26 Juli 2000

Ik ben nu inmiddels 33,getrouwd en heb 4 kids van 11,7,6,6. De oudste 2 zijn jongens en de tweeling zijn meiden en eeneiig.

Twaalf jaar geleden toen ik ongeveer 16 weken zwanger was van Samuel begon ik te vloeien. Na een echo werd ik doorgestuurd naar het AMC want men twijfelde.In het AMC werd mij verteld dat ik een voorliggende placenta had en daardoor vloeide.Maar er werd mij ook gezegd dat als ik zou liggen het misschien wel goed zou komen.Ik mocht naar huis maar moest dus veel rusten. Het vloeien werd minder en met de tijd voelde ik ook leven(18e week).

Ik kreeg elke week een echo en het leek dus echt veel beter te gaan. Rond de 23e week toen wij voetbal zaten te kijken(er was toen een EK of WK dat durf ik niet met zekerheid meer te zeggen)en wij enthousiast juichte omdat Nederland een doelpunt scoorde braken terplekke mijn vliezen. Er was best flink vruchtwater en er zat bloed in dus het leek wel een bloedbad.Verder zat er ook veel kleine groen bolletjes in(net kwikbolletjes) Mijn man haalde in paniek een handdoek duwde die tussen mijn benen en belde het ziekenhuis. We konden meteen komen.Wij woonden toen in Krommenie en moesten met een taxi naar het ziekenhuis in Heemskerk.Daar aangekomen moest ik mij melden bij de poli en in de wachtkamer wachten.Mijn man werd toen erg boos.Inmiddels moest ik naar de toilet en verloor ik een stolsel van 5cm.Ik riep mijn man die weer de assistent van de gynaecoloog riep om bij me te komen kijken zodat ze eindelijk begreep dat het menens was.Ondanks alles heb ik een uur en een kwartier moeten wachten.Toen ik eindelijk bij de gynaecoloog naar binnen mocht werd ik inwendig onderzocht en werd mij verteld dat ze al een voetje van de Samuel konden zien want die stak uit de baarmoedermond.(ik vond dit heel macaber en durfde amper meer te zitten.)Ook was er geen hartslag te vinden.

Ze zouden de boel gaan inleiden en ik moest dus gaan bevallen.Wij weer naar boven en in een weeënkamer kreeg ik eerst allerlei pillen.Tegen de avond kreeg ik een valiuminjectie en werd ons gezegd te gaan slapen en dat ze morgen het weer zouden gaan proberen.Ik wou niet slapen met een dood kindje in mijn buik en was zowat de hele nacht wakker.In de ochtend begon het pillen slikken overnieuw en werd er inwendig een gel ingebracht.Toen kwamen de weeën dus wel op gang.Het stonk trouwens behoorlijk in de kamer waardoor de verpleegkundigen al met een vies gezicht binnen kwamen.Ik vond dat heel naar.Ik begon me dus ook vies te voelen.Ook moet ik zeggen dat het personeel niet echt wist hoe met deze situatie om te gaan.

Op een gegeven moment moest ik persen en Samuel kwam er meteen uit. Hij werd meteen in een bakje met watjes gedaan en ik mocht hem niet zien. Ik heb gehuild,gesmeekt maar kreeg hem niet te zien. Hij was kennelijk al 2 weken dood en zag er niet uit. Ik heb wel snel zijn beentje gezien en daar bleef het bij. De placenta kwam in stukken eruit en ik moest gecuretteerd worden.Toen ik bij kwam uit de narcose heb ik weer om Samuel gevraagd maar nee....het was beter voor mij als ik hem niet zou zien en verder probeerde te gaan.We vroegen wat er verder zou gaan gebeuren en er werd ons verteld dat Samuel en de placenta zou worden onderzocht.We zouden snel bericht krijgen wat er uit het onderzoek zou komen.

Na 3 weken toen ik bij de gynaecoloog was werd mij verteld dat Samuel niks mankeerde maar dat hij gestikt was door die loslatende,voorliggende placenta.Ik kreeg zijn gewicht en lengte te horen. Dat was minder dan wat wij verwacht hadden maar hij was dus al eerder gestorven.En ik had hem nog voelen bewegen maar volgens de gynaecoloog was dat zijn lichaam die door bepaalde bewegingen tegen mijn baarmoederwand botste.Allemaal heel raar.Ik ben ook nooit meer naar die gynaecoloog geweest en ook niet naar dat ziekenhuis.

Toen wij vroegen of we Samuel nu konden begraven of cremeren werd ons verteld dat hij al gecremeerd was in het ziekenhuis.Ik kreeg toen een enorme klap te verwerken. Thuis gekomen werd ik heel erg depressief en dat werd steeds erger.Ik was bevallen en had alleen nog een paar echofoto's,niks baby,niks foto's,niks inschrijving in ons trouwboekje,niks crematie en dus geen afscheid. Ik voelde mij zo ontzettend leeg!!!.

Inmiddels hebben wij begrepen dat men 12 jaar geleden zo met dit omging.Hoezo onmenselijk!. Ook hebben wij geprobeerd ons verdriet een plekje te geven. Dat was heel moeilijk maar het is gelukt. Elk jaar op 14juli(net geweest dus)gaan wij naar de kerk en branden eerst een kaarsje voor samuel.Daarna kopen wij ieder een enkele witte roos.Daar doen wij een kaartje aan waar we op schrijven wat wij voelen of willen zeggen.Daarna gaan we naar de pier in Wijk aan Zee en gooien daar de rozen in het water.En denken even aan toen hij geboren werd.Misschien gek of vreemd maar het is het enigste wat we kunnen doen waar wij vrede mee hebben. Dit jaar schreef ik:

Voor samuel,mijn lieve kleine engel Je bent en blijft mijn zoon, kusje van je mama.

Maar dat is dus elk jaar anders. Ik schrijf ook veel gedichten en op mijn website staat mijn lievelingsgedicht die ik voor samuel heb geschreven.Het is wel in het engels en heet:My baby...born too soon.

http://www.geocities.com/jeunessebv

Overigens kan ik er nu wel over praten en gaat het elk jaar weer wat beter maar toch had ik het dit jaar best moeilijk op de pier. Het was eb en het waaide hard en ik was dus erg bang dat de roos op de rotsen kwam en niet in zee of door het eb niet naar zee zou gaan met de stroming. Verder stonden wij heel toevallig precies om 5 over half 11 klaar om de roos te gooien en dat dus ook weer precies zijn geboorte tijd.Maar ik ben toch blij dat de roos netjes naar zee ging met de stroming.

Al met al is dit mijn verhaal.Samuel is en blijft mijn zoon ook al heb ik geen officieel bewijs dat hij er ooit was.Ik heb wel echofoto's en verder heb ik hem zelf in ons trouwboekje bijgeschreven. Ik heb er nu vrede mee.En dat is het belangrijkste.

Jeunesse Baart-Voges moeder van een zoon van 11,een zoon van 7, een eeneiige meisjestweeling van 6. Baby Samuel( mijn grote engel) en nog 4 kleine engeltjes.(miskramen)