als ik kaj zie dan heb ik nog steeds dit klopt niet.Ons hoofd was totaal gericht op 2.Alles draaide in mijn hoofd op mijn \" 2 jongens\".
Ik heb nu genoeg afleiding met kaj maar in mijn stille uurtjes denk ik nog ontzettend vaal aan Timo met de vragen van \"waarom\"!!!
gr.cecile

Naam: mariëlla en han
Geplaatst: 25 Februari - 13:11
E-mail: koks.aarts@zonnet.nl
Tekst:
hallo allemaal lotgenoten
vorige week 18-02-02
hebben wij na een zwangerschap van 16 weken afscheid moeten nemen van ons zoontje Axel
het is allemaal zo raar gegaan
om ons eerste zoontje wessel te krijgen hebben wij 4 jaar gedokterd om zwanger te raken zwangerschap uit duizenden en trotse ouders van een kerngezonde zoon
in de drie maanden die volgde verloren wij onze trouwe hond en onze beide vaders
wij zagen dat als een flink offer om een kind te krijgen
in november afgelopen jaar raakte ik spontaan zwanger en we dachten bij onszelf waarom is ons dit gegund na al die tegenslagen maar genoten al van het vooruitzicht op een nieuw kindje.
met 15 weken begon ik te vloeien en in die week elke dag controle op het hartje en 2 echo\'s gehad niks op te zien en ik maar roepen dat ik weeën had maar alles was goed heftige pijnen en hevig bloedverlies de diagnose was een wondje aan de buitenkant van de baarmoedermond en een flinke blaas ontsteking maar als je dan opeens heftige kramp krijgt en je kindje komt ereens uit met alles erop en eraan zakt de wereld onder je vandaan.
het is voor iedereen een raadsel en niemand begrijpt het omdat de placenta nog aan het kindje vast zat en het kindje nog in het zakje met vruchtwater zat. wij hebben Axel zelf begraven in onze tuin (wisten trouwens niet dat het mocht maar hoorde dat van de verloskundige) en proberen het zo een plaatsje te geven maar begrijpen doen we het nog niet.
wel zijn we gelukkig dat we thuis nog een zoontje hebben en die trekt je door de dag heen gelukkig maar
maar we weten ook goed dat er mensen zijn die thuis niks hebben en vinden dat nog erger
graag zouden wij reacties van mensen horen die dit ook hebben meegemaakt.
(ik bedoel dat de placenta er nog helemaal aanzat)
fijn dat ik mijn hart heb mogen luchten

Axel zit voor altijd in onze harten gegrifd

Naam: Astrid van der Meyde
Geplaatst: 23 Februari - 09:07
E-mail: r.meyde@hccnet.nl
Tekst:
Ik was 6 maanden zwanger toen Roy en ik voor controle naar de verloskundige gingen. De avond ervoor hadden Roy en ik nog gelachen om de kleine die zich prima vermaakte in mijn buik. Na een tijdje wachten hoorden we nog steeds geen hartslag. Eerst dringt het niet tot je door, maar \'s middags werd het vermoeden bevestigd. Sanne was overleden. Wat nu? Heel veel vragen, verdriet. Roy en ik hebben alles gedaan wat wij wilden, we kunnnen met een goed gevoel terugkijken op de periode dat Sanne geboren en begraven is. Sanne is nog even bij ons thuis geweest. We hebben voor haar een wolkenschelpje gekocht en hebben haar begraven met om ons heen naaste vrienden en familie.
Vlak na de begrafenis van Sanne had ik geen behoefte aan verhalen van anderen. Maar na een paar maanden was ik juist op zoek naar herkenning. Deze site heb ik helaas nu pas gevonden, maar velen zullen er veel aan hebben.

Naam: Frans Berkvens
Geplaatst: 16 Februari - 22:12
E-mail: f.c.berkvens@chello.nl
Tekst:
hallo allemaal,

Vorige week, 8-2-2002, werd na een perfecte zwangerschap Loïs geboren, meer dood dan levend door een acuut zuurstof tekort tijdens de bevalling. Voorlopige uitslag van de autopsie gaf aan dat alle organen goed waren aangelegd dus naar de preciese oorzaak kunnen we tot op dit moment alleen maar gissen. Een evaluatiegesprek komt nog..Op 10 februari hebben we de beademing stopgezet omdat de hersenen te ernstig waren beschadigd en Loïs niet zelf kon ademen. Mijn vriendin en ik zijn er kapot van. Graag zou ik willen weten van lotgenoten wat de geconstateerde oorzaken van overlijden tijdens de geboorte zijn. Ook de navelstreng was goed. Er waren hartritmeproblemen tijdens de persweeëen terwijl de ontsluitingsweeëen perfect waren gelopen, 8 cm in 4 uur.
Iedereen sterkte!

Frans en Monique

Naam: Astrid
Geplaatst: 11 Februari - 14:15
E-mail: astrid.van.der.rassel@planet.nl
Tekst:
Hallo, ik ben erg blij met deze site want ik ben 18 jaar geleden mijn zoon verloren door een fout van mijn gynaecoloog ik heb mijn kindje niet mogen zien en even nog vasthouden sorry voor de tekst want de tranen rollen nog steeds over mijn wangen als ik het er over heb maar bedankt dat ik een beetje mijn hart kan luchten ik heb gelukkig nu een gezonde zoon van 14 jaar maar ben wel 17 keer zwanger geweest dus ik kan erover mee praten wat een heleboel gezinnen heeft meegemaakt ik wens iedereen heel veel sterkte met het ondraagelijke verlies groetjes:Astrid

We missen je nog steeds mijn liefje we blijven altijd van je houden

Naam: M
Geplaatst: 9 Februari - 20:26
E-mail:
Tekst:
Nu drie jaar geleden de helft van een tweeling verloren.
10 weken oud, de sterkste van de twee.
Oorzaak onbekend,onderzoek wel afgewacht maar was nooit uitgevoerd,zodoende geen goed afscheid van mijn kind.
Zou erg graag nog een kind willen maar ben reeds 38 en alleenstaand.

Naam: Boender
Geplaatst: 7 Februari - 09:29
E-mail: hpboender@chello.nl
Tekst:
ons kind is vermoord nadat het verkracht was door een wildvreemde in de babycresh.

rust in vrede.

Naam: Jos & Martine Middelkoop
Geplaatst: 24 Januari - 22:55
E-mail: jos.middelkoop@wxs.nl
Tekst:
Ook wij zijn de ouders van een Engeltje.
Tim is op 25 mei 1998 geboren na 28 weken zwangerschap met een keizerssnede als gevolg van zeer acute zwangersschapsvergiftiging/HELLP syndroom. Hij heeft 17 dagen geleefd en is uiteindelijk op 11 juni overleden. Zijn longetjes wilden niet meer.....
Ondertussen zijn wij de dolgelukkige ouders van zijn zusje, Laura. Zij is in december 2 jaar geworden en wij genieten elke dag van haar. Tim wordt er nog iedere dag bijgehaald. Ik ben gisteren teruggeweest naar het ziekenhuis waar Tim is overleden. Ik durfde niet naar binnen. Het zal er ooit eens van komen.
We willen graag een derde kindje, maar de angst op herhaling zal altijd in onze gedachten blijven sluimeren. Niets is meer vanzelfsprekend. Laura maakt nu heel veel dragelijk.
Wij wensen iedereen heel veel sterkte toe en alle geluk en goeds in welk opzicht dan ook.

Jos, Martine en Laura*

Naam: Sandra C
Geplaatst: 3 Januari - 10:25
E-mail: Lissakleiboer&hotmail.com
Tekst:

Ontzettend mooie site .

Vorig jaar heb ik een miskraam gehad van ongeveer 11 weken. Ergens wist ik dat ik zwanger was maar wilde er niet echt aan geloven . Weet niet wat dat nou was.
Ik vloeide al 4 weken en de artsen zeiden goh je hebt last van je menstruatie. Terwijl ik al aangegeven had dat ik gestopt was met de pil een jaar geleden deden ze geen test en ik dorst niet. Mijn menstruatie was erg onregelmatig dus ik denk dat dat de reden was waarom ze geen test deden.
Ik had op een dag flinke buikpijn en toen wist ik dat ik na 4 weken vloeien en buikpijn, dat er iets niet goed was.
Weer aangegeven en eindelijk een plaatsvervangende arts deed een inwendig onderzoek maar kon niets zien door al dat bloed. Er werd een test gedaan en daar kwam inderdaad uit dat ik zwanger was geweest. Op dat moment heb ik gehuild omdat ondanks alles het inwendig wist dat het was gebeurd. Daarvoor had ik op de wc bloed en een prop verloren en ik zei tegen mijn man lieffie kijk ik denk dat dit de oorzaak van alles is. Een vruchtje. Mijn man werd er misselijk van en was erg verdrietig. Maar de bevestiging deed het meeste pijn. Moest naar het ziekenhuis met spoed en ik ben gecurriteerd. Ergens blij dat ik gelijk had maar verdrietig om het feit dat ik na 11 weken iets moois ben kwijtgeraakt.
Ik had al een dochtertje en nu zit ik net als die andere 2 zwangerschappen weer op dezelfde lijn qua uitteldatum.
Best eng. Heb 1 dag gehuild. En nu is het vreemd omdat ze alle drie tegelijk oplopen. Maar ik moet nog 7 weken en ik ben best bang. Hopelijk gaat alles goed en is ons laatste kindje gezond.
We wachten af want het kan altijd mis gaan.
Een kaarsje voor mijn kleine ster die geen rust vond in mijn buik.
Mama van Amber Kleine ster en ongeboren ster. Je bent vreselijk welkom.

