Na heel lang wachten eindelijk de blijschap van het tweede streepje. Nooit gedacht of willen weten dat het fout kon gaan.

Met zeven weken de verloskundige al gebeld om te vragen of alles wel goed met me ging. Ik had zo sterk het gevoel dat mijn kindje het niet ging halen. Ja hoor alles is goed. Bij de eerste controle in het ziekenhuis zagen ze het hartje kloppen. Wat waren we blij. De eerste verloskundige controle,ze konden het hartje niet vinden. Weer naar het ziekenhuis en geen probleem,daar was ons kindje,hij bewoog van harte.

Bij 14 weken en 6 dagen een beetje bloed verloren. Dikke paniek,de verloskundige luisteren. Het hartje deed het perfect. De dag erna een echo en volgens haar was alles okay. Geen zichtbare afwijkingen. Vol goede moed toch op vakantie. Daar altijd het gevoel gehad dat het heel fout zat,ook alsmaar het gevoel dat ik naar huis wou.

Op woensdag terug in Nederland en zaterdag naar de huisartsenpost omdat ik een voorhoofdsholteonsteking had. Na lang zeuren mocht ik naar het ziekenhuis voor een echo. De gynaecoloog gaf meteen aan dat hij zich veel zorgen maakte. Geprobeerd om een van de drie artsen die daar uitspraak over mogen doen te bereiken. Helaas was er niemand. En dan wachten tot maandag. Op maandag werd er gekeken,ik was toen 20 weken. Hij leefde nog maar zou zeer snel komen te overlijden. En daar storte onze wereld in. Het kindje dat zo gewenst was,zou er over een tijdje niet meer zijn. De week daarna hebben we alles geregeld. Precies een week later op maandag weer een echo,hij was die ochtend overleden. Op dinsdag naar het ziekenhuis en op woensdag was daar onze zoon. Op zaterdag hebben we hem begraven. Hij was 21 weken en 1 dag oud.