7 Augustus 2000

Na een aantal jaren om zwanger te worden wat maar niet lukte hebben we eindelijk hulp gezocht bij de huisarts. Die heeft ons door verwezen naar het ziekenhuis. De gynaecoloog wist eigenlijk al snel wat er aan de hand kon zijn en we werden weer naar huis gestuurd met hormoonpillen(clomid) en een temperatuurlijst. We waren direct zwanger van ons eerste kindje,maar die eindige helaas in een miskraam bij zeven weken. Na twee maanden gewacht te hebben ,mochten we het weer proberen en we werden weer direct zwanger. IK had een zwangerschap van 41 weken en een dag die voorbeeldig was op een paar kleine kwaaltjes na dan. Ik had bij drie maanden en bij zeven maanden darm problemen en de arts en verloskundige waren bang dat de weeën op gewekt zouden worden,maar dat is niet gebeurt. Na 41 weken zwangerschap begon de bevalling op een donderdagmiddag een beetje. Donderavond begon ik mij ongerust te maken,want het was voor mij gevoel iets niet in orde. Mijn man heeft op mijn verzoek de verloskundige gebeld en die wou niet komen . Mijn man had een grauw en een snauw van haar gekregen. Ze zei dat ze had verteld dat wij pas mochten bellen als het meer als twee uur bezig was,maar het was op een half uur na twee uur en ik was erg onrustig,maar omdat het nieuw voor ons was hebben we het maar gedaan. De weeën waren weer gezakt en we zijn maar naar bed gegaan. Ik heb de kleine nog voelen bewegen,maar dit waren waarschijnlijk haar laatste levenstekens geweest volgens de artsen in het ziekenhuis. De volgende dag begon het weer ,maar ik begon ook slijm te verliezen en die was geel van kleur en geen rood met wit zoals in de boeken staan. Mijn verloskundige belde op om te vragen hoe het ging en ik vertelde over de slijmerige massa en ze vond dit normaal en moest mij rustig houden want er was niets aan de hand."Vrijdagnacht om half een heeft mijn man de verloskundige gebeld,want de weeën waren nu echt niet meer te houden. Het heeft een half uur geduurd voor dat ze er was,maar ze was er. Ze ging als eerste het hartje zoeken,maar er was niets meer,helemaal niets. Ze zei dat we naar het ziekenhuis gingen om daar een echo te laten maken,want de baby kon zich wel verstopt hebben. Wij zijn met noodgang naar het ziekenhuis heen gevlogen en daar aan gekomen werd er direct een echo gemaakt. En daar werd weer bevestigd dat het kindje was overleden. De eindverantwoordelijk werd geroepen en die maakte weer een echo om het zeker te weten,maar er was niets meer. De Gynaecoloog vertelde ons dat ze mij zo goed als ze konden mij gingen verdoven en dat het een natuurlijke bevalling zou worden. Een keizersnee wilde ze liever niet,want bij een volgende zwangerschap is de kans op weer een keizersnee. Maar ik had de weeën overal zitten en ook in mijn benen en die kunnen ze niet onder de knie krijgen. Onder tussen werd de verloskundige op gepiept en ging zonder overleg weg. De ontsluiting schoot ook niet erg op en ik kreeg een infuus om mij een handje te helpen. Eindelijk om vijf over een op zaterdagmiddag is onze dochter Louise levenloos geboren.(04-09-'99) Ik was helemaal uit geput en had toch behoorlijk wat bloed verloren,want ze hadden een ader geraakt bij het inknippen. We voelde ons heel erg verdooft en besefte niet wat er allemaal gebeurt was en het leek als of onze dochter aan het ademen was,maar dat leek maar zo. Na de bevalling hebben we alles door gesproken met de verpleging,wat er allemaal ging gebeuren en wat er allemaal geregeld moest worden. Zoals obductie ja of nee en de begrafenis of crematie enz. We hebben wel een obductie laten doen en daar is niets uit gekomen. We waren allebei gezond er zat alleen een bloedpropje in de navelstreng(navelstrengtrombose) De artsen noemen het domme pech hebben. Zondagochtend zijn we heel snel naar huis gegaan,want de muren vlogen op mij af en Louise hebben we daar gelaten,want het was erg warm op dat moment en ze zou er niet mooier op worden. Zondagavond is er een vrouwtje geweest van de uitvaart en hebben alles geregeld zoals wij dachten dat het goed was. Op zo'n moment doe je maar wat je hart je in geeft en blijkt later heel juist te zijn. Zo hebben wij het ervaren. Maandagavond hebben we afscheid van onze kleine meid genomen met familie en vrienden. Toen iedereen buiten was ,hebben wij met z'n tweeën foto's gemaakt van haar en d'r kistje(op aan raden van het ziekenhuis) Ook hebben wij zelf d'r kistje dicht gedaan en dat heeft ons toch een goed gevoel gegeven. Op zo'n moment is het erg moeilijk,maar later waren we blij dat we het gedaan hebben. Woensdagochtend hebben we haar naar de laatste rustpunt gebracht met een kleine kring mensen.

10 december heeft ze haar eigen sierurntje gekregen op een mooie plekje in de zon bij alle andere kleine babytjes die overleden zijn. Elk kind heeft zijn eigen urntje in een vorm van een Paddestoel of een beertje enz.