Naam: Francis
Geplaatst: 1 Januari - 22:04
E-mail:
Tekst:
HEEL VEEL STERKTE EN KRACHT ANNEMIEK EN ARNOLD WIJ HEBBEN HETZELFDE MEEGEMAAKT DUS WE DELEN HET LEED MET AL DE ANDERE LOTGENOTEN EN DE MENSEN DIE HIERONDER ALLEMAAL STAAN ...
IEDEREEN VEEL KRACHT VOOR HET NIEUWE JAAR EN HOPELIJK GAAT VOOR ONS ALLEMAAL HET ZONNETJE WEER SCHIJNEN IN 2002
fRANCIS

Naam: Annemiek en Arnold
Geplaatst: 4 December - 22:51
E-mail:
Tekst:
Ontzettend veel behoefte heb ik aan verhalen van mensen die (helaas) hetzelfde hebben meegemaakt dan wij.
Ik ben dan ook heel blij met deze site.
Ik zit op dit moment volop in mijn rouw- en verwerkingsproces....
Bijna 4 jaar lang hebben we gewacht op een tweede kindje (onze dochter is op dit moment 6 jaar).
Na vele ziekenhuisonderzoeken was ik in juni 2000 spontaan zwanger. Geweldig dus.
Helaas bleek op de echo dat ons kindje met 9 weken was gestorven. Een hele verdrietige en boze tijd volgde.
Langzaam aan kwam de rust weer een beetje terug, en op de dag dat ik was uitgerekend bleek dat ik weer zwanger was, en weer spontaan!
Dit was in maart 2001.
We waren dolgelukkig toen na 12 spannende weken de echo goed was. Het grote genieten kon beginnen. Dit was echt ons goedmakertje...dit hadden we gewoon verdiend.
Mijn zwangerschap verliep fantastisch. Ik voelde me prima, het kindje groeide goed en liet zich vaak voelen.
Kortom, het was puur genieten.
Na ruim 41 weken was ik de zwangerschap wel zat en wachte vol spanning op ons wonderkindje.
Op zaterdag 17-11-01 werd onze prachtige zoon Shane geboren. De bevalling ging supersnel en met Shane ging het perfect.
Tot maandag 19-11-01. Shane was niet helemaal lekker en de verloskundige dacht dat hij een infectie had.
Voor de zekerheid werden we naar het ziekenhuis gestuurd.
Daar begon onze ergste nachtmerrie....
Al snel bleek dat er iets helemaal fout zat bij Shane zijn hartje.
Met spoed werd hij vervoerd naar een academisch ziekenhuis. Wij reden er vol ongeloof en angst achteraan.
Daar aangekomen stond ons leven stil. Ze waren er achter gekomen dat Shane een complete hartkamer mistte en dus geen kans van leven had.
Bij onze binnenkomst waren ze hem net aan het reanimeren van een eerste hartstilstand, een vreselijk gezicht.
Ze konden niets meer voor hem doen en in onze armen is ons mooie mannetje overleden.
Dit is nog steeds niet te bevatten...
We hebben drie dagen intens van hem kunnen genieten en nu staan we met lege handen....
Ik heb behoefte aan verhalen van mensen die iets soortgelijks hebben meegemaakt.
Vooral het feit dat je kindje eerst \"gezond\" ter wereld komt en dan zo snel (in ons geval binnen 5 uur) van je wordt afgepakt.
Bij Shane had dit te maken met de verandering van bloedsomloop wat enkele dagen na de bevalling plaatsvindt (er sluit dan een vat wat alleen maar nut heeft tijdens de zwangerschap)
Voorlopig zitten wij met een gigantisch gemis en gevoel van grote oneerlijkheid.
Het van mij afschrijven helpt gelukkig een beetje.
Een hele verdrietige mama....

Naam: Titie
Geplaatst: 3 December - 12:37
E-mail:
Tekst:
Hallo ik ben net gelukkig zelf bevallen van een gezonde baby.
Maar op 4 juli had ik ernstige bloedingen.
Op dat moment heb ik er niet bij stilgestaan dat ik mijn baby zou kunnen verliezen, omdat ik te veel bezig was met andere dingen.
Toch is mijn zoon Dylan gezond geboren.
Iedereen was heel blij, vooral zijn zus.
Ik wil iedereen veel sterkte wensen met het verlies van hun kind.

Naam: Mironne Nijhuis
Geplaatst: 25 November - 21:11
E-mail: mironne@Dolfijn.nl
Tekst:
Lieve mensen,

Voige week zaterdag 17 november 2001 is om 12.35 mijn prachtige zoon Julian levenloos te wereld gekomen. Dit was en is een vreselijke klap voor mij. Julian is geboren na een zwangerschap van 36 weken en 6 dagen en bleek nog geen 24 uur daarvoor te zijn overleden. Dit was inmiddels al bij mij bekend. Ik kreeg namelijk op vrijdag 16 november 2001 om 13.30 ontzettende buikpijn, maar dacht dat dat mijn darmen waren die opspeelden. Nadat ik naar het toilet was geweest zakte de pijn af. Na ongeveer een half uur begon de pijn weer op te spelen. Dit bleef echter een hele tijd aanhouden en ik kon er niet echt een aantal minuten tussenzetten. Omdat ik een alleenstaande moeder ben heb ik om 17.30 mijn moeder gebeld om haar mede te delen dat ik volgens mij weeën had. Zij heeft mij opgehaald en ik heb een hele tijd bij mijn ouders gewoon gezeten. Tussendoor was de pijn al weer wat aan het afzakken, maar omdat ik het toch zeker wou weten dat ik weeën had belde ik de verloskundige. Zij raadde me aan om een lekker warme douche of bad te nemen, dat zou de weeën wel doorzetten of juist de pijn verlichten. Na een aantal minuten was de pijn weg, maar toen ik daarna het bad uit stapte, begonnen de weeën zich in alle hevigheid door te zetten. Ze kwamen toen echt om de 4 minuten. Mijn moeder had ondertussen de verloskundige gebeld en die kwam na 10 minuten. Voor alle zekerheid wou ze eerst het hartje even luisteren, maar toen ze het apparaat op mijn buik zette hoorde ze alleen maar ruisen. Soms dacht ze wat te horen, maar ze hoorde alleen mijn hrtslag in de verte. Ze dacht toen al dat er iets niet goed was maar heeft dit niet direct tegen mij gezegd. Ik werd direct naar het ziekenhuis gebracht om daar het hartslagje te checken. Daar werd ik aan de CTG gelegd en daar was ook niets te horen. Direct werd er een echo gemaakt en het beeld was stil. Er wer dmij gezegd dat mijn kindje niet meer leefde en ik was heel stil. Ik heb niet kunnen huilen. Ik wou er niet aan geloven. De weeën gingen toch door, Hoe kon dit nou gebeuren. Wat was er mis gegaan. De Gynaecoloog vertelde dat dit pas te zien was na de bevalling. Om 10.30 had ik 1 cm ontsluiting. Later \'s nachts nadat ik een ruggeprik had gekregen die de hele nacht zou werken had ik 2 cm ontsluiting. De hele nacht maalt er dor je hoofd wat is er mis gegaan en je ziet tegen de beavlling op omdat ze me niet konden vertellen op dat moment dat hij nog geen 24uur dood was. Bang om mijn zoon te zien, want ze hadden we al gewaarschuwd dat als hij langer dan 24uur overleden was dat hij dan waarschijnlijk niet meer zo mooi toonbaar zou zijn. \'s Ochtends om 9.30 werd gekeken of de ontsluiting al was gevorderd en dit bleek niet het geval, de gynaecoloog besloot om de vliezen te breken en ontdekte dat het vruchtwater helder was, wat betekende dat mijn zoon in ieder geval geen zuurstofgebrek had gehad omdat er niet in het vruchtwater was gepoept. Om 11.15 kreeg ik door de ruggenprik een ontzettende drang om te persen en weer namen ze de ontsluiting op. Dit keer had ik volledige ontsluiting en om 11.45 mocht ik meepersen. Om 12.35 is mijn zoon geboren en bijna direct konden ze zien dat hij geen pijn had gehad en dat er op het 1e oog niets mis met hem was. Hij was gezond. Er bleek ook geen knoop in de navelstreng te zitten dus het wachten was op de placenta. Die bleek veel te klein en vol met bloedstolsels. Waarschijnlijk (volgende week krijg ik definitief bericht) is hij overleden omdat de placenta de aanleg vanaf het begin al moeilijk heeft gehad en door de weeen is gestopt met werken. Dit doet heel veel pijn, maar geeft ook weer een gevoel van opluchting omdat mijn kindje geen pijn heeft gehad. Ik heb hem meegenomen naar mijn huis en de begrafenis heeft woensdag plaats gevonden. het heeft mij heel goed gedaan dat ik hem toch nog heb kunnen laten zien aan vrienden en familie want hij zag er heel mooi uit. Het leek gewoon alsof hij sliep. Mensen die het niet geweten zouden hebben hadden het niet kunnen zien. De verwerking is voor mij niet makkelijk omdat ik geen partner heb om op terug te vallen. Wel een hele lieve meoder die alle dagen bij is gebleven met Julian. Graag zou ik met een aantal van jullie willen emailen. En voor iedereen in het gastenboek. Heel veel sterkte, want ik weet hoe jullie je voelen.

Lieve Julian,

Tranen van verdriet vullen mijn ogen,
ik kan het nog steeds niet geloven.
Toch wil ik je laten weten,
dat ik je NOOIT zal vergeten!
Mijn kereltje, zo lief en klein,
wat ben ik trots jou mama te mogen zijn.

Ik mis je heel erg en ik hoop dat je nu samen bent met je opa, mijn vader. Ik hoop dat je je rust hebt gevonden.
Slaap zacht!!

