14 Juli 1996

HUMMELTJE.

Na een zware operatie,en niemand die ooit nog dacht dat het ons op de "normale" manier zou lukken, blijk ik zwanger te zijn van ons eerste kindje. Onze droom zou eindelijk uitkomen, wij krijgen een kindje.Op de dag dat Lex, mijn man, mij ten huwelijk vroeg kon ik hem vertellen dat hij eindelijk vader zou worden. Ik zal die blik in zijn ogen niet gauw vergeten.Wat was de blijdschap groot na al die teleurstellende berichten. Er werd een vaginale echo gemaakt om te kijken of dit kindje wel goed in de baarmoeder zat genesteld en niet in mijn eierstok.Wat een spanning, maar gelukkig het had zich goed genesteld.Dat ik een zwangerschap aankon had ik al bewezen, ik had namelijk al twee "kids" uit een eerdere relatie. We konden het maar amper geloven, maar het was waar.Er zou een klein "HUMMELTJE" komen. We gaven het gelijk een naam, "HUMMELTJE" heette het al vanaf het begin af aan. Het waren heerlijke weken die in een soort roes voorbij gingen. Totdat...ik in de elfde week begon te vloeien.Het was in het weekend en we moesten de dienst doende arts bellen.Zijn reactie was ; Ik kan er niets aan doen, als het komen moet dan komt het toch wel.; Wij waren van slag en wilde dat er naar gekeken werd maar dat gebeurde niet.Je voelt je op zo'n moment ontzettend in de steek gelaten, niemand die je hielp. Waren we maar naar het ziekenhuis gegaan,niet dat zij er iets aan hadden kunnen doen maar je voelt je dan niet zo alleen.Zij weten wat er gaat gebeuren, wij niet. Aan het einde van de avond kreeg ik wee'en.En voelde warme vocht, dat het geen bloed was wisten we. Het was vruchtwater.Op dat moment wisten we dat onze droom over was. Binnen een half uur lag onze kleine hummeltje tussen mijn benen, wat een wezentje, wat klein.Lex heeft de dokter weer gebeld, nou die kwam dan wel even kijken. Wij zaten met onze handen in onze haren.WAT NU...!!.;och ; zei die arts. ;je kunt het door de wc spoelen of in de vuilnis bak gooien.; WAT..ONZE HUMMELTJE BIJ HET AFVAL OF DOOR DE WC..!! Het is niet te geloven, maar dat zei hij echt.De dokter ging daarop weg en daar zaten we dan, wat moesten we doen.Ik heb me nog nooit zo machteloos gevoeld. Het was ondertussen al nacht, we hebben afscheid van Hummeltje genomen. We hebben "Hummeltje" in een doosje gedaan en Lex heeft samen met mijn broer "Hummeltje" begraven op een mooi plekje ergens in een bos.Dat was voor hem een ontzettent moeilijk moment.Die nacht ging een droom over in een nachtmerrie. "HUMMELTJE" werd een Engeltje, een sterretje aan de hemel was er bij gekomen.

3 Februari 1998

UKKIE.

