|
Mijn naam is Sissy (trotse mama van Jessie en ons sterretje* Yoëlle*) Ons verhaal begint in Oktober 2000, Hoera zwanger van de 2 de ,eindelijk was het zover en ik was op 28 juni 2001 uitgeteld. De hele zwangerschap verliep vrij goed ,wel veel last van de bekken maar dat neem je er dan ook maar bij als alles met je kleintje maar in orde is (denk je dan). Ze was een druk baasje en trapte flink(tot de laatste dag probeerde ze nog flink tekeer te gaan ) ik zei wel eens nou nou die slaapt ook niet ,maar ik vond dat wel fijn want dat geeft je toch een gerust gevoel als je ze lekker vaak en veel voelde,en het is een goed teken. Toen ik 38 weken zwanger was was ik het best wel beu ,voelde me ook heel anders,en kreeg toch meer last van de bekken en had veel last van harde buiken. En met 39 weken voelde ik een angst opkomen ,was een heel raar gevoel,kan het niet beschrijven want ergens verwacht je natuurlijk niet dat het fout gaat in de laatste weken. Totdat ik op maandag 2juli 2001 (met 40 wkn. en 4 dagen) om 4uur `s middags opeens iets voelde lopen ik dacht dat zal wel vruchtwater zijn dus ik ging de wc op en daar zag ik dat `t bloed was (helder-rood) ,ik raakte gek genoeg niet in paniek en belde eerst de verlosk. en kon nog op spreekuur komen,en ze zei neem je ondegoed mee,zodat ik kan zien hoeveel het is. Heb daarna meteen Guido gebeld en die was meteen hier. Zijn meteen naar verloskundige gegaan en na enkele min. kon ik naar binnen. Ze keek en zei ook dat het toch wel wat veel bloed was en dat het beter was als ik gelijk naar het ziekenhuis ging en ze belde meteen dat we er aankwamen,en ze controleerde nog even het hartje en die klopte perfect. we hebben onze kleine meid naar een tante gebracht en zijn meteen door naar het ziekenhuis gegaan. Daar namen ze het schijnbaar niet zo nauw want na 2xiets te hebben gezegd en pl.min.1 uurtje gewacht te hebben werden we toch wel kwaad dat ze zolang op zich lieten wachten dus ik ben boos weer naar de balie gegaan en toen kon ik toch een verloskamer in. Zou een echo krijgen en een ctg . Nou na half uurtje aan de ctg te hebben gelegen hartje was goed,bleek dat ik lichte weeën had en ze zei of ik dat niet had gemerkt ik zei jazeker ik heb last van lichte weeen gehad en dat ging en kwam weer maar echt doorzetten deed het niet. Ze gingen me toucheren en ik had 1 cm ontsluiting en ik kreeg nog een echo omdat ik vloeide (I.V.M placenta loslating) Was ook wel goed maar de placenta lag wel wat laag maar dat was niet zo`n probleem. Hun hadden contact gehad met de gyn. en die vond het beter dat ik bleef omdat ik vloeide,ontsluiting en ween had enz. Aangezien ik met mijn eerste ook problemen heb gehad doordat het niet doorzette ben ik 36 uur bezig geweest was ik wel opgelucht. Guido ging naar huis om de spullen te halen en ik moest contenu aan de C T G blijven ook de hale nacht. Ik vloeide maar door de hele nacht en de weeën bleven te laag om echt ontsluiting te krijgen en om me niet weer zolang te laten liggen als toen zouden ze me gaan inleiden om half 10. Zo gezegd zo gedaan om half 10 werd eerst mijn vruchtwater gebroken daaruit bleek dat er oude meconium in zat en ik zei en nu hoe moet dat nu dat is toch niet goed want bij mijn eerst werd meteen ingegrepen met de vacuüm,maar hun zeiden dat het oude was en dat het hartje het goed deed en dat het vaker voorkwam,nou ja dat zal dan wel ,hun zullen het wel weten denk je dan. Om kwart voor 10 werd ik ingeleid en iedere pl/min. 20 min. zou het opgevoerd worden tot..... Ook had ik onder het wachten bloed bij het uitlopende vruchtwater zitten( en ik zei dat ook maar hun reageerden daar te weinig op vond ik.Maar ja denk je dan weer he`.) Het ging in het begin wel goed met de weeën,maar opeens begon het zo heftig dat ik dacht ik in tweeën brak zo onderhand pfff niet te geloven zo heftig ,buik,rug en opeens ook beenweeen alles tegelijk en ik kreeg om pl.min.11 uur nog geen rust meer tussen in dus ze zei ik stop effe met opvoeren anders gaat het misschien te snel,maar het bleef en ze toucheerde me en ik had pl.min 5cm ontsluiting ik kon niet meer en toen ging het opeens heel snel dat ik het zelf niet precies meer weet,totdat om half 12 het hartje van ons meisje een dip kreeg er was op dat moment zo`n onnozel co-assistentje bij ons en die bleef raar staan kijken en ik riep heel hard om de arts as. en duwde op de bel en toen kwamen ze binnen en ze schrokken ook