Verlies door een miskraam.

Als je een miskraam heb gehad stuit je vaak op onbegrip van je omgeving.Zelfs uit je directe omgeving. "Ik ben ervan overtuigd dat het motto 'niet zeuren' de boventoon voert. Pas als iemand drie of meer keer een miskraam heeft gehad wordt er iets erkend in de sfeer van 'wat sneu nou'." "Ik kreeg opmerkingen als: O, de eerste een miskraam, dat is doodnormaal. Of ze begonnen over een kennis die er wel vijf had gehad, of een doodgeboren kind met acht maanden, het kon altijd wel erger. Terwijl ik op dat moment een heel essentieel verdriet leed. Het was voor mij heel belangrijk dat er over gepraat mocht worden. Ik vond het zo raar dat daar een taboe op leek te rusten."

Veel mensen denken dat als je een miskraam hebt dat je eigenlijk niks verliest.Dat het nog geen echt kindje is.Bij een vroege miskraam verlies je een kindje dat er misschien nog niet zo uit ziet en ook niet zo genoemd word maar dat wel degelijk is.Als je spreekt over een late miskraam ziet de vrucht er wel degelijk al uit als een kindje.Al met zeven weken kan je echt armpjes en beentjes onderscheiden.

Om afscheid van de vrucht of je kind te nemen zul je eerst onder ogen moeten komen dat het mis is gegaan.Je zult afscheid moeten nemen van deze zwangerschap. Het zien van de vrucht of het kind is, voor zover het althans mogelijk is, zeer belangrijk voor de verwerking van het verlies. Het vasthouden, het tegen je aan houden, het praten tegen je kind, het zeggen dat je van hem of haar houdt, dat kan later van onschatbare waarde blijken te zijn. Gun je daar de tijd voor en vraag aan anderen ook om je die tijd te geven. Je hebt er recht op om op waardige wijze afscheid te nemen van je kind. Slechts in zeldzame gevallen zal het zo zijn dat dit echt niet mogelijk is. Het hebben van een tastbare herinnering in de vorm van een foto blijkt voor veel vrouwen en mannen achteraf erg belangrijk te zijn. In veel ziekenhuizen worden daarom van doodgeboren kinderen foto's gemaakt. De ouders kunnen die later meekrijgen. Als ze dat (nog) niet willen, worden de foto's bewaard, zodat ze er later altijd nog op terug kunnen komen. Ook een foto van een echoscopie kan later zeer waardevol blijken te zijn. Als je thuis een miskraam krijgt mag je zelf beslissen wat ermee gebeurt maar als je in het ziekenhuis ligt moet je van tevoren je wensen kenbaar maken omdat anders de vrucht bij de rest van het ziekenhuisafval terecht komt dat verbrand word.Bij miskramen is het vaak zo dat het vruchtje weken voor de miskraam al overleden is.Het ontbindingsproces is dan al begonnen en er is dan ook weinig van de vrucht over.

Rouwrituelen.

Een deel van het verwerken is het voor jezelf een ritueeltje vinden om afscheid van je kindje te nemen.Begraven kan daarbij veel betekenen.Laat je geen dingen opdringen maar doe het op de manier die bij jou past.Zo zou je bijvoorbeeld je kindje laten bijschrijven op The Wall.Dit is een site waar je een gedenkplekje kan creëren voor je kindje.Ook zou je bijvoorbeeld een boompje of een plant voor je kindje kunnen plaatsen.Anderen schaffen een sieraad aan met daarop de naam van je kindje.Eigenlijk maakt het niet uit wat je doet,als het voor jou maar betekenis heeft.Hierbij maakt het ook niet uit wat je omgeving ervan zegt,het gaat om jou.

Enkele citaten uit het boek: Als je zwangerschap misloopt

• Bernadet hoorde bij een tweede echo, met tien weken, haar vermoeden definitief bevestigd dat het kind niet meer leefde. "Toen we naar huis gingen, zei ik tegen mijn vriend: 'Ik wil het begraven.' Nou, daarin volgde hij me wel, dat vond hij prima. Twee dagen na de curettage hebben we dat gedaan; niet het echte vruchtje zelf - want in het ziekenhuis had ik er niet bij stilgestaan dat ik dat had kunnen opvragen - maar een symbool. Ik had één kledingstuk voor de baby, een rompertje, dat ik had gekregen van een vriendin. We stopten er allebei iets dierbaars van onszelf bij in en ik pakte het in fluweel. We reden naar de plek, ergens op het strand, waar we eerder hadden besloten dat we een kind van elkaar wilden hebben. Dat was voor mij een heel bijzonder moment geweest. We groeven een gat, legden het daarin en wachtten tot de eerste golf er overheen kwam. En dat is heel goed voor me geweest. Door iets te begraven erken je dat het er geweest is. Ik heb het een plek gegeven, het laten bestaan."
• Barbara: "Ik heb een plekje in huis waar haar geboorte/overlijdenskaartje staat met de zwangerschapstest, klein beeldje en een engeltje erbij, een miniatuur monumentje. Ik vind het wel jammer dat ik geen grafje kan bezoeken, we zijn nog bezig op een begraafplaats een soort monumentje te laten neerzetten. Een plek om na te denken, waar ze kan komen 'aanwaaien'."
• Relinde: "We hadden het gevoel dat iemand van heel dichtbij overleden was. We konden er geen uiting aan geven, moesten het kindje afgeven, hadden niets om te begraven. Van mijn moeder had ik een paar weken tevoren een stamroosje gekregen omdat ik zwanger was. Toen ik uit het ziekenhuis kwam hebben we dit roosje in de tuin geplant en er symbolisch ons kindje onder begraven. Het ligt daar nog steeds. Dit begrafenisritueel heeft ons zeer geholpen in het concretiseren en verwerken van onze rouw."
• Marjo: "Ik denk dat ik het verlies goed heb kunnen verwerken. Ik heb er heel veel over gepraat en gehuild. Ook heb ik in een mooi boekje mijn gevoelens en verwachtingen voor ons kind opgeschreven. Voor het opbergen van alle spullen (kleertjes en speeltjes) die ik al had heb ik mooie dozen beplakt. Je kunt troost putten uit voor anderen soms vreemde dingen. Volgens mij moet de omgeving dit toestaan; niets is immers gek, als het helpt. Zo had ik zelf een grote speelgoedbeer gemaakt op de dag voordat ik hoorde dat ons kind dood was. Later heb ik de beer de kleertjes van ons kind aangetrokken en in tijden van groot verdriet lag ik met de beer op de bank. Ik heb er veel steun aan gehad. De beer zit nu nog steeds in de woonkamer."