Mama

(mijn excuses voor het lange verhaal, maar het lucht wel op!)

Naam: Racel
Geplaatst: 23 November - 20:10
E-mail:
Tekst:
I love kosta

Naam: kosta vo
Geplaatst: 23 November - 20:08
E-mail:
Tekst:
Er was een kont hij heete Devin

Naam: Mignon Beaudoux
Geplaatst: 21 November - 21:34
E-mail:
Tekst:
Na 4 weken in het ziekenhuis te hebben gelegen met zwangerschapsvergiftiging werd er geconstateerd dat 1 van onze tweeling was overleden in mijn buik. Ik was 28 weken zwanger. Hij (Dennis) moest blijven zitten totdat zijn broertje (Max) geboren zou mogen worden. Max kreeg het een week later benauwd en ze zouden allebei gehaald worden. Max is nog 3 dagen bij ons geweest. Hij was alleen heel erg ziek. Hij heeft keihard gevochten, maar helaas de strijd verloren.
Wij missen onze jongens iedere minuut van de dag.......

Naam: jacqueline
Geplaatst: 21 November - 18:20
E-mail: jzwiep1@keyaccess.nl
Tekst:
na twee jaar proberen om zwanger te raken kwamen we erachter op 13-11-01 dat ik zwanger was. Maar al twee dagen later ging het mis, ik kreeg een miskraam. Ik was 7/8 weken zwanger. Het ergste vind ik dat ik het niet kan begraven of een naam kan geven, maar na het lezen van deze site noem ik ons kindje ook engeltje of sterretje. Mijn vriend en ik gaan het toch weer proberen en hopen dat het goed zal gaan. Verder wil ik iedereen heel veel sterkte wensen. Heel veel liefs Jacqueline en Jarik

Naam: Bianca Leijgraaff
Geplaatst: 14 November - 15:50
E-mail: robbertenbianca@hotmail.com
Tekst:
Ik had niet verwacht dat ik op deze site terug zou komen.
Toen ik nog in verwachting was van onze zoon Dylan heb ik deze site heel vaak bezocht en hoop gelezen, had me zelfs op de uitreken kalender gezet.
Niemand en wij zelf ook niet stonden er bij stil dat het wel eens fout kon lopen de zwangerschap en zeker niet op het einde. Ik was namelijk 40 weken en 2dagen zwanger toen Dylan in mijn buik overleed. Het bleek later door de placenta gekomen te zijn die was gestopt met werken. Het is voor ons bijna 2 maanden geleden gebeurt, maar het gemis blijft enorm.
Wij hebben een homepage voor Dylan gemaakt voor de verweking, maar ook om te laten zien hoe trots we op Dylan zijn en om andere ouders tot steun te zijn.
Vergeten doen we onze kindjes NOOIT!!!!!
We kunnen elkaar tot steun zijn en dat is heel belangrijk.
Groetjes en knuffels van Robbert en Bianca de papa en mama van Dylan*

Naam: Marian
Geplaatst: 13 November - 02:31
E-mail: PhoenixenAngel@hotmail.com
Tekst:
heel geregeld kom ik de site bezoeken en kijk of er nog engeltjes bij zijn gekomen het is nu 7 maanden geleden dat onze Benjamin geboren is met 24 weken en 5 dagen maar er gaat geen dag voorbij zonder dat zijn naam hier genoemd word of zijn foto bekeken word
stilletjes hopen we iedere maand weer dat ik zwanger ben maar helaas heeft het nog niet zo mogen zijn ..........maar we geven niet op en hopen we toch nog binnenkort te kunnen melden dat zwanger zijn .........maar vergeten doen we Benjamin niet hij is en blijft ons mooie geschenkje

Naam: Nancy
Geplaatst: 10 November - 16:01
E-mail: lester@freeke-1.myweb.nl
Tekst:
Wat fijn om zulke sites te vinden. Vorige week is ons derde kindje Thomar na 19 weken zwangerschap dood geboren. Wat is het moeilijk om verder te gaan.
Ik zoek vaak op internet naar dit soort sites, omdat alleen mensen die hetzelfde meemaken het echt begrijpen. De opmerking dat ik toch geen gehandicapt kind wil maakt me kwaad. Ik moet een kind missen, mijn droom komt niet uit. daar heeft zijn handicap niks mee te maken. Ik ga verder voor mijn andere kinderen,maar ik zal Thomar nooit vergeten.

Naam: Arnold
Geplaatst: 9 November - 23:29
E-mail: cheqflag@hetnet.nl
Tekst:
Mensen, alle Berichten die ik vandaag lees,voor deze medemensen wens ik heel veel Sterkte toe,na dit groot Verlies.

Ik zoek nog steeds boek
voor mijn Partner,en ik wil het zelf ook graag lezen.
De Titel \"Mama hierboven kan ik je horen
\"De schrijver is J.Martin en ISBN 9041007644
Ik hoop het zo langs deze weg te vinden.
Alvast bedankt voor jullie hulp.
Gsm mag ook een Bericht naar toe gestuurd worden 06-51206908

M.v.groet
Arnold

Naam: Joyce
Geplaatst: 8 November - 22:11
E-mail: joyce.burm@hetnet.nl
Tekst:
Jammer dat ook ik deze site moet bezoeken.
Ik heb sinds deze week na 20 weken zwangerschap mijn zoontje Rowdy verloren.
Uitgekomen was op de echo dat ik nauwelijks vruchtwater had en zo de longen van mijn zoontje niet konden rijpen.
En het kindje niet zou kunnen leven.
Die nacht voelde ik een raar gevoel in mijn buik,even later was het ontzettend stil.
Wist zeker dat mijn kindje was overleden,dit was ook het gevalbleek na echo.
Moest bevallen en na 3 dagen werd hij geboren.
Onze zoon Rowdy.
Hij bleek enorm ziek te zijn geweest.
Rust nu maar uit Rowdy.
Wij blijven van jou houden en je blijft bij ons voort leven.
Rust in vrede!!!!!

Naam: debby
Geplaatst: 3 November - 23:53
E-mail:
Tekst:

Naam: teresa
Geplaatst: 31 Oktober - 13:19
E-mail: vdsluis@rendodekooi.nl
Tekst:
naar twee gezonde zwangerschappen was ik voor de derde keer zwanger alles was eerst goed maar in de vijfde maand ging het mis vruchtwater verlies nu ziekenhuis in en weer uit toch weer opgenomen waar richard met 30weken werd geboren wat een ellende om zo,n kein kind te zien vechten voor zijn leven en dan denk je ach als je een paar weken verder bent dan haalt hij het wel maar juist werd het alleen maar slechter mijn kleine schat heeft nog 8 weken geleeft het is nu bijna twaalf en een half jaar geleden en toch doet het mij nog verdriet nu ik hier zit te typen en mijn verhaal vertel in het kort stromen mij de tranen uit mijn ogen richard wat hou ik van jou mama

Naam: Gaël
Geplaatst: 30 Oktober - 21:48
E-mail:
Tekst:
Als ik je had gekent had ik je mijn naam gegeven. Nu zweef je daar ergen tussen de sterren. Misschien was je wel mijn derde kindje geweest, maar het heeft niet zo mogen zijn. Na een maand onzekerheid kreeg ik krampen en geweldig bloedverlies. Dit was een miskraam en als kind telde je voor de buitenwereld niet mee. Maar als moeder wil ik schreeuwen, en huilen maar ik draag slechts de pijn in een wereld van onbegrip.Hier houd het leven op en schaar ik me voorgoed bij de groep bejaarden en onvruchtbaren. Een derde kindje is voor mij niet weggelegd.

Naam: Sissy
Geplaatst: 25 Oktober - 01:10
E-mail: bomont3@hetnet.nl
Tekst:
Ook ik vind dit een mooie site.
Wij hebben ook ons poppetje verloren op 3 juli 2001 na een zwangerschap van 40 wkn. en 5 dagen is zij geboren en na 3 1/2 uur moesten we haar weer haar laten gaan ze is gestorven aan bloedverlies die ze had opgelopen in het laatste kwartiertje van de bevalling ,doordat er een ader is gesprongen die onbeschermd door de placenta liep(placenta bestond uit 2 delen) .Dit verlies is heel zwaar en je hebt er veel kracht voor nodig,maar ons dochtertje van 3 jaar helpt ons erdoor.
Heel veel kracht voor al de mam`s en papa`s die dit verlies moeten meemaken.
En voor alle engeltjes : we denken aan jullie.

Lieve Yoëlle ik mis je en zal je nooit vergeten
Voor altijd in ons hart .
Mama

Naam: Sissy
Geplaatst: 25 Oktober - 01:09
E-mail: bomont3@hetnet.nl
Tekst:
Ook ik vind dit een mooie site.
Wij hebben ook ons poppetje verloren na een zwangerschap van 40 wkn. en 5 dagen is zij geboren en na 3 1/2 uur moesten we haar weer haar laten gaan ze is gestorven aan bloedverlies die ze had opgelopen in het laatste kwartiertje van de bevalling ,doordat er een ader is gesprongen die onbeschermd door de placenta liep(placenta bestond uit 2 delen) .Dit verlies is heel zwaar en je hebt er veel kracht voor nodig,maar ons dochtertje van 3 jaar helpt ons erdoor.
Heel veel kracht voor al de mam`s en papa`s die dit verlies moeten meemaken.
En voor alle engeltjes : we denken aan jullie.