Na drie IVF pogingen zijn we weer zwanger. Yes.. is alles niet voor niets geweest. We hebben weer een moeilijke periode achter de rug, Wat duren die laatste weken dan lang, en ik moet eerlijk zeggen dat mijn geduld aardig op raakt.Maar eindelijk is het dan zover de derde IVF poging is gelukt.Vol ongeduld zitten we in het AZU te Utrecht te wachten op de zoveelste (vaginale) echo. We moeten er wel wat voor over hebben,maar je weet wat je er voor terug krijgt toch....Eindelijk is het dan zover.Er zijn twee embryo's te zien..... Het zal toch niet waar zijn he...we krijgen een tweeling !!. Oh wat waren we blij. Vol geluk reden we op huis aan. We keken elkaar aan .."als alles nu maar goed gaat... natuurlijk joh...Alles ging ook goed.Ach.... ik kon na tien weken bijna niet meer lopen van de pijn in mijn bekken (bekkeninstabiliteit) maar wat maakte me dat iets uit, we waren zwanger en dat was het enige dat telde. We hadden de hoop, als we maar over de elf weken zijn dan is het kritieke punt voorbij. We wilde niet meer hetzelfde meemaken als met HUMMELTJE . Ik kreeg een bloeding maar dat had te maken met het feit dat 1 embryo het niet gehaald had. Gelukkig we konden weer gerust ademhalen.Totdat, en daar gaan we weer, ik s'nachts wakker werd (14e de week)omdat ik warme vocht tussen mijn benen voelde glijden. Ik wist gelijk dat het vruchtwater was en geen urine. De volgende ochtend, er was die nacht verder niets meer gebeurt, hebben we gelijk een afspraak met de gynecoloog gemaakt.Diezelfde middag werd er een echo gemaakt en UKKIE ,we hadden "het" weer een koosnaampje gegeven, maakte het nog prima. De gynecoloog kon ons inderdaad vertellen dat het vruchtwater gesprongen was. Hij hoopte, met ons, dat het lek aan de boven kant van mijn placenta zou liggen.Zodat het nog een kans had om zich te herstellen.We werden naar huis gestuurd en ik moest het zo rustig mogelijk aan doen.Wel dat was niet zo moeilijk, ik kon al weinig meer. Zelfs een bezoek aan de wc was nog te veel. Elke week moesten we terug komen, en elke keer weer die hoop. Ukkie leefde nog steeds en groeide de eerste weken nog. Maar helaas het mocht niet baten. Aan het einde van de19'e week is "UKKIE" overleden. Wat er toen door ons heen ging... Psychisch was alles heel erg zwaar.Ik wilde niet dat "Ukkie" net als 'HUMMELTJE" geboren werd.Achteraf heb ik daar wel spijt van, maar ja... ik kan het gelukkig niet terug draaien.Ik werd die zelfde dag in het ziekenhuis opgenomen en "UKKIE:" zou die volgende Operatief gehaald worden. Ik werd notabene op de kraamafdeling gelegd, naast een vrouw die aan 't bevallen was.Was de langste nacht van mijn leven.Ik wilde niet weten wat "UKKIE" geweest was, een jongen of een meisje, voor ons was en bleef het "UKKIE" . We hebben "UKKIE" op de algemene begraafplaats in Wageningen begraven.Samen met vier anderen deelt "UKKIE" daar zijn grafje.We hebben een rouwkaartje naar familie ed. gestuurd.Op zo'n moment leer je je familie/vrienden kennen.Ik ben blij dat we ondanks alles elkaar nog hebben.Ik vind het verschrikkelijk voor mijn man Lex, die verlangde ook zo naar dit kind, dit kind wat misschien het enigste kind was waar hij "vader" van had kunnen zijn.Ik heb gelukkig nog twee kinderen, uit een eerdere relatie,.maar de pijn blijft.In 1998 zijn we getrouwd en in onze trouwringen staan twee sterren gegraveerd. Nog steeds staan we stil aan dat wat had kunnen zijn. We zitten nu in 2000 en of er ooit nog een kleine komt...Ik betwijfel het ......

10 Februari 2001

KLEINTJE.

Een brief voor jou

Iedereen was verbaasd dat jij zou komen Wij hadden nooit meer gehoopt hiervan te dromen Toch dacht de natuur daar anders over Wij waren verbaast Maar ook ontzettend blij We hebben genoten van elk moment dat wij zwanger waren Ook al waren het er maar 11 weken Jij hebt ons toch geluk gebracht Bedankt lief "kleintje" voor alles Ga maar lekker spelen in de engeltjes tuin Waar veel van jullie soort engeltjes zijn En daar zul je ook hummeltje en ukkie vinden Doe je ze de liefste groetjes van ons En zeg maar dat we jullie vreselijk missen. Heel veel liefs Mama xxxxxxx Hoe vreemd kan het toch lopen.We hadden ons leven weer aardig op een rijtje.Blijkt dat ik spontaan zwanger ben. Het is niet te geloven... In het begin wisten we niet of dat we er wel blij mee moesten zijn.Natuurlijk ben je er wel blij mee, maar het was heel moeilijk dit te geloven. Het koste ons heel wat ongeloof om dit geloof te erkennen.We zeiden maar steeds tegen elkaar "dit kan toch niet"Ik kreeg veel kaartjes en knuffels, want bijna iedereen vond het zo fijn voor ons.Op èèn persoon na, die kon ons niet feliciteren met dit fantastische nieuws.Zij was er absoluut niet blij mee. En dat was notabene nog wel mijn vriendin!Dit heeft en doet me nog steeds verdriet.Weer leerde ik de mensen kennen. En ik moet je eerlijk vertellen dat dat geen fijn gevoel is. Het trieste van alles is dat ze niet in de gaten heeft hoeveel verdriet zij mij daar mee deed. Nee, integendeel... Ik interpreteerde het verkeerd.Weet je, elke keer als er iets gebeurd dan lijkt het wel of dat er nog iets moet gebeuren. Zodat we dubbel zo hard met onze neus op de feiten gedrukt worden.