Het is nu net een jaar geleden dat ons dochtertje Lisa is overleden. Ze was 24 weken en 3 dagen toen ze werd geboren en heeft een uur geleefd. Tijdens de bevalling zijn we enorm goed begeleidt door de gyn. kinderarts en verplegend personeel. Zij gaven allerlei informatie over hetgeen wat op ons af zou komen. We mochten zelf bepalen wat we wilden. Tja je bent op dat moment echt met andere dingen bezig maar je moet razendsnel wel een paar heel belangrijke beslissingen nemen. Op advies van hen hebben we besloten ons dochtertje in onze armen te nemen en hebben foto's laten maken. Samen hebben we besloten haar te cremeren en samen afscheid te nemen van haar onze ouders, broer, zussen en vrienden afscheid te nemen van haar. Samen muziek uitzoeken, een gedichtje schrijven voor de kaart en speech. Je staat een beetje op de automatische piloot en toch wil je het zo goed mogelijk doen zodat je met een goed gevoel terug kan kijken. We hebben haar een knuffel mee gegeven voor onderweg, hebben muziek gedraaid die ze tijdens mijn zwangerschap heeft gehoord enz. We kijken er met een heel warm gevoel naar terug. Wel doet het nog steeds ontzettend veel pijn. We hebben direct er veel over gesproken en zijn heel open geweest wat voor veel vrienden en voor ons zelf uiteraard ook heel fijn was. Het maakte de drempel lager om bij ons te komen en er over te praten. In het begin durfde ik niet meer alleen naar buiten en dat heeft zeker een tijd geduurd. Te bang om iemand tegen te komen die wel wist dat je zwanger was maar niet dat ze overleden is en dan "vrolijke" vragen stelt. Nee ik voelde me het veiligste thuis. Mijn man was weer gaan werken. Na 3 maanden kregen we het bericht dat we puur pech hebben gehad. Er heeft een bacterie gezeten die de weeën hebben opgewekt. "Gelukkig" kan ik nog wel weer zwanger worden en de kans dat het nog weer eens een keer gebeurd is zeer klein. En een volgende keer zal ik onder behandeling staan van de gyn. We hebben vervolgens besloten om weer te proberen zwanger te raken. Helaas was de opvang op het werk na 16 weken zwangerschapsverlof zeer slecht. Daardoor ben ik weer in de ziektewet gekomen. En om een lang verhaal kort te maken heb ik besloten mijn baan op te zeggen. Dat werk veroorzaakte zoveel stress en spanning (geen vertrouwen meer in de baas) dat ik mijn baan heb opgezegd. Zwangerschap en stress werkt niet echt goed samen en ik heb daarom de knoop doorgehakt. Mijn gezondheid staat voorop.

Drie weken geleden op de geboortedag van Lisa hebben we samen op de bank gezeten en hebben gepraat over hoe het vorig jaar allemaal is gelopen. Gevraagd aan elkaar hoe jij je nu voelt enz. Ik heb nog veel moeite met baby's, ik zal ze nu ook niet knuffelen enz. of "dikke buiken" zien. Er is nog heel veel pijn en verdriet.