Lieve Yoëlle ik mis je en zal je nooit vergeten
Voor altijd in ons hart .
Mama

Naam: Anne-Marie
Geplaatst: 22 Oktober - 21:21
E-mail: hklw@hetnet.nl
Tekst:
Tien weken was ik zwanger toen het misging.Voordat ik het wist was ik al gecurreteerd en huiswaarts gestuurd.Nu zijn we 6 weken verder en iedereen is het alweer vergeten.Je bent nog jong,je was nog maar 10 weken,het is maar beter zo,je hebt toch nog een kind,waren allemaal goed bedoelde \"troostende\"woorden.Ze hebben allemaal gelijk,maar ik merk dat alleen alle mama\'s die hetzelfde is overkomen weten wat ik voel en die zeggen dat ik alle tijd mag nemen die ik nodig heb om dit alles te verwerken.En dit wil ik meegeven aan iedere vrouw die verdriet heeft om een miskraam.Anne-Marie.

Naam: Theresia
Geplaatst: 22 Oktober - 00:18
E-mail: th.rook@hetnet.nl
Tekst:
Ik heb me aangesloten bij de verliesring omdat ik voor mensen die een kindje zijn verloren een bladzijde maak op de homepagina van Engeltjes
http://members.tripodnet.nl/Theresia
klik op Engeltjes.
Maar als er nou ouders zijn die voor hun eigen homepagina een mooie achtergrond of een naam van hun engeltje als plaatje willen hebben, wil ik ze er graag mee behulpzaam zijn.
Met liefde worden de plaatjes gemaakt, en met liefde geef ik ze weer weg, aan diegene die ze graag willen gebruiken.
Theresia

Naam: Stefaan en Francine
Geplaatst: 17 Oktober - 19:09
E-mail:
Tekst:
Hallo,
Ons zoontje trevor werd ook doodgeboren op 12 juli 2001.
Het verdriet komt nu pas tot uiting.
Heel veel sterkte !

Naam: marjan
Geplaatst: 14 Oktober - 14:31
E-mail:
Tekst:
Zes jaar geleden verloren wij ons zoontje, de helft van een tweeling.
Onze dochter was onze grote steun en toeverlaat. Daarvoor had ik tweemaal een miskraam gehad na een zwangerschap van enkele weken. Iedereen stopte dit weg: je bent nog jong; het is fout gelopen omdat de natuur dat wilde.
Natuurlijk, maar voor ons waren dit gewenste kinderen!
Het verlies van Dries laat zich nog iedere dag voelen. Je wordt iedere dag geconfronteerd met andere tweelingen. Ook onze dochter blijkt psychische problemen te hebben. Een kind mist zijn andere helft.
Ondertussen zijn er nog 2 gezonde kinderen bijgekomen. Wij wilden dolgraag nog een 4de levend kindje, maar na 12 weken zwangerschap is het overleden. Je omgeving begrijpt je verlies niet want 3 kinderen is toch meer dan genoeg!
Voor ons is dit weer een rouwperiode, waarin onze 5de kindje zijn plaats zal krijgen. Wij hopen op toch nog een mooie toekomst.

Naam: Arnold Oosterhof
Geplaatst: 26 September - 23:46
E-mail: cheqflag@hetnet.nl
Tekst:
Veel komplimenten voor deze site,en steun die we elkaar geven via deze berichten.Langs deze weg zoek ik het boek \"Mama hierboven kan ik je horen\"de schrijver is J.Martin Ik heb echt overal op het Internet gezocht,maar het is echt overal uitverkocht.
Mijn partner zou graag in het bezit willen komen van dit boek.Ik hoop op een Positieve reaktie.
M.v.groet
Arnold

Naam: karin
Geplaatst: 20 September - 22:49
E-mail: tjuchemcity@hotmail.com
Tekst:
Deze site heb ik opgezocht op aanraden van m\'n vriendin Marion, die ook een berichtje heeft geplaats over wat haar is overkomen.
Ik wil tevens op deze wijze haar nog heel veel sterkte toewensen en ik denk elke dag aan haar!

Ik heb zelf ook ervaring met het verliezen van een kindje.
In 1999 heb ik 3 miskramen gehad met een tussenpose van telkens 3 mnd.
Rond de 8ste week kreeg ik steeds bloedingen en kon de klok gelijk zetten dat even daarna ik een miskraam kreeg.
De oorzaak is nooit gevonden en ik heb hier nog steeds veel vragen over.
Gelukkig ben ik na de derde miskraam weer zwanger geworden .
Ook al ging ook deze zwangerschap niet over rozen, want ik had veel stress na al die ervaringen, en de zorg bleef ook nog heftig toen het ook nog maar de vraag was of hij zou blijven zitten, want ik droeg officieel een tweeling en het andere vruchtje is gestorven en kon tijdens de evt. uitdrijving het gezonde vrucht meenemen.
Gelukkig is dit allemaal goed gegaan en hebben we nu een lekkere gezonde zoon van bijna 10 mnd.
M\'n ervaringen zal ik nooit vergeten, maar zo\'n leuk, gezond, grappig, lief en prachtig kind maakt een heleboel goed!!!!

Karin

Naam: karin
Geplaatst: 20 September - 22:32
E-mail:
Tekst:

Naam: jenni
Geplaatst: 19 September - 12:18
E-mail: grace_jen88@.hotmail.com
Tekst:
God weet alles wat hij doet hij is de gene die ons kunt troosten dus ik zet mijn vertrouwen in hem.
Hij is mijn trooster na deze tragedie ik vertrouw alleen op hem hij geef mijn kracht.

Naam: Marion
Geplaatst: 18 September - 21:32
E-mail: marion@encharlie.myweb.nl
Tekst:
14 augustus 2001:Doodziek kom ik in het ziekenhuis te liggen met acute buikklachten.Twee weken vol pijn en spanning volgen.Ik ben dan 16 weken zwanger en op de echo\'s is telkens een vrolijk spartelend kindje te zien, gelukkig!Ik voel me redelijk en op 27 augustus mag ik naar huis. Maar omdat ik de dag erna alweer vreselijk veel pijn heb ga ik uit voorzorg terug naar het ziekenhuis waar diezelfde avond onze dochter Jisse na 18 weken zwangerschap levenloos geboren wordt...De artsen staan voor een raadsel waarom ik ziek ben geworden en waarom we ons kindje moesten verliezen. Ik neem het ze niet kwalijk, blijkbaar gebeuren dit soort dingen zonder reden.
We hebben goed afscheid kunnen nemen van Jisse maar het verdriet is groot.
Gelukkig krijgen we veel steun van familie en vrienden en onze dochter Iris zorgt ervoor dat we ons realiseren dat het leven door gaat. Maar voor Jisse houden we altijd een kamertje vrij in ons hart...

Naam: Karin Idzes-Pak
Geplaatst: 18 September - 16:51
E-mail: karin_idzes@yahoo.com
Tekst:
Hallo allemaal. Ook ik ben een lotgenote, heb mijn lieve zoontje Jelle, vierde van mijn vijf kinderen, helaas aan de dood moeten afstaan. Hij werd na 41 weken zwangerschap geboren en bleek een extreem ernstige vorm van een open ruggetje te hebben. Voor hem was er geen menswaardig bestaan. Hij is precies een week na zijn dood temidden van het hele gezin overleden. We draaiden een bandje met babymuziek toen tijdens de laatste klanken van dit bandje, ons mannetje naar de overkant van het leven gleed...... ik mis ons knulletje enorm.
Jelle, geboren op 12 november 1997 en overleden op 19 november 1997. Wat fijn dat je er was, wat vreselijk je nu te moeten missen. Maar ik weet, je bent steeds bij mama, je bent altijd \'om me heen\'. Dag humpie van me.... xxxxx mama.

Naam: Harriet Pit
Geplaatst: 7 September - 22:59
E-mail: j_pit@hotmail.com
Tekst:
Ik wil een ieder die net als ik een kindje heeft verloren heel veel kracht toewensen.

Naam: Bert Spreen en Klaasje Visscher.
Geplaatst: 29 Augustus - 14:23
E-mail: klaasje.visscher @wanadoo.nl
Tekst:
Wat een leuke site.
Bedankt dat er toch nog mensen willen zijn die met ons mee willen leven!
Wij zijn op 19 oktober 2000 een dochtertje tijdens de bevalling verloren,het verdriet is zo intens dat wij het er nog elke dag moeilijk mee hebben.
Maar op deze site worden wij begrepen!!
Tranen blijven vloeien als ik deze site bezoek maar ik kan mij dan wel helemaal laten gaan iets wat ik zo niet gauw zou doen!
(Klaasje)
Liefs:Bert en Klaasje,trotse ouders van Angela en Margrieta*

Naam: Jacqie
Geplaatst: 27 Augustus - 12:37
E-mail: jcwjpm@home.nl
Tekst:
Wat een mooie site, zelf ben ik na 33 weken zwangerschap
op 26-02-1996 mijn dochtertje Thessa Stefanie Monique verloren door een gescheurde placenta.
Ik heb geen bengeltje maar mis elke dag mijn Engeltje...
Voor eenieder stop je pijn en verdriet nooit weg ooit zal het breken, zelfs na jaren.....

Naam: Harry en Oetsiena
Geplaatst: 14 Augustus - 21:54
E-mail: raffie@nl.packardbell.org
Tekst:
Dit berichtje plaatsen wij voor ons ongeboren dochtertje Mirthe zij die 14 weken bij ons is geweest. Wij missen je en zullen altijd aan je denken.

Veel liefs je pappa en mamma.

Naam: Fieke Rieken
Geplaatst: 14 Augustus - 16:25
E-mail: amolenaar@deloitte.nl
Tekst:
Na een zwangerschap van 24 weken, bleek bij de echo dat ons dochtertje was overleden, zij had het turner-syndroom en na de bevalling bleek dat ze ook gigantisch hard heeft geknokt, maar jammer genoeg heeft het niet zo mogen zijn.....

We zijn nu ruim drie maanden verder en ik mis haar nog elke dag.....