want dat zag ik . hij toucheerde me weer en wat de ontsluiting precies was weet ik niet meer door alle paniek maar ik dacht iets van 8 cm. Kreeg ondertussen ook persdrang het hartje stabiliseerde zich weer tot kwart voor 12 toen ging het echt mis ik voelde haar heel heftig trappen en zei nog tegen guid kijk wat ze heftig trapt en toen daalde opeens het hartje weer . paniek bij iedereen vooral die blik in de ogen van de arts-ass. vergeet ik nooit meer hij toucheerde weer en ik had 8 a`9 cm ontsluiting en ik zei masseer de laatste cm in een wee en dat zou hij ook doen en zo gezegt zo gedaan bij de volgende wee toucheerde hij me en masseerde en ik mocht daarna meteen gaan persen en na 3 in-3persweeen kwam ze er eindelijk uit . Eerst werden de luchtwegen leeggezogen en toen ze haar rechtop hielden voor de navelstreng door te knippen schrok ik me helemaal wezenloos en zal dat beeld nooit meer vergeten ze hing helemaal slap als een slappe pop ik kreeg haar niet op me ze namen haar gelijk mee om na te kijken en ik zei tegen guid half huilend `t is een meisje ik had gelijk,we waren zo blij weer een poppetje derbij, en een zusje voor Jessie maar tegelijk was ik heel bang. Ze zeiden dat ze een slechte start had , ze ademde wel zelf maar toch legden ze haar in de couveuse en ging ze naar onder om nagekeken te worden.De kinderarts kwam later naar boven om te vertellen dat ze bloedverlies had maar hoe of wat wisten ze niet want ze konden niets vinden bij haar ,maar toch had ze te veel bloed verloren en zou ze bloed bijgezet krijgen. Nou denk je dan dat zal wel goed komen want kindjes van 7 mnd redden ze nog dus waarom Yoëlle niet ze was 40 wkn.en 5 dagen en ze woog 3140 gram en was 53 cm. lang dus dat zal wel goed komen. Maar niets is minder waar ,Want de bedoeling was dat ze naar Maastricht zou gaan maar zover is het niet gekomen,maar daar gaat nog een lang verhaal aan vooraf en eigenlijk te veel om nog te schrijven om een lang verhaal kort te maken. Toen we naar onder gingen voor de 2de keer (moest me nog douchen) Was het de bedoeling dat ze dus naar Maastricht ging en alles was stabiel en toen we dus onder kwamen kregen we een klap die ............ Ze zou het niet redden want vanaf het bankje waar ze met haar bezig waren geweest tot het kleine stukje overdragen in de reiscouveuse was al teveel voor haar en het hartje was weer gedaald dus dat kon ze al niet meer aan. Ze zeiden dit verlies is heel groot maar de kleine meid heeft zoveel klappen opgelopen door het wegvallen en het bloedverlies (nieuw bloed hielp niet echt) (ze kwam ook niet op krachten) dat ze er iets aan over zou houden en ze had al bijna geen hersen act. meer.(Zat vanaf de geboorte in een schok zoals ze dat noemen) Dat het beter was als we afscheid namen want ze kon het niet meer aan ,En toen kreeg ik haar eindelijk in mijn armen.... Eindelijk en na 5 min. is ze ingeslapen . Ze was eindelijk geboren en na 3 1/2 uur vliegt ze zo weg als een klein vlindertje. Dit verdriet en verlies is zo intens groot ik had veel verwacht maar dit toch niet. Ons kleine poppetje Yoëlle , Achteraf blijkt dat ze kerngezond was en dat ze als ze met de keizersnee was gehaald dat we haar gezond bij ons hadden gahad ,maar ze hadden geen aanleiding om een keizersnee te doen zeggen ze want ze deed het goed tot de laatste kwartier onder de bevalling toen het echt helemaal mis ging en dat kwam (onderzoek door pataloog) doordat de placenta uit 2 delen bestond en de aders dus onbeschermd door de placenta liepen en door de druk van het hoofdje gesprongen zijn. (Velamenteuza Insertie noemen ze dat geloof ik) Ik had nooit een natuurlijke bevalling mogen hebben ,en maar bezuinigen op de echo`s ,Achteraf vond ik ook dat ze te weinig naar het bloedverlies keken van mij ,maar dat was niet van haar anders was het hartje wel gedaald of had ze al eerder een dipje in het hartje gehad ,zeggen ze, Dus laten ze je maar liggen.Anders als er ook maar een kleine aanleiding was geweest hadden ze me naar beneden gebracht voor een keizersnee, Had had had zeg ik nu steeds maar daar heb je niets aan dat weet ik maar je zoekt een antwoord die je nooit zal krijgen , Hier een gedicht die ik voor haar geschreven heb: We hadden je zo graag mee naar huis genomen. Onze andere dochter is 3 jaar en iedere keer als ze sterretjes ziet zwaait ze naar de sterren Lief he` Dit was ons verhaal over ons kleine engeltje Yoëlle ,3 juli 2001 |