30 Juli 2000

Eerst wil ik zeggen dat ik niet het gevoel heb een kindje verloren te hebben bij miskramen. Het was een vruchtje dat geen levenskansen had. Deze bedenkingen maakt het ook beter verwerkbaar. Vroeger toen ik jong was, ik ben nu 34 jaar, dacht ik altijd dat ik geen kinderen wilde. Ik had zo angst voor miskramen en gehandicapte kinderen. Ik dacht dat ik dit niet aankon. Ik heb wel in die jaren 4 keer gedroomd zeer intens dat ik zwanger was. 4 jaar geleden leerde ik mijn man kennen en al snel groeide het verlangen voor een kind. We wilden mekaar de tijd geven en mei 99 ben ik met de pil gestopt. Dit was zo'n belangrijk moment- de beslissing om mijn laatste kaartje niet te nemen. Ik wist heel zeker dat ik niet direct zwanger zou zijn. Voor de pil had ik een zeer onregelmatige cyclus (30 d., 50 d., 42 d.,..). Je kon er echt niet van op aan. De eerste drie maanden werd ik netjes ongesteld op 31 of 30 dagen. Op 7 augustus werd ik terug ongesteld na 31 dagen. Maar op 23 08 00 kreeg ik terug bloedingen. Juist alsof ik terug ongesteld was. Dit kon toch niet. Waarom ik een test gedaan heb, weet ik niet maar die was positief. 's Avonds ben ik naar de huisarts geweest. Zij dacht zeker niet aan een zwangerschap maar met de positieve test kon ze er niet om heen. Ik ben toen 3 maal bij haar geweest voor een bloedtest en mijn hcg-waarde bleef stijgen. Op vrijdag ben ik naar de gynaecoloog geweest. Hij kon het niet goed begrijpen. Op de inwendige echo zag hij niets. Ik was niet eens over tijd. Ik moest 14 dagen later terug komen. Ik had geen buikpijn alleen maar bloedingen die zo goed als gestopt waren met de medicijnen die hij had voorgeschreven . Na 14 dagen zag hij niets op de inwendige echo. Daarna vertrokken we op vakantie voor 1 week. Hij had ons gewaarschuwd dat als ik een miskraam kreeg dat we zo snel mogelijk naar een ziekenhuis in Spanje moesten gaan. Het was een fijne ontspannende vakantie, maar de angst voor een miskraam in een vreemd land overschaduwde dit alles. In die vakantie had ik bloedingen gehad zoals bij maandstonden. De gyn dacht dat ik een miskraam had gehad. Hij dacht zeker niet aan een buitenbaarmoederlijke zwangerschap. Hij trok wel wat bloed voor de HCG waarde. Op de inwendige echo was steeds niets te zien. De volgende dag belde hij dat ik een hcg-waarde had van 1700 en dat je dan zeker iets moet zien op de echo. Hij vermoedde een buitenbaarmoederlijke zwangerschap (bbz). Ik moest zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Ik had de keuze tussen de dag er na (vrijdag) of woensdag (de week erna). Ik heb gekozen voor de week er na. Ik kon niet onmiddellijk binnen gaan. Ik moest dit even verwerken en voorbereiden (de familie, werk). Ik ben blij dat ik dit zo heb gedaan. Ik had het gevoel als ik direct binnen ging dat het er nooit was geweest. De operatie was niet zo erg. Maar men had endometriose vastgesteld en dit zou eens de oorzaak geweest zijn van mijn bbz. Dit is veel voorkomende aandoening. Maar ik had er nog nooit van gehoord. Ik ben dan gaan informatie gaan opzoeken op het internet. Endometriose is het terugvloeien van baarmoederslijmvlies buiten de baarmoeder. Dit slijmvlies zet zich vast op de baarmoeder of op de buikwand ,..... Elke maand groeit dit slijmvlies met je hormonale cyclus en kan vergroeien met je darmen, je urineblaas. Ik had dit in het beginstadium. Ik moest op de eerste dag van mijn maandstonden een spuit laten zetten bij de huisarts om mijn hormonale cyclus stil te laten leggen zodat de endo's afsterven en dit gedurende 