Babs, Ik zal altijd van je houden......

Fieke

Naam: anoniem
Geplaatst: 12 Augustus - 22:20
E-mail:
Tekst:
Dat deze site bestaat doet me goed, het lezen van alles geeft me een goede steun.
Zelf heb ik na een zwangerschap van 19 weken mijn kindje verloren.
In mijn hart is hij bij me en zal ik altijd aan hem denken.

Naam: claudia mama van jennifer en nikita*
Geplaatst: 6 Augustus - 21:23
E-mail: reversclaudia@hotmail.com
Tekst:
12 april 2000 wat de mooiste dag uit mijn leven had moeten zijn veranderde in een nachtmerie.
door fout ingrijpen van de gyn scheurde tijdens mijn bevalling mijn baarmoeder.
om 6 minuten voor twee werd onze dochter nikita geboren.
nikita had door zuurstof gebrek een zware hersenbeschadiging zowel geestelijk als lichamelijk was ze zwaar gehandicapt.
op 21 april 2000 hebben wij afscheid moeten nemen van ons prinsesje.
momenteel ben ik 17 weken zwanger van ons derde kindje(we hebben nog een dochter , jennifer is inmiddels 5) met angst en beven zie ik het einde van mijn zwangerschap naderen.
met 36 weken krijg ik een keizersnede om te voorkomen dat dit nog een keer gebeurt.
maar wat er ook gebeurt mijn kleintje draag ik altijd in mijn hart bij me.

Naam: Manon Alderlieste
Geplaatst: 2 Augustus - 17:59
E-mail: malderlieste@freeler.nl
Tekst:
Dinsdag 12 juli 2001 heb ik helaas ook een miskraam gehad. Ik was al bijna 15 weken zwanger en ik dacht dat alles goed zat na die magische grens van 13 weken.
Ik had al zoveel plannen voor ons tweede kindje. Ik was er echt klaar voor.
En toen tijdens onze vakantie op de Veluwe verloor ik mijn kindje. Gelukkig ben ik goed begeleid door een plaatselijke arts en later ook door de verloskundige thuis. Alleen liet deze arts mij onverwacht het kindje zien.
Hoewel ik dat erg eng vond bleek dat het kindje er volmaakt uitzag met alles erop en eraan. De vraag blijft WAAROM???
Het kindje was al rond de 12e week van mijn zwangerschap overleden dit bleek uit de afmeting en de kleur.
Thuis hebben we het ergens begraven en gelukkig heb ik van het kindje een foto zodat ik er naar kan kijken als ik daar behoefte aan heb.
Alles hadden we al geregeld en de meeste mensen uit mijn omgeving wisten dat ik zwanger was.
Ik ervaar heel sterk het gevoel dat ik geen verdriet mag hebben! Na 9 dagen zei mijn chef dat het misschien wel goed voor mij was om weer te gaan werken?!
Als ik zei dat ik last had van huilbuien werd er gezegd dat zullen je hormonen wel zijn! En er wordt gezegd, dat ik blij mag zijn met mijn gezonde dochtertje van 2,5 jaar. Natuurlijk besef ik nu eens en te meer dat ik heel erg gezegend ben MAAR dat doet niets af aan mijn verdriet.
Ik heb het kindje gedragen en merk dat mijn man het toch heel anders ervaart. Na die eerste weken er heel veel over gesproken te hebben, val ik nu in een gat. Iedereen kent mijn verhaal en zoals ik al zei er zijn er maar weinig die het écht begrijpen.
Ik wil het dolgraag een plaatsje geven en wanneer ik dat kan, vooruit te kijken, maar nu kan ik dat nog niet.

Daarom ben ik enorm blij deze site te hebben gevonden, zodat ik met lotgenoten erover kan mailen, deze mensen zullen mij het beste begrijpen omdat ze weten wat ik voel.
Dus als iemand zich in mijn verhaal herkent of zin heeft om hierop te reageren mail me dan.
Héél veel sterkte allemaal,

groetjes Manon

Naam: sandra
Geplaatst: 31 Juli - 14:28
E-mail: sanenvin@hetnet.nl
Tekst:
1-10-1997 was de moeilijkste dag van ons leven,na een zwangerschap van 30weken kwamen germaine en naomi levenloos op de wereld.oorzaak de placenta had losgelaten bovendien hadden ze een verstoorde bloedbaan.(komt vaak voor bij tweelingen)later heb ik een dochter gekregen die supergezond is(zo kan het dus ook)amber heet ze en ze is 2 jaar.
dankzij amber is de zon weer gaan schijnen in ons leven.maar we zullen nooit onze oudste 2meisjes vergeten nooit

Naam: Marleen Craeye
Geplaatst: 19 Juli - 22:08
E-mail: Marleencraeye@hotmail.com
Tekst:
Dinsdag 10 juli 2001 werd vastgesteld dat het vruchtje niet leefde, niet groeide. Op donderdag 12 juli werd ik geopereerd en het is hard...heel hard. De buitenwereld is wreed, je kan nu aan het volgende beginnen, klinkt het vaak... En wat doe ik met de dromen, verwachtingen die ik nu had gemaakt... Ik weet het niet en weet er ook niet mee om te gaan. Ik voel me zo leeg, zo zinloos, zo waardeloos.... Komt het blije ooit weer terug???

Naam: Jean
Geplaatst: 21 Juni - 21:50
E-mail: Jeansam33@hotmail.com
Tekst:
Per toeval heb ik jullie site ontdekt. Het is vandaag precies 10 jaar geleden dat mijn zoontje Farid kwam te overlijden. Hij was geboren op 18 juni 1991. Het is voor mij op dit moment moeilijk en het verdriet blijft bestaan. Ik weet dat dit nooit over zal gaan. Hoe zou hij er nu uitgezien hebben. Wat was hij mooi toen hij geboren was. Mijn moeder zei, mooie dingen zijn niet voor deze wereld. Ik verlang naar de dag dat hem terug zal zien. Ik verheug me er zelfs op. Ik had al een zoon. Na Farid heb ik nog een zoontje gekregen, maar Farid vergeet ik nooit.
Ik wens iedereen veel sterkte met het verlies van hun kind.
Jean,Sam, Faayyaaz, FARID* en Tariq

Naam: sandra
Geplaatst: 18 Juni - 02:23
E-mail:
Tekst:
Ik ben heel erg blij dat deze site bestaat.
Ook ik ben een moeder die haar kindje heeft verloren.Op 7 augustus 1999 werd onze zoon Rob na 9 mnd. zwangerschap levenloos geboren door placenta losraking.
Lieve Rob, het is nu bijna 2 jaar geleden dat we jou hebben verloren.
Vergeten doen we je nooit, je blijft altijd ons tweede kindje, wat andere mensen ook mogen zeggen. Liefje, wij missen je heel erg en blijven voor altijd van je houden. Kusjes van je mama,papa en je zusjes Marinda(5 jaar) en Jennifer (8 mnd.)
Ook wil ik iedereen die een kindje heeft verloren veel sterkte toewensen.
Groetjes van Sandra, moeder van 3 kinderen

Naam: sandra
Geplaatst: 18 Juni - 02:13
E-mail:
Tekst:
Ik ben blij dat deze site bestaat.
Ook ik ben een moeder die haar kindje heeft verloren.Op 7 augustus 1999 is onze zoon Rob na 9 mnd. zwangerschap levenloos geboren, door placenta losraking. Het is nu bijna 2 jaar geleden dat wij jou hebben verloren.
Lieve Rob, vergeten doe ik je nooit, je blijft onze tweede kindje, voor altijd, wat anderen mensen ook mogen zeggen.
Liefje, ik mis je heel erg en hou voor altijd van je. Je mama,papa en je zusjes
Marinda(5jaar)en Jennifer(8mnd).
Ook wil ik iedereen die ook een kindje heeft verloren veel sterkte toewensen met dit zware verlies.

Naam: Anne-Marie
Geplaatst: 16 Juni - 23:12
E-mail: anne.couwenbergh@pandora.be
Tekst:
Aan alle lieve vaders en moeders,
Ik had een mooie dochter,nu al 30j. geleden,leefde slechts 8 uurtjes.Wat ik ook zo erg vond,ze mocht niet op ons trouwboekje staan .Ik gaf mijn lieve Ghislaine een plaatsje in mijn hart.Dit verdriet gaat nooit over.Wens iedereen veel sterkte toe .Groetjes Anne-Marie

Naam: michelle
Geplaatst: 11 Juni - 15:00
E-mail:
Tekst:
isschien hebben mijn vader en zijn vrouw steun aan de informatie die ik op deze site heb gevonden. Maandag 4 juni was zij bevallen van een dochter die 10 weken te vroeg was geboren. Eindelijk had ik mijn lang verwachte zusje; helaas maar voor een half uur. Voor haar is het moeilijk om met andere mensen er over te praten. Zij kan geen nederlands.
Veel sterkte allemaal.

Naam: saskia
Geplaatst: 30 Mei - 18:05
E-mail: RiSaDa.12move.nl
Tekst:
Lief kindje.

