5 Augustus 2000

Ik ben Petra en ik ben getrouwd met Sander wij hebben een dochtertje Joy van 3 jaar en vorig jaar hebben wij een zoontje gekregen. Hij is 19-10-1999 geboren met een keizersnee omdat de doorbloeding van mijn placenta niet goed was. Hij is er met spoed uitgehaald de avond had hij niet gered. Door de slechte doorbloeding had hij moeilijk heden met ademhalen (dachten ze) daarom moest onze Danny naar het AMC naar de intensive care. Daar werd hij van de beademing afgehaald en kreeg hij alleen nog maar extra zuurstof. Maar na een week of twee kon hij nog steeds niet zonder die extra zuurstof en dat vonden de artsen heel vreemd daarom werd hij onderzocht. Hij heeft vreselijk veel onderzoeken gehad röntgenfoto's, een MRI, spieronderzoek, bloedtesten, enz, enz,. Ze zijn heel erg ver gegaan hebben we achteraf gehoord. Ze konden maar niet vinden wat hij had en of hij het zou overleven konden ze ons ook niet vertellen we hebben weken in de onzekerheid geleefd. En uiteindelijk kwamen ze met iets. Hij had een vorm van skeletdysplasie. Maar welke vorm dat wisten ze niet. We wisten iets maar nog steeds in onzekerheid want doordat ze niet wisten wat voor vorm het was konden ze ons ook niet veel vertellen. Uiteindelijk kregen we te horen dat hij het hoogstwaarschijnlijk niet zou overleven. Onze wereld stoorde in vreselijk...... Wij wilden er een second opinie bij halen en dat zouden de artsen in het AMC voor ons regelen. Maar ze wisten niet of de arts daar tijd voor had!!! Oooh wat ben ik toen kwaad geworden.... Maar op de maandag daarop kregen we te horen dat er een arts uit Utrecht zou komen om naar onze Danny te kijken. Toen de kinderarts dat verteld had en weg ging gebeurde het. Ik had mijn mannetje in mijn armen en hij begon zo te staren en ja ik voelde gewoon dat hij niet meer kon als of hij zei " Mama alsjeblieft laat me gaan ik kan niet meer" Toen heb ik de zuster erbij geroepen en gezegd we stoppen ermee hij wil niet meer. De kinderarts er weer bij en Sander twijfelde ja logisch je wilt je kind niet laten gaan. Maar de kinderarts zij dat als we hem nu in leven willen houden dan moest hij beademd worden en daar zou hij nooit meer van af komen. Dat konden we alletwee niet. En toen hebben we besloten om er mee te stoppen en hem te laten gaan. Hij is in onze armen overleden, ons dochtertje Joy is erbij geweest. Ik heb alles zelf gedaan ik heb hem zelf gewassen en aangekleed, er is voor de rest niemand meer aangeweest. Ik vergeet ook nog wat te vertellen. Danny had te korte armpjes en beentjes en een te smal borstkastje daardoor had hij moeite met ademhalen en is hij uiteindelijk overleden. Ja het is een hele zware tijd voor ons geweest met veel onzekerheden.

En om dan nu op je vragen terug te komen. Wij hebben Joy overal bij betrokken ze is erbij geweest dat hij overleed, ze is bij zijn crematie geweest, hij is drie dagen thuis geweest toen hij overleed. En ja wat kan je zo'n kind zeggen ze was toen 2 en een half. We hebben verteld dat Danny overleden is en dat hij nu in de hemel is en wat zij ervan wil maken dat laat ik aan haar over. En als ze vragen heeft dan probeer ik die zo goed mogelijk te beantwoorden. Ik kan haar in ieder geval vertellen dat ze overal bij is geweest. En ja de omgeving dat is nog steeds iets waar ik veel problemen mee heb. Sommige reageren heel lief maar anderen weer helemaal niet sommige mensen kunnen zulke stomme reacties geven. Ja dat doet veel pijn maar je wordt er hard van en soms ga ik er rustig op in en soms wordt ik erg kwaad. Vandaag kreeg ik nog een opmerking waar ik van dacht hoe kan je zoiets zeggen. Een kennis van mij kwam ik tegen die had ik na Danny niet gezien maar ze wist er wel van en had zelf ook een half jaar geleden een kindje gekregen. En ze vroeg hoe het ging. Ja ach het gaat. Zei ik weer en toen zei zij ach ja tijd heelt de wonden. Toen zei ik dus nou sorry maar deze wond heelt nooit. Ik ben er verder niet op ingegaan. Maar je krijgt vaak zulke stomme opmerkingen die zo pijn doen. Ik heb daar nu nog veel moeite mee. En meer opmerkingen: "Het is maar goed dat je Joy heb want het is veel erger om je eerste kindje te verliezen."," Ach hij is nog maar zo jong als hij ouder was was het veel erger", " Ja ik heb mijn hondje verloren, dat is veel erger." , Je moet Danny zijn naam niet onder kaarten enzo zetten hij is er toch niet meer dat doe ik toch ook niet bij mijn moeder.", dit is een klein aantal van de opmerkingen. Maar de meeste rare opmerkingen zijn van mensen waar ik weinig mee te maken heb. Familie en goede vrienden daar hebben we veel steun van.