3 maanden. Je wordt kunstmatig in de overgang gebracht. Dit was een tegenvaller, dit had ik echt niet verwacht. Toen ik dat bericht kreeg van de gyn, wou ik met alles stoppen. Maar mijn man kon me overhalen om door te gaan. Op 17.01.01 was mijn behandeling afgelopen en moest ik wachten tot ik de eerste keer ongesteld werd en dit werd ik niet. Na 40 dagen heb ik gebeld naar de gyn. Ik kreeg duphaston om de cyclus op gang te krijgen en dit lukte. Ik werd ongesteld. De eerste keer denk en hoop je dat je toch misschien zwanger bent en is het toch weer een klap als je het niet bent. Op 31.03.00 hadden we een afspraak met de gyn. Bij de inwendige echo zag er alles prima uit en was alles mooi genezen van de operatie. Ook zag de gyn dat er een eisprong zat aan te komen. Weer gingen er 40 dagen voorbij. Ik moest weer duphaston nemen. Ik was het zo moe. Mijn man raadde me aan om me bezig te houden met terug op gang brengen van mijn cyclus en ons huwelijk op 17 juni. Dit is me ook wonderwel gelukt. Elk signaal negeerde ik ook. Ik dacht dat mijn cyclus niet op gang kwam en ik zou weer moeten bellen naar de gyn. Dus maar even testen en tot mijn grote verbazing ik was zwanger. Ik dacht 2 maanden. Bij de inwendige echo zagen we direct het hartje kloppen en ik was 1 maand zwanger. Toen durfde ik even gelukkig te zijn. Ik ben de hele tijd bang geweest voor een miskraam. Ondertussen babbelde ik veel mee op forums. En had ik heel wat gelezen over miskramen en vragen daar omtrent. Op zaterdagavond werd ik zo bang en zondag kreeg ik bloedingen. Het waren juist pijnlijk maandstonden. Ik had altijd gevoel dat ik op het toilet moest gaan zitten. Op de spoedafdeling van het ziekenhuis probeerde de gyn van wacht nog een beetje hoop te geven. Maar ik voelde het. Mijn baarmoeder was gekrompen. Dinsdag hoorde ik het in het toilet vallen. Ik heb toen veel geweend. Je maakt een minirouwproces door. Eerst wil je het niet weten en ontken je het. Je bent eerst kwaad waarom moet dit jou overkomen. Daarna komt de aanvaarding. Dit is snel gebeurd bij mij. Ik ben wel gaan zoeken op het net naar verhalen. Je zoekt naar de verhalen met een positief einde. Vrouwen die een miskraam hebben gehad maar nu een gezond kind hebben. Ik probeer te relativeren zonder te ontkennen. Ik maak de vergelijking en kom tot de conclusie dat er mensen zijn met veel erger problemen. Dit geeft me moed. Toen we op de spoedafdeling waren, heeft men een kind proberen te reanimeren. Dit kind van 2 jaar is overleden. Dan relativeer je je eigen miskraam, zonder te ontkennen. Hierdoor maak ik het draaglijker. Ik ben ook direct op babybezoek gegaan, ik wil me daar in sterken. Ik ben ook blij als er iemand zwanger is. Met mijn man kan ik er goed over praten. Ik heb dit ook nodig om er over te praten. Maar je mag niet vergeten dat je man en jezelf anders omgaat met dit verdriet. Niet iedereen in mijn omgeving weet dat ik aan het proberen ben om zwanger te worden. Ik heb het een aantal mensen verteld. Als het misgaat kan je ook je verhaal kwijt aan hen. Ik heb alleen maar bemoedigende reacties en veel steun gehad. Ik heb weer de moed gevonden om door te gaan. We mochten direct terug proberen want ik heb geen curettage gehad. De dokter van wacht zei eenmaal zal het een goede vrucht zijn. Ik was toen kwaad en dacht en hoeveel keer en hoeveel draagkracht heb ik nog over. Maar toch gaf me deze uitspraak moed om door te gaan. Ik weet het moment dat ik zwanger ben, zal ik bang zijn. Ik vind het spijtig om niet meer onbezorgd zwanger te kunnen zijn.