In oktober 2000 heb ik een miskraam gehad. Ik was 10 weken zwanger toen bleek dat er geen kindje in de vruchtzak zat. Wij wachten maar er kwam niks. Met 13 weken ben in gecuratteerd. Verdriet en pijn, want we willen zo graag een kindje erbij. (We hebben al een gezonde zoon van bijna 2)

Na een paar maanden was ik weer zwanger, ons geluk kon niet op. Zeker niet na de echo, we zagen ons kindje bewegen en zijn hartje mooi kloppen. Maar na ruim een week werd ik domweg opgebeld. Mijn kindje was niet goed, zeiden ze. Ik werd gek, alles stortte in. Mijn man zat op zijn werk en is meteen gekomen. Een dag later zaten we in het ziekenhuis voor weer een echo. En weer zagen we een kindje bewegen en het hartje kloppen. Maar wat bleek, ons kindje had een open hoofdje, geen bot om zijn bovenste gedeelte van het hoofd. Het kindje was anencefalie, zou na de geboorte komen te overlijden. We hebben ervoor besloten de zwangerschap te laten beindigen, met veel verdriet. Ons kindje is 28 mei 2001 bij me weggehaald dus het verdriet is nu nog amper te omschrijven.
Maar wat zal ik dit kindje gaan missen, daar zijn nu nog geen woorden voor.
Een mama

Naam: Saskia
Geplaatst: 30 Mei - 17:56
E-mail:
Tekst:

Naam: anoniem
Geplaatst: 30 Mei - 13:02
E-mail:
Tekst:
bij elf weken jou verloren, nog pril en zo klein, maar in gedachten was je er al in ons gezin, een broertje of zusje voor onze oudste zoon.

Het verdriet doet pijn op de plek waar jij zo veilig zat, het verdriet heeft een naam, het verliezen van jou, het o zo gewenste kindje. ik mis je, maar draag je in gedachten bij mij, kusje van je mama.

Naam: mieke
Geplaatst: 30 Mei - 02:15
E-mail: c.v@planet.nl
Tekst:
mijn compliment voor deze site, het ziet er prachtig uit, al heb ik wel een traantje hier en daar weggepinkt, maar dat is zo met lotgenoten je begrijpt elkaar zo goed ik heb 4 engeltjes en weet heel goed wat deze mensen voelen en dat zullen ze van mij ook begrijpen, ik vind dit best wel moeilijk om te doen het is al 17 en 18 jaar geleden maar ik kan je verzekeren dat je er nooit overheen komt de scherpe kantjes gaan er wel af maar die pijn vanbinnen, maar laat ik maar stoppen, want als ik begin dan is er geen houden meer aan want ik heb heel veel woede in mij tegenover een arts, maar goed ik stop ik wil nog wel iedereen heel veel liefde en kracht toewensen en veel moed en kracht uit deze site te halen want je bent niet alleen al heb ik dat ook altijd wel gedacht maar weet nu wel beter
veel liefs en groetjes
Mieke,

Naam: mieke
Geplaatst: 30 Mei - 02:03
E-mail: c.v@planet.nl
Tekst:

Naam: karin janson
Geplaatst: 29 Mei - 22:14
E-mail: jansonkarin@hotmail.com
Tekst:
hallo mijn naam is karin ik vindt dit een hele mooie site waar je,je verdriet kwijt kan zelf heb ik een dochtertje verloren met een open navelbreuk en nu heb ik wel erna twee kinderen gekregen maar de pijn gaat niet weg en daarom wenst ik iedereen veel sterkte met het verlies karin janson

Naam: Sandra
Geplaatst: 29 Mei - 12:31
E-mail:
Tekst:
Ik kwam toevallig deze site tegen, en
ik vind het erg indrukwekkend.
Zelf heb ik een miskraam gehad met 8 weken en daar ben ik erg verdrietig om geweest, maar gelukkig hebben we nu een lief zoontje van anderhalf en een 2e op komst, maar toch denk ik nog heel vaak aan die nare tijd.

Naam: Bianca Zwakhoven
Geplaatst: 28 Mei - 20:21
E-mail: zwakhoven6@zonnet.nl
Tekst:
RICARDO 03-06-1999


het is al weer 2 jaar geleden maar ik wilde je laten weten ik ben je nog steeds
niet vergeten.
ik hou van je.
veel liefs van je tante bianca

Naam: Maaike
Geplaatst: 14 Mei - 19:24
E-mail: maaiku81@hotmail.com
Tekst:
ben 12 oktober 2000 mijn kindje verloren, wat doet dat pijn! Na ruim 11 weken, bijna uit de gevarenzone, bijna klaar om het te vertellen aan de hele wereld! En dan, niks geen kloppend hartje te zien.. En dan nu weer zwanger.. ruim 6 weken..
Ben bang, vooral nu ik afgelopen zondag een heeeeel klein beetje bruinig spul verloor. \'t was echt heel weinig maar ben zo bang dat het weer fout is.. Weet iemand hier iets over te vertellen? Mail me dan alsjeblieft snel, ben echt ten einde raad!

Maaike
Heel goed dat er zulke sites zijn, dank je wel!!

Naam: Lia
Geplaatst: 1 Mei - 13:22
E-mail: l.d.klick@chello.nl
Tekst:
Lieve Tanischa & Roni,
O wat waren wij blij toen wij hoorden
dat ik eindelijk zwanger was, en toen we hoorden dat jullie met zijn tweetjes waren kon onze dag helemaal niet meer stuk. 33 1/2 week heb ik jullie bij mij mogen hebben veel liefde en geluk hebben wij samen mogen delen tot een noodlotig besluit van de natuur en een misser van de medemens jullie bij ons weg zijn gehaald veel verdriet hebben wij gehad,
maar van jullie houden zullen wij ons hele leven en we zullen jullie nooit vergeten lieve prinsesjes voor altijd in ons hart mama,papa, Maichel en Chazmay

Naam: Marion
Geplaatst: 28 April - 07:48
E-mail: marionvanhest@hotmail.com
Tekst:
Lieve Ukkie,
Maar zeven weken ben ik zwanger van je geweest. Maar je was al echt een kindje voor mij. Ik had je dolgraag gekregen Helaas ben je er niet meer. Ik zal je missen.

Naam: Mirella
Geplaatst: 16 April - 22:42
E-mail: mirelladrum@keyaccess.nl
Tekst:
Zelf ben ik 31-08-2000 mijn zoontje *jeramy* verloren,na een zwangerschap van 38 1/2 week.Ik wens iedereen veel sterkte en moed.Alle reacties zijn welkom.Zou graag in contact komen met iemand die mijn gevoel kent.

Naam: Sharona Marinka
Geplaatst: 8 April - 20:22
E-mail: klop_ingrid@hotmail.com
Tekst:
Wij vinden dit een geweldige site, heel fijn dat er zoiets bestaat waar je je verdriet aan kwijt kunt.

Wij zijn de ouders van Alicia en Sharona*
Zij zijn na een perfecte zwangerschap van 37 1/2 week ter wereld gekomen.
alleen Alicia is levend geboren en Sharona levenloos...
dit geeft zoveel verdriet,
We zijn heel dankbaar dat we 1 kindje mochten houden, maar we missen er ook 1,
en dat doet pijn!

Dit gedichtje is opgedragen voor Sharona:

Je voetjes hebben nog nooit de aarde bewogen,
Ze hebben nog nooit op aarde gestaan.
Wij zullen ze ook nooit meer horen,
Want jij bent naar de hemel gegaan....


Je papa,mama en zusje Alicia
een hele dikke knuffel voor ons sterretje,je zit voor altijd in ons hart.

Naam: fam. keller
Geplaatst: 31 Maart - 19:07
E-mail: jbkeller@home.nl
Tekst:
een mooie site we heben ook een kaarje geplaatst voor onze dochter heidi
ze was dan wel 22 maar blijft altijd je kind en je vindt niet gauw een site waar je dat kunt doen ook de gedichten vindt ik mooi en steunen in ons verdriet

Naam: roegsana
Geplaatst: 30 Maart - 15:41
E-mail: roegsana@yahoo.com
Tekst:
ik heb mijn dochtertje sitara soebraten verloren op 8 maart 2001 doordat het placenta losraakte. ik had nog 3 weken te gaan. ze was prachtig en ik ben blij dat ik haar heb kunnen vasthouden.

ik voelde me heel alleen en ik had het gevoel dat niemand me begreep. nu ik op deze site ben geweest zie ik pas dat er meer mensen zijn die zich precies zo voelen als ik.

ik wens alle ouders die ook een kindje hebben verloren veel sterkte toe. ik weet wat jullie voelen

Naam: sacha
Geplaatst: 29 Maart - 09:39
E-mail: sachaschmal@wanadoo.nl
Tekst:
lieve michael

18 weken heb ik je mogen bij me mogen dragen
de kwaadheid het intense verdriet, ik krijg je er niet mee terug
ik mis je zo

dikke kus heel veel liefs mama

20-3-2001*

Naam: Hilda,Alphonse,Ritchie en Tamara
Geplaatst: 28 Maart - 16:25
E-mail: H Nathans @ chello.nl
Tekst:
LIEVE GHANTI
Je bent van ons heengegaan .
maar we zijn blij dat we jou hebben mogen
leren kennen.We zullen altijd aan jou denken ons lief ENGELTJE.
We missen je elke dag lieve schatje
We houden heel veel van jou.

