(geschreven na buitenbaarmoederlijke zwangerschap)

Een operatie,opknappendat doen we wel even maar emotioneel ging ik het anders beleven. Een eileider weg, een beginnend leven kwijt willen we nog een tweede kindje en begint dan weer de medische strijd. Zo graag had ik dit kindje zien groeien en samen met zijn broertje op het gras zien stoeien. Het gevoel van gemis, mijn hormonen werken nog, ik geef nog melk dus zou het dan toch? Ik weet dat het niet zo is met het verstand maar met het gevoel is van alles aan de hand. Je slingert van links naar rechts, van hoog naar laag, nu gaat het even niet, is dat nog de hele dag vandaag?

En dan kijken 2 grote bruine ogen mij aan. Een lachje, mama ik zal je troosten gaan. Gelukkig geeft dat weer de nodige moed en weet ik zeker, in de toekomst komt het ook wel weer goed.