Kusjes van Papa,Mama,
Je Broer Ritchie en je
Zus Tamara

Geboren:09-03-2001
Overleden:15-03-2001

WE HOUDEN VAN JOU GHANTI

Naam: Hilda Nathans
Geplaatst: 28 Maart - 16:06
E-mail: H Nathans @ chello.nl
Tekst:
Lieve Ghanti
Je bent van ons heen gegaan
maar we denken elke dag aan jou ons engeltje.
we houden van jou en je blijft altijd
een plaatsje in ons hart hebben.
Papa.Mama
Je Broer Ritchie en je
Zus Tamara
WE HOUDEN VAN JOU GHANTI

Naam: Hilda Nathans
Geplaatst: 28 Maart - 16:01
E-mail: H Nathans @ chello.nl
Tekst:
Lieve Ghanti
Je bent van ons heen gegaan
maar we denken elke dag aan jou ons engeltje.
we houden van jou en je blijft altijd
een plaatsje in ons hart hebben.
Papa.Mama
Je Broer Ritchie en je
Zus Tamara
WE HOUDEN VAN JOU GHANTI

Naam: Anke
Geplaatst: 27 Maart - 21:29
E-mail: ankeschreurs@hotmail.com
Tekst:
dit berichtje is voor mijn zoontje thomas of mijn dochtertje lieke, die ik 2mnd heb gedragen, ondangs die gruwelijke situatie hield ik ziels veel van hem of haar, ik hou van je, kusjes je mamma

Naam: Cindy
Geplaatst: 26 Maart - 12:05
E-mail: Ruud.Cindy@hetnet.nl
Tekst:
Ook wij plaatsten een kaarsje voor ons zoontje Kevin,die op 18 juni 1998 doodgeboren is.Twee weken moesten we nog.Op 4 juni 1999 werd ons tweede zoontje Jeffrey geboren.5 1/2 week te vroeg en de angst om hem ook te verliezen was groot ,zodat hij met spoed gehaald moest worden.Heel fijn dat er zoveel sites zijn waar je ervaringen kunt delen.

Naam: cindy langbroek
Geplaatst: 23 Maart - 12:32
E-mail: clangbroek@hotmail.com
Tekst:
Echt een hele mooie site. Dit zal veel mensen helpen hun verlies te verwerken. Zelf heb ik, vandaag precies 2 weken geleden, een miskraam gehad. Ik was 8 weken zwanger. Ik heb het er vrij moeilijk mee en ben momenteel erg negatief over de toekomst. Ik kan er gelukkig goed over praten en mijn man is nog liever dan ooit. 8 weken zwanger is heel pril, maar toch heb ik het gevoel een kindje verloren te zijn. Ik heb naar het vruchtje gekeken. Het was raar/eng, maar toch ben ik blij dat we het gedaan hebben. Ooit hoop ik echt een kindje te baren. Ik wens iedereen sterkte.

Groet van Cindy en Johan Langbroek

Naam: Natascha
Geplaatst: 21 Maart - 19:30
E-mail: n.wiggers@chello.nl
Tekst:
Help!!! Mijn schoonzusje heeft haar kindje verloren na 18 weken zwangerschap. Daarna nog de nodige miskramen gehad. Ik weet niet meer wat ik moet zeggen tegen haar. Ik zou zo graag informatie willen hebben over hoe ik haar kan helpen want de woorden zijn bij mij een beetje op. En misschien dat iemand een mooi boek weet wat ik haar kan geven want daar is ze al zo lang naar op zoek. Een boek waarin staat hoe iemand anders diet ervaren heeft. Je kunt me mailen en alvast bedankt!

Naam: lillian
Geplaatst: 14 Maart - 06:40
E-mail: willy.riep@12move.nl
Tekst:
Zelf een kindje verloren dochter Gwendolyne werdt geboren op 22 november 2000 en overleed op 7 december aan een zware bloed infectie dagelijks denken wij aan haar en brand er een kaarsje voor haar en alle engelen kinderen

heel veel liefs van Lillian moeder van Gwendolyne*

Naam: lillian
Geplaatst: 14 Maart - 06:40
E-mail: willy.riep@12move.nl
Tekst:
Zelf een kindje verloren dochter Gwendolyne werdt geboren op 22 november 2000 en overleed op 7 december aan een zware bloed infectie dagelijks denken wij aan haar en brand er een kaarsje voor haar en alle engelen kinderen

heel veel liefs van Lillian moeder van Gwendolyne*

Naam: Monique Bittner
Geplaatst: 14 Maart - 00:50
E-mail: r.bittner@planet.nl
Tekst:
Prachtig deze site en oh zo nodig!!!!! Ons engeltje Manon is nu anderhalf jaar geleden tijdens de bevalling overleden, de pijn is er nog steeds. Ze heeft inmiddels een plaatsje in ons hart die niet meer weg te denken is. Inmiddels ben ik nu al weer een half jaar in verwachting van de tweede en dit is beslist geen fijne tijd. Ik wou dat ik kon genieten maar dit valt niet mee!!!
Ik wil iedereen die een kindje heeft verloren namens deze weg heel veel knuffels en sterkte overbrengen!!!!!!!

Heel veel liefs van Monique, mamma van *Manon*

Naam: Jean Bloemen
Geplaatst: 10 Maart - 19:11
E-mail: jeanbloemen@skynet.be
Tekst:
Lieve Rachel,

Het is stil geworden om je heen.
Alles lijkt zo onwerkelijk ver.

In de stilte om je heen komen wij hier samen,
om te zeggen dat je ons lief en dierbaar was,
dat je met ons mee zult gaan,onvergeten,
levend in het hart van alle mensen die je dromen en je vriendschap deelden.

Het is morgen en laat het nu maar stil zijn om je heen,
opdat je ook zonder woorden tot ons spreken kunt.
Laat het nu maar morgen zijn, opdat wij in de stilte zouden verstaan hoe jij de wereld vorm had willen geven en wat wij vandaag en morgen kunnen doen om je dromen van gisteren waar te maken.

En als je nu leeft waar altijd vrede is, weet dan dat ons hart steeds met jou verbonden is, dankbaar om de lente van jouw leven, die eens ons leven kleur en warmte gaf.

Voor Rachel Bloemen
*20 sep 98
+25 jun 99

opa

Naam: Frank en Sarina Hartgers
Geplaatst: 3 Maart - 20:33
E-mail: f.hartgers@freeler.nl
Tekst:
Op 27 juni 2000 is ons zoontje Lars levenloos geboren nadat de placenta was losgeraakt.
Hij zag er zo mooi uit. En ik ben super trots dat ik zijn mama ben.
Hij zal voor ons ook altijd een plekje in onze harten innemen.

Naam: Marian
Geplaatst: 16 Februari - 15:47
E-mail: olaf.marian@planet.nl
Tekst:
hier even een gedicht over mijn zoontje hoe hij was, dat mag ook niet vergeten worden.
Justin jij was onbeschreven
en nog geen groot verhaal,
hij vocht om zijn leven
dat in hem ademhaalde,

Justin jij lachte naar alle kanten
en alles vond je goed,
want er was niet veel anders,
dan liefde in je bloed.

Justin jij was alleen maar iemand
omdat je werd bemind,
en niemand was je vijand alleen je vrind.

Justin jij had nog zo`n kleine handen
en die waren gauw gevuld,
jij zocht geen verre landen
en had veel geduld.

Justin je was hier in ons midden
wij bleven voor je bidden,
en ondanks jou grote pijn
moest je altijd de sterkste zijn.

Naam: Kitty
Geplaatst: 14 Februari - 21:39
E-mail: geerie-kitty@hetnet.nl
Tekst:
Ik vind het heel fijn hier een kaarje te kunnen branden voor onze 8 engeltjes (ik noem ze altijd sterretjes). Ze blijven altijd bij ons, en als ik naar mijn gezonde zoontje kijk ben ik intens dankbaar voor hem...

Allemaal heel veel sterkte...
Kitty

Naam: marian
Geplaatst: 8 Februari - 00:21
E-mail: olaf.marian@planet.nl
Tekst:
Woorden schieten te kort,
Ten eerste wil ik iedereen heel veel sterkte wensen, want er is nog zo`n lange tijd te gaan.
Mijn engeltje is nu 3 jaar geleden overgegaan, hij heeft nu wel een plekje, maar het grote verdriet zal blijven, Een amputatie in je hart zien ze immers niet.

Naam: natalie
Geplaatst: 28 Januari - 23:38
E-mail: natalie.evertz@babybrabbel.nl
Tekst:
woorden schieten mij te kort !!!!
ik heb nooit geweten dat er zoveel kindjes overlijden ik heb wel altijd de angst hiervoor gehad.daarom vindt ik het geweldig dat deze site er is.
allemaal heel veel sterkte met het verlies,het verdriet dragen jullie je leven lang mee en ik hoop dat jullie de kracht kunnen vinden om hiermee te kunnen leven !!!!

nogmaals STERKTE ik zou willen dat ik de pijn voor jullie kon verlichten.

Naam: Susanne Truijen KRO Ook dat nog!
Geplaatst: 23 Januari - 19:26
E-mail: Susanne.Truijen@kro.nl
Tekst:
Met verbijstering las ik het verhaal van Astrid Willemsen. Jaren geleden
is
haar kindje bij de geboorte overleden. Vreselijk natuurlijk. Maar wat daarna
gebeurde was nog veel en veel erger. Haar dochtertje Shaira is per ongeluk
met het ziekenhuisafval weggegooid! Shaira heeft dus nooit een waardige
begrafenis of crematie gehad. Ik heb met de moeder gebeld en ben op zoek
naar mensen die recent op een soortgelijke wijze zijn behandeld waardoor
ze
geen afscheid hebben kunnen nemen van hun kindje. Dit vind ik namelijk heel
erg en ik wil hier graag in het tv programma waar ik voor werk (KRO's Ook
dat nog!) aandacht aan besteden. Als u dit onlangs (1999/2000/2001) zelf
heeft meegemaakt of u kent andere lotgenoten die hierover met mij zouden
willen praten, bent u van harte welkom om contact met mij op te nemen zodat
we dit onderwerp kunnen aanpakken. Want dit mag natuurlijk nooit meer
gebeuren! Alvast hartelijk bedankt voor uw reactie.
Met vriendelijke groet,
Susanne Truijen
KRO Ook dat nog!
susanne1802@kro.nl
035-6713764.

Naam: astrid
Geplaatst: 23 Januari - 09:01
E-mail: amina@chello.nl
Tekst:
ik heb helaas ook mijn dochtertje verloren , ze is weggegooid met het ziekenhuisafval , een kind verliezen is al pijnlijk , maar dit is bijna niet te verwerken , daarom ben ik een aktie begonnen voor de kindertjes zodat dit nooit meer zal gebeuren , dus als jullie dit bericht lezen kom aub op de site die ik voor onze kleine engel heb gemaakt
http://homepages.go.com/~astrid_willemsen/index.html, ik zou heel dankbaar zijn als men de petitie ook tekent , op deze manier kunnen we samen iets aan het leed doen , namelijk voorkomen dat het andere ouders overkomt , voor iedereen die een kindje op welke wijze dan ook verloren heeft heel veel sterkte en liefde toegewenst astrid

Naam: Shirly
Geplaatst: 18 Januari - 12:58
E-mail:
Tekst:
Waaom "verlies", ik ben een Engel rijker. We hebben nu tenminste een kindje. Ook al hoeft hij niet bij ons te zijn , hij let wel goed op ons.Als je geen kinderen kunt krijgen dat is toch ook heel erg.

Naam: Shirly
Geplaatst: 18 Januari - 12:58
E-mail:
Tekst:
Waaom "verlies", ik ben een Engel rijker. We hebben nu tenminste een kindje. Ook al hoeft hij niet bij ons te zijn , hij let wel goed op ons.Als je geen kinderen kunt krijgen dat is toch ook heel erg.

Naam: sylvia
Geplaatst: 13 Januari - 13:14
E-mail: sgedink@chello.nl
Tekst:
ik ben een mama van 3 engeltjes,lorenzo en ferdinand zijn overleden na een zwangerschap van 17 weken ,en melissa is overleden na een voldragen zwangerschap,ik had niet gedacht dat ik ooit zo veel pijn kon dragen ,maar met hulp van deze site en de lieve-engeltjes stichting kan ik het ,ik huil nog heel vaak om m,n kindjes en ik mis ze zo verschrikkelijk ,ze zullen altijd mijn kindjes zijn
heel veel liefs
sylvia mama van lorenzo*ferdinand*en melissa*

een gedichtje
3 engeltjes op een rij
ja alle 3 van mij
ik moet jullie zo missen
en dat doet pijn
dat jullie in de hemel zijn
weet dat ik van jullie hou
en ik wil ook zo graag horen
mama we houden ook van jou
kusjses jullie mama forever

Naam: richtsje
Geplaatst: 12 Januari - 22:43
E-mail: richtsje@fam-stornebrink.myweb.nl
Tekst:
apart, dit initiatief. Hoewel ik meestal erg nuchter ben vond ik het heel emotioneel om via jullie een virtueel kaarsje te mogen branden voor onze twee kereltjes ...

Richtsje

Naam: Remko en Ilona van Hamersvelt
Geplaatst: 11 Januari - 14:39
E-mail: kleinebeer22@hotmail.com
Tekst:
Wij hebben ook net een kaarsje voor ons engeltje Robin aangestoken.Het is een heel fijn idee dat het kaarsje altijd voor haar zal branden.

Bedankt dat dit mogelijk is.
papa en mama van Robin*

Naam: Bianca
Geplaatst: 7 Januari - 19:53
E-mail: well01@zonnet.nl
Tekst:
Een site die helaas zo nodig is, en wat een hoop mensen hopelijk veel steun zal geven. Zelf ben ik helaas ook moeder van een overleden kindje. Alison werd op
23-10-2000 precies 30 minuten na haar tweelingbroer geboren. 26 minuten daarvoor was echter de placenta al losgelaten en heeft zij al die tijd geen zuurstof meer gehad. Op 25 oktober is zij overleden. Wij zullen haar nooit vergeten.
Ik wens iedereen die een kindje verloren heeft heel veel sterkte.

Naam: randi, moeder van Jay
Geplaatst: 7 Januari - 18:22
E-mail: randietje@pandora.be
Tekst:
Wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb. Het is alsof kindjes krijgen altijd rozegeur en maneschijn is. Mijn zwangerschap is na 34 weken abrupt afgebroken daar mijn kindje nog weinig bewoog (met een keirersnede).Ons zoontje Jay is op 8/3/2000 geboren en heeft maar 1 week geleefd. Onmiddellijk bleek dat ons kindje niet gezond was. De week dat het geleefd heeft en wij het langzaam zagen wegkwijnen was voor mijn man en mij een ware marteling. Nog steeds heb ik het heel moeilijk, temeer omdat mijn werkcollega gedurende deze moeilijke maanden zwanger was.Ik probeer steeds sterk te zijn maar herval steeds weer in pijnlijke momenten. Het lijkt wel of iedereen geluk mag hebben maar wij niet. Reeds enkele maanden probeer ik opnieuw zwanger te raken, maar niet alles verloopt altijd naar je wens. Ook al is dit maar een verhaal van verdriet, ik ben toch blij hier mijn hart eens te mogen luchten. Iedere reactie is welkom.

Naam: christiaens michel
Geplaatst: 6 Januari - 20:39
E-mail: christiaensm@hotmail.com
Tekst:
de voorbije feestdagen (tussen aanhalingstekens) zijn voor onze familie een zeer slechte tijd geweest
Telkens komt er terug die 15 dec ( dag waarop Lies overleed), nu wel reeds 9 jaar geleden en dit jaar zijn de emoties zo opgelaaid dat mijn man die ontslegen is ook in de maand december een grote aanval van epilepsie heeft doorgemaakt

Naam: Marion, moeder van Maria* en George.
Geplaatst: 1 Januari - 15:11
E-mail: greune@home.nl
Tekst:
Vandaag bezocht ik wederom jullie site.
Ik heb `t niet zò makkelijk de laatste tijd. En vaak voel ik me, alsof ik de enige ben met zo`n afschuwelijke pijn.
Ik WÌL me dan ook de enige voelen , ieder ander`s pijn kan NOOIT zo groot zijn als de mijne.
Ik heb dan vaak moeite met mezelf en kan dan dagenlang in snikken uitbarsten. Het is toch al 16 jaar geleden, waarom dan juist NÙ pas al dat verdriet?,vraag ik me dan zelf weer af.
Dan bezoek ik weer enkele site`s , waarin ò zo duidelijk wordt dat ik niet de enige ben en er zovele met me zijn , die net zo`n pijn en verdriet voelen als ik. Dit zet me weer met beide benen op de grond. Daarna voel ik me dan weer zo schuldig, dat ik zo egoìstisch heb durven denken. Ik denk dat `t allemaal bij `t verwerken hoort, ik heb daar nooit echt de tijd voor genomen en/of de kans toe gezien.
Enorm bedankt, dat jullie er zijn, om je verlies te delen. En heel veel sterkte aan alle mensen die ook zo`n groot verlies moeten dragen.

Naam: Ingird van Brink
Geplaatst: 30 December - 07:26
E-mail: b.van.brink@planet.nl
Tekst:
Ik vind dit een geweldige homepage waarin alle informatie te halen valt!
Wij hebben toch telkens weer voor verassingen gestaan bij de begrafenissen van onze drie overleden babytjes.
Altijd denk je maar weer:" Hadden we zo moeten doen..." Maar ja.
Ik hoop dat mensen deze site gemakkelijk kunnen vinden. Ik zal hem in ieder geval linken via onze homepage:
http://home.planet.nl/~brin1202
De kaarsjes branden in ieder geval...

liefs Ingrid

Naam: anita
Geplaatst: 29 December - 11:07
E-mail: fcmh@wxs.nl
Tekst:
Op 28 05 2000 zijn wij ons dochtertje Marlous verloren na een perfecte zwangerschap van 38 weken.
Ons popje had osteogenesis imperfecta en kon daardoor niet blijven leven.
Het is zo fijn om te zien dat de naam van ons meisje op jullie site staat!
Ik wil jullie daar heel erg voor bedanken dat er ook aandacht aan onze engeltjes besteed wordt.

Naam: editha en cyril
Geplaatst: 27 December - 11:38
E-mail: e.a.albornoljensen@quicknet.nl
Tekst:
Wat ben ik blij dat ik deze site gevonden heb, er staat zoveel goeds in, echt mijn complimenten.
Gelukkig dat er nou zoiets is, iemand die onze lieve schatjes niet vergeet.
heel veel sterkte voor iedereen!
liefs editha en cyril, pappa en mamma van giovanni, shaquille en ons engeltje *cyrille-shakira.

Naam: Rebecca Verwey
Geplaatst: 25 December - 22:40
E-mail: hverwey@casema.net
Tekst:
Het leven gaat maar door,
voor de meeste leuk en fijn.
Wat hadden wij graag geweten,
hoe het met jou had kunnen zijn.
De maanden worden jaren,
steeds verder weg van papa en van mij.
Zo ver weg, zo onbereikbaar,
maar in ons hart zo heel DICHTBIJ !
onze Dennis in geboren en overleden
31-12-96 na een zwangerschap van 41 weken.Nog elke dag missen we hem .

Naam: Sandra Oorschot
Geplaatst: 22 December - 22:50
E-mail: sandraoorschot@hetnet.nl
Tekst:
Wat is het toch fijn om onze dochter's naam te zien staan. Zo blijft ze altijd bestaan. Soms wordt ze 'vergeten'en dat doet altijd weer pijn. Ons sterretje, vlindertje, engeltje met haar eigen kaarsje. Bedankt!!!!
Sandra mama van *Lisa, Luc, Stan en Marijn

Naam: katrien
Geplaatst: 20 December - 21:29
E-mail: katrien@vanraemdonck.net
Tekst:
wij hebben twee jaar geleden een drieling verloren op zes maanden zwangerschap.ook voor hen willen we een kaarsje laten branden.voor de buitenwereld hebben ze nooit bestaan maar wij dragen ze steeds in ons hart<<<<<<